
وقتی برای بلاگ استاد روی چند مطلب درباره رژیم کتوژنیک کار میکردم، یک سؤال بیشتر از چیزی که انتظار داشتم ذهنم را درگیر کرده بود: آیا رژیم کتو همان رژیم Low-Carb یا کمکربوهیدرات است؟
در نگاه اول تفاوت زیادی دیده نمیشود. در هر دو رژیم مصرف نان، برنج، شیرینی و بسیاری از منابع کربوهیدرات کمتر میشود و سهم پروتئین و چربی در برنامه غذایی افزایش پیدا میکند. اما وقتی کمی دقیقتر نگاه کنیم، متوجه میشویم که هر رژیم کمکربوهیدراتی الزاماً کتوژنیک نیست.
در واقع، تفاوت اصلی فقط در این نیست که «کربوهیدرات کمتری میخورید». مقدار محدودیت کربوهیدرات و تغییری که در سوختوساز بدن ایجاد میشود، مرز مهم بین این دو رژیم است.
Low-Carb به معنی کمکربوهیدرات است و به مجموعهای از الگوهای غذایی گفته میشود که در آنها دریافت کربوهیدرات نسبت به یک رژیم معمولی کاهش پیدا میکند.
اما همین تعریف ساده یک مشکل دارد: عدد مشخص و مورد توافقی برای Low-Carb وجود ندارد.
بعضی مطالعات رژیمی با کمتر از ۳۰ درصد انرژی روزانه از کربوهیدرات را Low-Carb در نظر میگیرند و بعضی دیگر از مقدار کربوهیدرات بر حسب گرم استفاده میکنند.
این اختلاف فقط بین مطالب اینترنتی نیست و حتی در تحقیقات علمی هم دیده میشود.
در یک Scoping Review منتشرشده در Critical Reviews in Food Science and Nutrition، پژوهشگران ۵۰۸ مطالعه بالینی درباره رژیمهای Low-Carb را بررسی کردند. در میان مطالعاتی که درصد انرژی دریافتی را گزارش کرده بودند، بیشتر مطالعات رژیم Low-Carb را با دریافت حداکثر ۳۰ درصد انرژی از کربوهیدرات تعریف کرده بودند. در مطالعاتی که مقدار کربوهیدرات را به گرم گزارش کرده بودند نیز معمولاً عددی در محدوده کمتر از حدود ۱۰۰ گرم در روز دیده میشد. نتیجه مهم این بررسی این بود که هنوز یک تعریف علمی کاملاً یکسان برای رژیم Low-Carb وجود ندارد.
بنابراین اگر دو نفر بگویند «من رژیم Low-Carb دارم»، ممکن است مقدار کربوهیدرات مصرفی آنها کاملاً با هم متفاوت باشد.
رژیم کتوژنیک را میتوان یکی از انواع بسیار کمکربوهیدرات دانست؛ اما هدف آن فقط کاهش مصرف کربوهیدرات نیست.
در رژیم کتو، کربوهیدرات به اندازهای محدود میشود که بدن به سمت افزایش تولید کتونها حرکت کند. این وضعیت متابولیکی را کتوز یا Ketosis مینامیم.
در بسیاری از مطالعات مربوط به رژیم کتو، مصرف کربوهیدرات به کمتر از حدود ۵۰ گرم در روز یا کمتر از ۱۰ درصد انرژی دریافتی روزانه محدود شده است. در کنار این محدودیت، معمولاً سهم چربی رژیم به شکل محسوسی افزایش پیدا میکند.
وقتی کربوهیدرات دریافتی بهشدت کم میشود، ذخایر گلوکز قابل دسترس بدن کاهش پیدا میکند. در این شرایط، بدن بیشتر به سمت استفاده از اسیدهای چرب میرود و کبد از آنها کتونهایی مانند بتاهیدروکسیبوتیرات تولید میکند.
همین تغییر متابولیکی چیزی است که رژیم کتو را از بسیاری از رژیمهای Low-Carb جدا میکند.
شاید سادهترین راه برای درک تفاوت این دو رژیم همین جمله باشد.
در هر دو الگوی غذایی کربوهیدرات کاهش پیدا میکند؛ اما شدت این کاهش یکسان نیست.
ممکن است فردی روزانه ۸۰ یا ۱۰۰ گرم کربوهیدرات مصرف کند و رژیم او در بعضی تعاریف علمی Low-Carb محسوب شود، اما این مقدار برای ورود و باقی ماندن در کتوز در بسیاری از افراد کافی نباشد.
در مقابل، در رژیم کتو معمولاً محدودیت شدیدتری وجود دارد و هدف این است که شرایط متابولیکی بدن به سمت تولید کتونها حرکت کند.
به همین دلیل انتخاب غذا در کتو نیز محدودتر است. بعضی حبوبات، غلات کامل، میوهها و حتی برخی سبزیجات نشاستهای که ممکن است در یک رژیم Low-Carb جایی داشته باشند، در رژیم کتو باید بسیار محدودتر مصرف شوند.
