چند روزی بود که افزونۀ دستیار مشکل داشت و بخش یادداشت را باز نمیکرد، دیروز هم که باز شد تنبلیم آمد و یادداشت تازهای ننوشتم.
حالم مثل قبل است با کمی خستگی بیشتر. سعی میکنم روتین رو حفظ کنم و همچنان پرکار بمانم. موقتاً به من کمک میکند تا بیشتر تاب بیاورم، اما لحظهای نیست که به نابودی زیرساختها فکر نکنم. بیبرقی یعنی نه لپتاپی خواهد بود و نه گوشی و نه... این زندگی برایم تصورناپذیر است.
فرصت نشد بگویم... ایدۀ تازهای برای اپیزود بعدی پادکست پیدا کردم و تصمیم دارم دربارۀ «ایران» بنویسم. چندتا مقاله خواندم و شاکلۀ کلی اپیزود توی ذهنم شکل گرفته است. روند مطالعاتی را احتمالا دوسه روز دیگر هم ادامه میدهم و بعد (اگر برق بود) آخر هفته نگارش کار را شروع میکنم.
یک کتاب هم در راستای کارم میخوانم: 101 تکنیک خلاقیت. بعضی از تکینکها کاربردی نیست (مثل برنامههای کامپیوتری که معرفی کرده یا فهرست سوالاتی که گفته باید با فلان آدرس مکاتبه کنید) و بعضی از تکنیکها توضیحات کمی دارد و گنگ است؛ اما در مجموع پوشش خوبی از تمام تکینکها دارد و حتی مطالب کلاس خلاقیت که ماه پیش رفتم، برایم مرور شد.
از شنبه دورکاری را شروع کردم و دستی به سروگوش مجله کشیدم، ادامۀ روندی که در هفتۀ دوم نوروز آغاز کرده بودم. سعی میکنم مدام با پرسش «که چی؟» مقابله کنم و فقط مثل یک کامپیوتر ادامه دهم.
راستی پنجشنبه، فال قهوه گرفتم و اولین جمله خاله، که برایم فال میگرفت، این بود که چرا انقدر نگرانی؟ انقدر فکر میکنی؟ زمان همهچیز را حل میکند.
بعد گفت خانۀ جدیدم را میبیند؛ مسیرهایی که پایان خوش دارند؛ قوی زیبایی در فنجان است و از نظر احساسی یک نفر هست که جهانمان به هم میآید.
انگشت زدم. گفت شخصی از بیرون باید کاری انجام دهد؟ گفتم آره. گفت انجام میدهد...
حرف زیاد بود. چند روزی ننوشته بودم و باید جبران میکردم. مدام توی دلم میگویم کاش جنگ تمام شود تا حداقل بتوانم در خیابانهای بهاری قدمی بزنم. همین. حداقل کاری که یک انسان باید بتواند انجام دهد.
اپیزود «اینجا ایران است...» را میتوانید از کستباکس بشنوید.
خب. همان اتفاقی که از آن میترسیدم، همان اتفاقی که الان یک ماه است آشفتهام کرده، رخ داد. ساعت 10، مدیرم پیام داد:
فواد جان سلام امیدوارم خوب باشی آقا همونطور که میدونی بیزینس اصلا توی شرایط مساعدی نیست :( امروز یه جلسه ست کردم که در موردش صحبت کنیم.
جلسه که شروع شد و منابع انسانی هم توی جلسه حضور داشت، شستم خبردار شد. قبل از جلسه مدام به خودم امیدواری دادم که نه قرار نیست تعدیل شوی، بدبین نباش و...
مدیرم از کار و عملکردم گفت و مسائل شرکت، در انتها هم گفت که متاسفانه باید با شما خداحافظی کنیم. بعد منابع انسانی دربارۀ حقوق و چگونگی تحویل وسایل و اینها گفت، اما گوشهایم نمیشنید.
من از همان سالهای نخست کار، میخواستم توی آن شرکت کار کنم. یک بار رزرومه دادم، اما رد شدم. یک بار دیگر هم برای یک موقعیت دیگر رزومه دادم و رد شدم. تا اینکه زمستان پارسال رزومه فرستادم. جلسه اول مصاحبه را رفتم. پروژهای برای انجام به من محول شد. تمام توانم را گذاشتم و حتی با «د» مشورت کردم و نهایتا کار را برایشان ارسال کردم. گفتم پذیرفته نمیشوم و «د» گفت میشوی. شرط بستیم، هاوایی برگر. یک هفته گذشت و تماس نگرفتند. همان روزی که «د» شرطش را ادا کرد و من یک دل سیر برگر خوردم، تماس گرفتند برای جلسه بعدی مصاحبه. رفتم جلسه بعدی را. گفتم جای دیگری هم هست که شفاهاً تایید کردم، اگر نظر مساعدی داشتید زودتر خبر دهید.
عصر ساعت 18، تنها توی شرکت نشسته بودم و کار میکردم. تلفنم زنگ خورد: «منابع انسانی». گفت نظر ما مثبت است و برای حقوق هم مبلغ **تومان را در نظر داریم. از سقف خواستههایم بالاتر بود. موقعیت همواره دلخواهم «سینیور کریتیو کپیرایتر». چقدر توی تنهاییِ شرکت جشن گرفتم. راه رفتم. مشت به هوا کوبیدم. بالاخره شد. دیدی به آرزوهایت میتوانی برسی. دیدی بلدی موفق شوی. زنگ زدم به «د». صدایم از هیجان میلرزید. بهش گفتم. به همۀ دنیا گفتم.
پایان قصه ولی کمتر از یک سال بعد بود، وقتی مدیرم گفت: «یکی از کاردرستترین همکارهایم بودی، اما...»
نشد.
حالا باید صبر کنم تا جنگ تمام شود و دوباره دنبال کار بگردم. توی بازاری که میترسد نیروی تازه بگیرد و کلی کارجو دنبال کار میگردند.
خستهام. خیلی تلاش کردم. خیلی زحمت کشیدم.
کاش این قصه، حداقل این قصه پایان خوشی داشت. نمیدانم چرا اکثر داستانهای زندگی من شروع خوب و پایان بد دارند.
حسابی تنبل شدهام در روزانهنویسی. الان بیشتر از یک هفته از یادداشت قبلی گذشته است. تازه دوش گرفتهام و با حوله نشستهام پای لپتاپ که بنویسم.
از چهارشنبه گذشته بگم که ترامپ زیرساختها را نزد. وقتی یک ساعت تا پایان «ضربالاجل» مانده بود و همه دوشگرفته و گوشی بهشارژزده منتظر بودیم، گفت دو هفته آتشبس تمدید شد.
خیلی وقت است که دیگر تحلیلی ندارم و نمیدانم چه اتفاقی برای ایران و مردمش خوب است یا بد؟ ادامه حملات و (...) یا پایان جنگ و بازگشتن شرایط به حالت نیمبند گذشته. مخصوصا الان که تعدیل شدم دلم میخواهد زودتر اینترنت وصل شود تا شاید کاری گیر بیاورم. اینها را گفتم تا بگویم از اینکه زیرساختهای بیشتری نابود نشد خوشحالم.
بهمحض آتشبس وقت آرایشگاه گرفتم و سروصورت را صفا دادم! بعد هم به کتابفروشی رفتم و چهارپنج کتاب گرفتم. توی این روزها، کتاب 101 تکنیک خلاقیت تمام شد که فهرست خوبی از تمام یا اکثر تکنیکها داشت. از کتاب یادداشت برداشتم برای مراجعههای بعدی. چیزی که دربارۀ این قبیل کتابها آزارم میدهد اشتباهات نگارشی زیاد آنهاست. انگار اگر کتاب تخصصی شد و در حوزۀ کسبوکار طبقهبندی، نیازی به ویراستار ندارد.
«روی ماه خداوند را ببوس» را هم خواندم. دوست نداشتم. دغدغهها و مسائل مطرحشده دربارۀ خدا عمق زیادی نداشت. شاید اگر دبیرستان بودم از خواندن این کتاب لذت میبردم، اما حالا دیگر نه. نکتۀ جالب کتاب برایم زبان اثر بود. چند لحن مختلف حضور داشت و تقریباً نویسنده از پس تمام آنها برآمده بود، غیر از یک لحن که مربوط به زبان کوچهبازار و تا حدودی لاتیطور بود. شخصیتی هم ساخته نشده بود و همگی در حد تیپ باقی مانده بودند. باید بیشتر از مستور بخوانم تا قضاوت درستتری از او داشته باشم، اما این کتاب که از قضا معروفترین کار اوست، مرا نگرفت.
نمایشنامۀ «درس پیانو» را هم به پیشنهاد مستور در برنامۀ اکنون خواندم. بسیار خواندنی و جالب بود. ترکیبی متوازن از واقعیت و خیال. مشتاق شدم باقی پیشنهادهای ایشان را هم مطالعه کنم.
دیگر اینکه شدیدا درگیر اپیزود جدید پادکست هستم. مطالب را از مقالههای مختلف جمع میکنم. برخی انقدر جالب است که هر بار مرور میکنم به وجد میآیم. امیدوارم شنوندگان هم بپسندند. بیشتر از 30 مقاله خواندهام و هنوز سیر مطالعه ادامه دارد. بعضی از مقالهها، با اینکه از همان مقدمه پیداست در دایره این قسمت نمیگنجند، اما جذابیتشان نگهم میدارد.
دیروز (24فروردین) رفتم لپتاپ و وسایلم را تحویل شرکت دادم. چرخی در ساختمان زدم و با همکاران خداحافظی کردم. روزی اولی که به دفتر «روز اول» رفتم لبریز از شوق بودم. توی راه برگشت ولکامپکم را بهشکلی گرفته بودم که تمام مسافران مترو لوگوی روی آن را ببیند. دیروز هم پک عید را گرفتم. توی راه برگشت چشمم به کپی روی آن افتاد که خودم نوشته بودم. شرکت میخواست پیامی امیدوارکننده داشته باشد که از این روزگار سخت با کمک هم عبور میکنیم. و من نوشتم:
بهار یعنی
دائماً یکسان نباشد حال دوران.
تجربه نشان داد؛ دائماً یکسان نیست، بلکه دائماً بدتر میشود.
مرتبط:
روزانهنویسی (1) آغاز جنگ
روزانهنویسی (2) جای امن
روزانهنویسی (3) امید به روزهای روشن؟!
روزانهنویسی (4) خراشی بر قلب
روزانهنویسی (5) الا به روزگاران
و اپیزود یازدهم از پادکست مجله نهان:
اینجا ایران است...