
در بخشهای قبلی گفتیم که دومین مرحله در درمان افسردگی، بخشش است و این بخشش را به ۳ گروه تقسیم کردیم که مرحلهبهمرحله باید برای بهبودی طی میشد. گفتیم اولین بخشش، عذرخواهی از خداوند است که کاملتر آن را میتوانید اینجا بخوانید. دومین بخشش هم شامل بخشیدن خودمان میشد که راهنمای کاملش را میتوانید در اینجا مطالعه کنید. حالا میخواهم آخرین مرحلهٔ بخشش را بگویم.
خواهش من این است که اگر درگیر اختلال افسردگی هستید یا سابقهٔ ابتلا به آن را داشتهاید، لطف بفرمایید و نوشتهها را به ترتیب از بخش اول آن مطالعه کنید. برای خودتان زمان بگذارید و برای بهبودی به خودتان وقت کافی دهید. من بهخوبی میدانم برداشتن هر قدم برای بهبودی روح و روانمان چقدر میتواند دشوار و زمانبر باشد. پس هیچ عجلهای در کار نیست. پس از خواندن هر بخش، به خودتان فرصت دهید. خودتان را تشویق کنید، حتی اگر در ظاهر تغییری در حال خود حس نمیکنید. و صبور باشید تا این ریشه در خاک، محکم شود.
بخشیدن همهٔ آنهایی که در عمق قلبمان از آنها ناراحت و رنجیده هستیم. شاید تار و پود خاطراتمان گره خورده به کینه و حس انتقام است. بخشیدن همهٔ آنهایی که حس میکنیم اگر زخمی به تن ماست، از آنهاست.
میدانم، میدانم که چقدر دشوار است. برای بعضیهایشان حتی به کلام، بخشیدن هم دشوار است، چه برسد به اینکه قلبمان را از کینههایشان پاک کنیم.
انسانها میتوانند از یکدیگر دیو بسازند. با رفتارشان، با دانهبهدانهٔ کلامشان، با طرز برخوردشان میتوانند دیگران را به آخرین طبقهٔ جهنم ببرند. با زبانشان میتوانند چاقویی را تا دسته در لای دندههایمان فرو کنند. ما روی زمین میافتیم. خونریزی میکنیم و وجببهوجب تنمان خیس میشود. ما درد میکشیم و این دردها ضبط میشود در حافظهٔ زندگیمان. که هر از چند گاهی دوباره در وجودمان پخش میشود و مثل روز اول میافتیم روی زمین و از لای دندههایمان خون به بیرون میپاشد.
الآن که اینها را مینویسم، چقدر همه چیز برایم آشناست. من هنوز هم درد زخمهایی که از دیگران خوردهام را حس میکنم. درد بدی است. مثل باد غریب و سردی که از روحم رد میشود و آن را میلرزاند.
خیلی دشوار است گذشتن از کسانی که هنوز درد زخمهایشان را حس میکنیم. خیلی دشوار...
حتی نوشتن از آن هم دشوار است. خیلی دشوار...
اما تنها راهی که داریم همین است. سخت است، ولی همین است. دوستش نداریم، ولی همین است.
بگذارید اینگونه ادامه دهم. ما فکر میکنیم با بخشیدن دیگران، پروندهٔ اعمال زشت آنها را مختومه میکنیم و آنها تبرئه میشوند. بدون هیچ مجازات و تاوانی. مسلماً عادلانه نیست. ما میخواهیم زنده باشیم که اجرای عدالت را ببینیم، پس چرا باید آنها را ببخشیم تا بروند خوش و خرم رد کارشان؟
ولی اینطور نیست. ما با بخشیدن دیگران، اعمال آنها را پاک نمیکنیم. چیزی را از دور گردنشان باز نمیکنیم. اشتباهات آنها را لاپوشانی نمیکنیم. ما با بخشیدن دیگران، آنها را تطهیر نمیکنیم. رد گناهان آنها بر روی آستینهایشان همچنان وجود دارد.
داشتن احساس کینه نسبت به دیگران مانند این است که ما زهر بخوریم و انتظار بکشیم که دست عدالت، آنها را مسموم کند. نه، این ما هستیم که در انتها خون بالا میآوریم.
اینکه مادامی که از کسی کینه داریم و دوست داریم سر به تن بدترکیبش نباشد، مانند این است که آجری گداخته را از تنور دربیاوریم و برویم که سر آن را بشکنیم. نه، این ما هستیم که دستمان میسوزد.
بخشش یعنی برو! این میدان نبرد جای تو نیست. این تو نیستی که باید عدالت را اجرا کنی. این شمشیر که در دستان توست، جای غلطی است.
بخشش یعنی رها کن! اینجا، جای ماندن تو نیست. گرفتن انتقام بدیهای دیگران وظیفهٔ تو نیست.
بخشش یعنی من میبخشم که خدایم جای من شمشیر دست بگیرد. و خدایی که میآید برای دلجویی از بندهٔ آسیبدیدهاش، خیلی کارها میتواند انجام دهد.
بخشش یعنی من میگذرم که خدایم نگذرد. من میروم که خدایم در این میدان بماند. من میروم که عدالت اجرا شود.
بخشش یعنی رها کردن جنگی که مال ما نیست. ما با داشتن حس کینه، اجرای عدالت را نمیبینیم. ما فقط از بیعدالتی زجر میکشیم.
بخشش یعنی اجازه میدهم این عدالت را کس دیگری اجرا کند.
بهراستی همین است. برایتان در چند بخش گذشته گفتم داستان خودم را. همان دو نفری که هر بار به کارهایشان فکر میکردم، از قلبدرد به خود میپیچیدم.
من این ۳ مرحلهٔ بخشش را انجام دادم. خدا مرا بخشید. خودم، خودم را بخشیدم و در نهایت از آنها گذشتم.
بعد از انجام این کارها، دیگر قلبدرد به سراغم نیامد. من آنها را میدیدم. هنوز درد زخمهایشان را حس میکردم. همچنان مجروح و بیمار بودم، اما دیگر قلبم از نفرتشان درد نمیگرفت. من آنها را بخشیدم و بعد از مدت خیلی کوتاهی، لحظهبهلحظه اجرای عدالت را در زندگیشان مشاهده کردم. من عدالت خدا را دیدم. همانهایی که به من زخم زدند، در مقابل خودم روی زمین از هجوم درد زخمهای بیدرمان خود به خود میپیچیدند. و این معجزهٔ بخشیدن بود.
ما میبخشیم، نه برای اینکه دیگران سزاوار بخشش ما هستند. ما میبخشیم چون خودمان شایستهٔ آرامش هستیم.
ما میبخشیم چون قلب ما برای درد کشیدن آفریده نشده است. ما میبخشیم چون خدای ما حواسش هست.
ما میگذریم چون خدای ما پشت ما در جای خود ایستاده است. ما میبخشیم چون خدا اشکهای ما را در مشت خود جمع کرده است. چون حساب زخمهایمان را دارد. چون حواسش به دردهایی که کشیدیم بوده است. ما میبخشیم چون خدای ما عادلتر است و قدرتمندتر.
سخت است؛ میدانم، بسیار سخت است. ولی تنها چاره همین است.
بیایید شمشیرهایمان را به زمین بیندازیم. خاک زانوهایمان را پاک کنیم. این میدان انتقام را ترک کنیم. اجازه دهیم خدای ما به جای ما بماند.
بیایید خودمان را از رنج دیگران رها کنیم. ما لیاقت آرامش را داریم و قلبهایمان برای مچاله شدن نیست.
بیایید روی خدای خود حساب کنیم. دیگران را به جرم آسیبهایی که زدند ببخشیم تا ما هم به خاطر آسیبهایی که زدیم، بخشیده شویم. که به همان اندازه که عدهای در زندگی ما بدی کردند، شاید ما هم برای عدهای خیلی خوبی نکردهایم. میدانم سخت است، ولی این کاری است که باید انجام شود.
امیدوارم بتوانم. امیدوارم بتوانید.
ادامه دارد...
ورژن دیگر در ستایش افسردگی