
بعد از اینکه یادداشت ۲۵فروردین را نوشتم، با دوستانم به کافه امجدیه رفتیم. اوضاع مالی همه وخیم بود، همه در تبوتاب تعدیل و بیکاری. چای خوردیم و از این در و آن در حرف زدیم. هر دری که در گفتوگو باز میشد در نهایت به مرگ و نابودی و فاجعه میرسید. انگار با وجودی که آتشبس نیمبندی در جریان است، هنوز سایۀ مرگ بر سر حال و آیندهمان سنگین و سمهگین است.
مقالات مربوط به ایران، حداقل چیزهایی که مشخص کرده بودم، به پایان رسید. برای انتشار و نوشتن اپیزود بعدی هیجان دارم، بهنظرم با وجود تمام محدودیتهای اینترنت، اپیزود خوبی خواهد شد. مقالاتی که خواندم جالب بود و باب آشنایی من را با خیلی از نویسندگان ایرانپژوه و شرقشناس باز کرد.
بیهقیخوانی را هم شروع کردهام. در ادامۀ آنچه قبلا خوانده بودم از مجلد ۶ شروع کردم. این بین برای تکوتوک شرکتهایی که آگهی استخدام داده بودند، رزومه فرستادم.
دیشب تا دیرهنگام با «م» حرف زدم. غمگین بود. چه کسی نیست؟ گله از گذر عمر و نداشتن دستاورد و چشمانداز مشخص میکرد. به خودش سخت میگرفت. تمام تلاشش را کرده بود و جنگیده بود؛ اما خیلی از اتفاقات دست ما نیست. از قدرت انتخاب ما خارج است. مثل همین جنگ و تعدیلی و...
جایی صحبت از خودم شد و دربارۀ من گفت:
«من حس میکنم تو همیشه انرژی مثبت داری، خونسرد و واقعبین و سرشار از حس زندگیای.»
چسبید.
از صبح سرم سنگین بود، بیحالی و کمی گلودرد. احتمالاً مقدمات سرماخوردگیست. حسابی کسل شدم. دستودلم به کار طولانی نمیرود. اینترنتها هنوز وصل نشده و اوضاع کار افتضاح است. طبیعیست؛ توی این شرایط شرکتی نیرو نمیگیرد.
دیروز آخرین کارهای اداری تعدیلم را انجام دادم و تمام. توی راه کارتن و چسب گرفتم تا کمکم برای اسبابکشی آماده شوم. باید با کتابها شروع کنم. بخش زمانبر ماجرا جمعآوری و بستهبندی آنهاست.
ویدئوی درخواستی جشنوارۀ ژاله اصفهانی را هم ارسال کردم. برشی از شعرم را خواندم و برای دبیرجشنواره فرستادم. اگر در این جشنواره برنده شوم، جایزۀ نقدی آن، بخش زیادی از فشار این روزها را کم میکند. هر چند نمیتوانم به این امید دل ببندم...
این دو روز توان بیهقیخوانی نداشتم،در عوض یک جستار از مارینا تسوتایوا را خواندم. جالب بود. باید باقی جستارهای کتاب را هم بخوانم تا قضاوت بهتری داشته باشم. و بیشتر از روزهای پیش حافظ خواندم و مرتبط با اپیزود جدید پادکستم، دربارۀ ایران ویدئو دیدم...
فروردین به آخرین روزش رسید. هوای امروز بارانی بود و چند دقیقهای هم تگرگ بارید. فردا دور دوم مذاکرات ایران و آمریکاست و هنوز مشخص نیست که طرف ایرانی در مذاکره شرکت میکند یا نه. همین چند دقیقه پیش، قالیباف توییت زده که ایران زیر بار زور نمیرود. ایران معتقد است که آمریکا با محاصره دریایی و حمله به کشتی توسکا، آتشبس را نقض کرده. تا فردا ببینیم چه میشود: تمدید آتشبس، از سرگیری درگیریها یا توافق نهایی.
امروز به مامان سر زدم. عینک تازه گرفتم. مبلغ عینک برایم سنگین بود؛ اما چارهای نبود. فریم و شیشهام دربوداغان شده بود. وقتی توی مغازه بودم، مشتری دیگری فریم تازهاش را به چشم زده بود. مغازهدار تاکید کرد که فقط با آب خالی شیشههای عینک را باید شست، اگر رعایت نشود خراب میشود و در نهایت... بعد چرخید و من را نشان داد. حرفش را ادامه داد که اگر رعایت نکنید در نهایت این بلا سر عینک میآید.
رنگ فریم جدیدم طوسی است با دستههای آبیطوسی. تا به حال این رنگ را نگرفته بودم. اولین بار است که تنها برای خرید عینک میروم، امیدوارم انتخاب مناسبی کرده باشم. به دل خودم که نشست. خواهرم گفت بهت میآید چون موهایت هم تکوتوک سفید شده، فریم طوسی بر صورتت خوش نشسته. بیمنظور و از سر خیرخواهی گفت؛ ولی تو لک رفتم. سنوسالم ناجوانمردانه بالا میرود.
امروز بخشی از متن پادکست را پیش بردم. هرچند بعد از نوشتنش، تصمیم گرفتم قسمت مربوط به نظریۀ «موکاروفسکی» را حذف کنم، چون به باقی متن نمیآمد. یک جوری ربط داده بودم به تمدن ایران اما مشخصاً وصلهپینه بود. احتمالا کمی بالوپر به آن بدهم و بهعنوان یک یادداشت جداگانه در ویرگول منتشر کنم. کمی هم بیهقی خواندم و فردا مجلد هفت را تمام میکنم.
امروز که به خانواده سر زدم، روحیهام خیلی بهتر شد. انرژی گرفتم... برنامۀ فردا برایم روشن است: بیهقی، ادامۀ متن پادکست، دورۀ آموزشی در حوزه کاری و نوشتن شعر.
بین دوستان و اطرافیانم، اکثراً با نظر من مخالفند؛ اما امیدوارم صلح شود. همین حالا اقتصاد ایران فروپاشیده است و اگر بیشتر از این طول بکشد و کار به زدن زیرساختها برسد، آسیب بیشتری به ما، مردم ایران میرسد.
شاید شما هم با این سوال روبهرو شده باشید یا حتی شاید پرسش شما هم باشد: چرا دیگر قلههایی مثل «سعدی»، «حافظ»، «فردوسی» یا... نداریم؟
این یادداشت تلاشیست برای پاسخ به این سوال از منظر موکاروفسکی.چرا دیگر «حافظ» و «سعدی» نداریم؟ | نظریۀ منظومۀ نظامها از موکاروفسکی
امروز تولد بابا بود. کیک گرفتم و به خانه رفتم. جشن کوچکی داشتیم. موقع فوتکردن شمعها بابا گفت آرزو کردم که سال دیگه همین موقع (...)
عینک جدیدم را هم تحویل گرفتم. اولین عینک من است که رنگ آن مشکی نیست. کمی از قبلی گردتر است و رنگی روشن نزدیک به طوسی دارد.
قبل از اینکه جشن کوچکمان شروع شود کمی ویدئو آموزشی دربارۀ تفکر طراحی از فرادرس دیدم. مطالبش مقدماتیست و برای من که دانشی در این حوزه ندارم، کاربردی و مفید است. احساس میکنم اگر کمی دانشم را در این زمینه و ui/ux design ارتقا بدهم، کمککننده است.
ظهر یک جستار از تسوتایوا خواندم، الان هم کمی دیگر میخوانم و آمادۀ خواب میشوم. ساعت حدود ۳ صبح است و آتشبس همراه با محاصرۀ دریایی آمریکا ادامه دارد. متن پادکستم را هم پیش بردم. با هر سطر که مینویسم ذوقزده میشوم. این قسمت به جانم نشسته است، امیدوارم مراحل بعدی تولید هم به همین اندازه دلچسب پیش برود.
ایدهای برای مقاله دارم. با عمهام دربارهش حرف زدم، گفت خوب است. شنبه با «گ» هم در میان میگذارم تا ببینم چه نظری دارد. اگر بخواهم کار روی مقاله را شروع کنم، حداقل ۳ ماه باید در نظر بگیرم.
با حافظ امروز را تمام کنیم؟
مگر تو شانه زدی زلف عنبرافشان را
که باد غالیهسا گشت و خاک عنبربوست
نثار روی تو هر برگ گل که در چمن است
فدای قد تو هر سروبن که بر لب جوست
خوب نخوابیدم. اتفاق تازهای نیست، این روزها اصلا نمیتوانم درست بخوابم.
خستهام و بیانرژی. تغذیه درستی ندارم. دیروز فقط یک نودل خوردم. باید هر طور شده از خانه بزنم بیرون، قدمی بزنم، قهوهای بخورم...
دلم عادیترین زندگی ممکن را میخواهد که آن هم از من دریغ شده. حافظ امروز میگفت:
حافظ ز خوبرویان بختت جز اینقدر نیست
گر نیستت رضائی حکم قضا بگردان
عصری برای خودم لوبیاچیتی درست کردم. خوب شد. خوشرنگ و لعاب از کار درآمد. گفتم حالا که حوصلۀ کار ندارم، فیلم ببینم. انگل Parasite را دیدم. معمولی بود. توقع بیشتری داشتم. بعضی جاها داستان گلدرشت میشد مثل رفتار اقرارآمیز مرد پولدار موقع برداشتن سوئیچ ماشین در پایان فیلم. یا اصلا ایدۀ پایانبندی که پسر گفت درس میخوانم و این خانه را میخرم.
حس خواندن بیهقی ندارم. میل به آغاز کتاب تازه داشتم. دفترهای مالده لائوریس بریکه را باز کردم... باید این هفته خانه را هم تمیز کنم تا از هفتۀ دیگر مستاجر برای بازدید بیاید.
آخر شب، ویس «ن» را گوش کردم از تجربۀ امروزش در خیابانهای شهر. وقتی گیر راهپیماییکنندگان افتاده بود. بغض داشت و گریه میکرد. گفت: هیچ کاری با من نداشتند؛ اما به هم ریخته بودم، دنبال تیغ میگشتم که خودم را توی ماشین تکهپاره کنم...
سرم داغ شد. چقدر ما در لبۀ پرتگاه ایستادهایم.
مرتبط:
روزانهنویسی (۶) دائماً بدتر
روزانهنویسی (5) الا به روزگاران
روزانهنویسی (4) خراشی بر قلب
روزانهنویسی (3) امید به روزهای روشن؟!
روزانهنویسی (2) جای امن
روزانهنویسی (1) آغاز جنگ
و اپیزود یازدهم پادکست مجلۀ نهان در کستباکس:
اینجا ایران است...