
🔄 توی اساطیر یونان، سیزیف به مجازات عجیبی محکوم شده بود؛ باید یک تختهسنگ بزرگ رو تا بالای کوه هل میداد، اما درست وقتی به بالا میرسید، سنگ دوباره به پایین برمیگشت و مجبور بود همهچیز رو از اول شروع کنه. این کار قرار بود تا ابد تکرار بشه. سختی ماجرا فقط هل دادن اون تختهسنگ سنگین نبود؛ مسئله این بود که تمام تلاشش هر بار بینتیجه میشد و باید دوباره از صفر شروع میکرد.
📙 دن آریلی در کتاب «پاداش» به موقعیتهایی شبیه به این، موقعیت سیزیفیک (Sisyphic) میگه؛ موقعیتی که آدم تلاش میکنه، چیزی میسازه یا کاری رو جلو میبره، اما نتیجه تلاشش از بین میره و دوباره مجبور میشه همون مسیر رو طی کنه. تکرار این تجربه کمکم حس معنا و پیشرفت رو از کار میگیره.
⚠️ ما مدیرها هم گاهی ناخواسته همین نسخه مدیریتی سیزیف رو برای آدمها میسازیم. کار رو به کسی میسپاریم، در طول مسیر خیلی همراهش نیستیم، براش وقت نمیذاریم و اجازه میدیم خودش جلو بره؛ اما آخر کار وارد میشیم و بخش زیادی از تصمیمهاش رو تغییر میدیم، مجبورش میکنیم دوبارهکاری کنه یا کار رو اونجور که ما میخوایم تموم کنه. یعنی در عمل مسئولیت رو واگذار کردیم، بدون اینکه اختیار متناسب باهاش رو واگذار کنیم.
✅ بهجای اینکه کار رو به آدمها بسپاریم، خودمون کنار بکشیم و ته مسیر منتظر بمونیم تا اگر نتیجه چیزی نبود که میخواستیم، همهچیز رو برگردونیم سر جای اول، باید از همون ابتدا تکلیف اختیار و تصمیمگیری رو شفاف کنیم. یا واقعاً کار و اختیار تصمیمگیریش رو به فرد بسپاریم و اجازه بدیم تا آخر مسیر بره، نتیجه تصمیمهاش رو ببینه و ازش یاد بگیره؛ یا اگر به هر دلیلی نمیخوایم این میزان اختیار رو واگذار کنیم، از ابتدا در مسیر همراهش باشیم، چکپوینت داشته باشیم و بهموقع فیدبک بدیم.
🔗 منبع: