
در بخش قبلی، اولین گام در درمان افسردگی را بیان کردم که آن را میتوانید اینجا مطالعه کنید :)
دومین مرحلهٔ درمان افسردگی را بنا بر تجربیات خودم، بخشش میدانم. برای اینکه اعتماد شما را جلب کنم، اجازه دهید داستانی برایتان بگویم. در اولین روزهایی که تصمیم گرفتم افسردگی را از خانه و زندگیام بیرون کنم، شرایط جسمانی ناخوشایندی داشتم. وجود دو نفر در ذهنم مرا بسیار آزار میداد. آنقدر که هر بار به آنها فکر میکردم، قلبم درد میگرفت. به لفظ نه! عمیقاً قلبدرد بدی را حس میکردم. انگار خون، داخل قلبم گردشی نداشت. در یک جا متوقف شده بود و ناگهان به پایین دلم سرازیر میشد و همزمان درد میگرفت. بسیار از درون احساس کرختی داشتم. اما بیحس نبودم و درد، بسیار حس میشد.
فکر کردن به آنها شرایط را برایم غیرقابلتحمل کرده بود. من آنها را مسبب بسیاری از دردهایم میدانستم و منتظر دیدن چوب خدا بودم که صدا ندارد. آرزو میکردم که ای کاش اسلحهای داشتم و با گلوله وسط پیشانیشان را هدف میگرفتم. البته شاید آنقدرها هم بازی را زود تمام نمیکردم. بلکه به جایی شلیک میکردم که زود نمیرند. که مرگ را تدریجی را ببینند. آنقدر خونریزی کنند که در خون چندشآور خود غرق شوند و من فاتحانه آنها را نگاه کنم. شاید هم مثل فیلمها میرفتم بالای سرشان و بعد از گفتن چند جملهٔ فلسفی تأثیرگذار، با آخرین شلیک کار را تمام میکردم.
البته همهٔ اینها تماماً فکر و خیال بود. آنها خوش و خرم بودند و من خشت به خشتم متلاشی.
دیگر نمیشد. دیگر اینگونه نمیشد ادامه داد.
اینجا جایی است که معجزهٔ بخشش آشکار میشود. میدانم، میدانم؛ میدانم. قرار نیست آسان باشد.
بخشش به نام، کلمهٔ بسیار زیبایی است، ولی به عمل، سخت و نشدنی میشود.
برای درمان افسردگی ۳ نوع بخشش لازم است. در مورد اول، این ما هستیم که باید طلب بخشش کنیم. از چه کسی؟ از خداوند.
نام دیگرش توبه است، ولی من آن را دوست ندارم. من به آن عذرخواهی از خداوند میگویم.
راستش را بخواهید، خدای ما آدمها، ربطی به مطالب کتاب دین و زندگی دبیرستان ندارد.
با هر میزانی از اعتقاد و با هر دین و آیینی، خداوند تنها یار انسانهاست. که هرچقدر ممکن است با مذهب و قوانین مذهبیاش مشکل داشته باشیم، ولی خدا ورای همهٔ اینهاست. فاصلهٔ خداوند با ما به تعداد رکعتهای نمازمان ربطی ندارد. خداوند همیشه نزدیک است. که حتی اگر برویم، او کسی است که میماند و انتظار میکشد که برگردیم.
که شاید دیگر رویی برای بازگشت نداریم، ولی او منتظر است. که هرچقدر گناهکاریم، باز اوست که منتظر است. که میداند وقتی برگردیم چقدر زخمی و درمانده و بیپناهیم.
که اگر گفتهاند خداوند تنها برای آدمهای خوب است، نیست. خداوند برای تکتک ماست. حتی مایی که خودمان هم از خودمان بیزاریم، ولی او بیشتر از هر کسی دوستمان دارد.
ماجرای خدا را از ماجرای جامعهٔ ما جدا کنید. نصف آنها که پای نامهٔ جنایات و فسادهایشان مهر خدا را میزنند، خدا را به نام هم نمیشناسند. که خدا بین ما بدنام شده است. ولی او در تیم ماست و منتظر است که روزی برگردیم و همهٔ دلتنگیهایمان را در آغوشش گریه کنیم.
برای بهبودی لازم است که اول از او عذرخواهی کنیم. که نه در مسجد، نه بر پای سجاده، خدا همینجاست. پای همهٔ دردها و زخمهایمان.
که خدا کسی است که هنگام گریه کردن، اشکهای ما را جمع میکند و شماره میکند.
که اگر هم از ما ناراحت است، برای خودش سنگی به سینه نمیزند. که ناراحت حجم دردهای ماست.
که چقدر تصویری که از خدا برای ما ساختند بیرحم بود. چهرهٔ کسی که جهنمی ساخت تا اگر خطایی کردیم، به آتش پرتابمان کند. کسی که همواره ترکه برداشته است که اگر خطایی کنیم، فلکمان میکند. که خدا را با جهنم و آتش و عذاب الهی و مجازات مترادف کردند و منحصر به گروه خاصی از کسانی که جای مهر روی پیشانیهایشان است.
که هیچکس به ما نگفت خداوند در تیم ماست. در همین جبهه. که همانقدر رفیق و همراه است. که دور نیست. در مسجد و کعبه و نزدیک محراب نیست. که همینجاست. کنار مشکلاتمان.
کسی به ما نگفت خداوند همزبان است. که لازم نیست برای صحبت کردن با او تفاوت تلفظ «ذ» و «ز» را در زبان عربی بدانی. که اصلاً به زبان نیاور، او میشنود.
هیچکس به ما جای خدا را درست نشان نداد. که میخواهی بدانی کجاست؟ دستت را بگذار روی قلبت. میبینی میتپد؟ خدا همانجاست.
میگویم برای بهبودی لازم است از او عذرخواهی کنیم. نه برای اینکه او میخواهد ما را تنبیه کند. ابداً! عذرخواهی از خداوند، قلبمان را آرام میکند.
جایی که در عمق تاریکیها، نسیمی پردهٔ حریر اتاق را جابهجا میکند. جایی که بعد از مدتها نور به داخل اتاق میرسد و میافتد روی زخمهایی که به شدت خونریزی دارد.
جایی که حس میکنیم برای درد کشیدن، تنها نیستیم. کسی تا ابد بر سر بالین ما بیدار است.
برای عذرخواهی از او، جملات عجیب و غریب لازم نیست. کتابی صحبت کردن لازم نیست. نیازی به تشبیه و مجاز و ایهام ندارد. که هرچقدر سادهتر، زیباتر!
برای نوشتن از دو مدل بخشش دیگر، جا کم دارم. که اصلاً حالا که از خداوند گفتهام، جایز نیست از چیز دیگری بنویسم. که خودش حسن ختام است.
امیدوارم در لابهلای حرفهایم چیزی از کلیشهای بودن حس نشود. تنها چیزی که باور دارم این است که برای بهبودی، وجود معنویت لازم است. که معنویت با مذهبی بودن یکی نیست. معنویت یعنی لمس کردن خداوند.
در بسیاری از تحقیقات خواندهام که انسانهایی که به خداوند باور دارند و او را حس میکنند؛ روحشان هیچگاه در برابر آسیبهای روانی متلاشی نمیشود. انگار روحی که خدا را لمس کند، نمیمیرد.
این افراد در برابر افکار خودکشی بسیار مقاوم هستند و آمار خودکشی در آنها بسیار پایین است. گویا خداوند حافظ جان آنهاست.
وجود معنویت و مقید بودن به وجود خالقی یکتا، به هر نامی و هر عنوانی، منجی انسانهاست. که قلبی که خدا در آن زندگی کند، هیچگاه در برابر افسردگی منهدم نمیشود.
ادامه دارد...