شاید مرگ...

صورتش زیر رگباری از غم، سرخ و برافروخته شده بود.
همیشه همین بود؛ نه؟ هر وقت باران می بارید اتفاق بدی می افتاد. راوی در چنین لحظه هایی صدایش را در حد زمزمه پایین می آورد. ولی حالا نه راوی ای در کار بود نه بارانی.
صدایی در وجودش بارها و بارها گفته بود که این یک خواب است. می گفت بالاخره یک روز بیدار خواهد شد و این کابوس را به فراموشی خواهد سپرد. ولی صدا در این لحظه آنقدر دور و دست نیافتنی شده بود که خودش شباهتش به خواب بیشتر بود.
اکنون تنها چیزی که باقی مانده بود او بود و طناب دار. ریسمانی بلند و زخیم که آماده بود او را ببلعد.
دستی تنومند او را به جلو هل داد. پاهای برهنه اش روی زمین سفت و سرد پیش رفت اما نزدیک شدنی در کار نبود. سرنوشتش مثل ماهی ای نیمه زنده در دستش بالا و پایین می پرید و لیز می خورد.
فرشته مرگش شاید هم مامور عذابش در ظاهر دختر کوچک و گلگونی کنار چوبه دار منتظرش بود. لبخندش دقیقا همانی بود که در تک تک کابوس هایش دیده بود. ترسناک یا شیطنت وار نبود. برعکس؛ تماما شیرین و دوست داشتنی بود. دخترک به رویا می مانست ولی دیری نمی پایید که لباس سفیدش غرق خون می شد. لبخندش بر دهانش می ماسید و سیلی از اشک صورتش را قاب می گرفت.
آن وقت آنقدر جیغ می زد و می گریست که از خواب می پرید. ولی حالا نه می توانست و نه می خواست که صدایی از گلویش خارج کند. این بار قرار نبود که بیدار شود. قرار بود بخوابد.
چشم هایش را بست و در دلش شمرد. شروع شده بود. خون. خون همه جا را گرفته بود. همه جا را. خون و اشک. خون و تاریکی.
و تاریکی...
تاریکی...
تاریکی تا ابد...