ممکن است تصور کنیم این تفاوت فقط مربوط به تعداد گرم کربوهیدرات است، اما محدودیت شدید کربوهیدرات میتواند اثرات متابولیکی متفاوتی هم ایجاد کند.
یک Umbrella Review منتشرشده در BMC Medicine، نتایج ۱۷ متاآنالیز شامل ۶۸ کارآزمایی تصادفی کنترلشده (RCT) درباره رژیم کتوژنیک را بررسی کرد. پژوهشگران ۱۱۵ ارتباط مختلف میان رژیم کتو و پیامدهای سلامتی را ارزیابی کردند. از میان آنها، ۵۱ مورد از نظر آماری معنیدار بودند، اما کیفیت شواهد در همه موارد یکسان نبود. برای مثال، کاهش وزن از شواهد با کیفیت متوسط برخوردار بود، در حالی که برای برخی پیامدها شواهد ضعیفتری وجود داشت.
این قسمت اهمیت زیادی دارد، چون نشان میدهد نباید صرفاً به این دلیل که رژیم کتو محدودیت بیشتری دارد، نتیجه بگیریم که در همه شرایط «بهتر» از Low-Carb است.
شدیدتر بودن یک رژیم الزاماً به معنی مؤثرتر بودن آن برای همه افراد نیست.
اینجا معمولاً انتظار یک جواب مشخص وجود دارد: کدامیک سریعتر وزن کم میکند؟
اما جواب علمی کمی پیچیدهتر است.
رژیم کتو در بعضی مطالعات، بهخصوص در کوتاهمدت، با کاهش وزن و بهبود برخی شاخصهای متابولیکی همراه بوده است. با این حال، نتیجه نهایی فقط به میزان کربوهیدرات وابسته نیست.
میزان انرژی دریافتی، کیفیت مواد غذایی، پروتئین کافی، فعالیت بدنی، شرایط متابولیکی و مهمتر از همه توانایی ادامه دادن رژیم روی نتیجه تأثیر دارند.
برای مثال، اگر یک فرد بتواند یک رژیم Low-Carb متعادل را برای مدت طولانی ادامه دهد اما بعد از چند هفته رژیم کتو را کنار بگذارد، محدودیت بیشتر کتو لزوماً مزیتی برای او ایجاد نمیکند.
به همین دلیل هنگام مقایسه رژیمها، فقط نباید به کاهش وزن چند هفته اول نگاه کنیم.

در یک رژیم Low-Carb معمولاً انعطاف بیشتری وجود دارد.
ممکن است مقدار کنترلشدهای از حبوبات، میوه، غلات کامل یا لبنیات حاوی کربوهیدرات در برنامه باقی بماند. میزان دقیق آن به شدت محدودیت کربوهیدرات بستگی دارد.
اما در رژیم کتو، همین مقدار کربوهیدرات میتواند اهمیت بیشتری پیدا کند.
برای مثال، یک عدد موز، یک وعده برنج یا حتی بعضی سسها و نوشیدنیها میتوانند بخش بزرگی از سقف کربوهیدرات روزانه فرد را پر کنند. به همین دلیل در کتو توجه به کربوهیدرات پنهان مواد غذایی اهمیت بیشتری دارد.
پاسخ برای همه یکسان نیست.
اگر هدف صرفاً کاهش مصرف قند، نان سفید، نوشیدنی شیرین و کربوهیدراتهای تصفیهشده باشد، لزوماً نیازی نیست کربوهیدرات تا سطح یک رژیم کتوژنیک کاهش پیدا کند.
از طرف دیگر، رژیم کتو یک مداخله غذایی محدودکنندهتر است و ممکن است برای بعضی افراد با اهداف مشخص مناسب باشد؛ اما همین محدودیت بیشتر میتواند رعایت طولانیمدت آن را هم دشوارتر کند.
اگر دیابت دارید، داروی کاهش قند خون مصرف میکنید، بیماری کلیوی یا کبدی دارید، باردار هستید یا شرایط پزشکی خاصی دارید، شروع یک رژیم بسیار کمکربوهیدرات یا کتوژنیک بهتر است بدون نظر پزشک یا متخصص تغذیه انجام نشود.
رژیم Low-Carb یک اصطلاح نسبتاً گسترده برای الگوهایی است که مقدار کربوهیدرات را کاهش میدهند. رژیم کتوژنیک اما شکل محدودتری از این رویکرد است که معمولاً کربوهیدرات را تا حدی پایین میآورد که بدن به سمت تولید بیشتر کتونها و کتوز حرکت کند.
پس اگر کسی میگوید رژیم کمکربوهیدرات دارد، نمیتوانیم از روی همین جمله نتیجه بگیریم که در حال اجرای رژیم کتو است.
شاید مهمترین تفاوت همین باشد: در Low-Carb هدف کاهش کربوهیدرات است؛ در کتو، این کاهش معمولاً آنقدر شدید میشود که متابولیسم بدن هم به سمت کتوز تغییر میکند.
و مثل بسیاری از رژیمهای غذایی، سؤال اصلی فقط این نیست که کدام رژیم محدودیت بیشتری دارد؛ مهمتر این است که کدام روش با شرایط بدن، هدف و سبک زندگی شما سازگارتر است.