«برگردانِ آزاد و شاعرانه از شعرِ «If You Forget Me» اثر پابلو نرودا»
اگر فراموشم کنی
می‌خواهم یک چیز را بدانی:
می‌دانی ماجرا از چه قرار است؟
اگر به ماهِ بلورین نگاه کنم،
به شاخه‌ی سرخِ پاییزِ آرام پشت پنجره‌ام،
اگر در کنار آتش،
خاکسترِ سبک را لمس کنم،
یا تنِ چروک‌خورده‌ی هیزم را،
همه‌چیز مرا به تو می‌برد،
چنان‌که گویی هر چه هست —
عطرها، نورها، فلزات —
قایق‌های کوچکی‌اند
که به سوی جزیره‌های تو روان می‌شوند؛
جزیره‌هایی که در انتظار من‌اند.
اکنون
اگر ذره‌ذره از دوست داشتنِ من دست بکشی،
من هم ذره‌ذره از دوست داشتنت دست می‌کشم.
اگر ناگهان مرا فراموش کنی،
به دنبال من مگرد،
چون من پیش از آن تو را فراموش کرده‌ام.
اگر آن بادِ پرچم‌ها را که از میان زندگی‌ام می‌گذرد،
طولانی و دیوانه‌وار بدانی،
و تصمیم بگیری
که مرا در ساحلِ قلبی رها کنی
که ریشه‌هایم در آن است،
به یاد داشته باش
که در آن روز،
در آن ساعت،
دست‌هایم را بلند خواهم کرد
و ریشه‌هایم راهی خواهند شد
تا سرزمینی دیگر بیابند.
اما،
اگر هر روز،
هر ساعت،
احساس کنی که برای من مقدر شده‌ای،
با شیرینیِ بی‌پایان،
اگر هر صبح گلی تا لب‌هایت قد بکشد تا مرا بجوید،
آه، عشق من... ای محبوب من...
در من تمام آن آتش دوباره زنده می‌شود،
در من هیچ‌چیز خاموش یا فراموش نمی‌شود؛
عشقِ من از عشقِ تو جان می‌گیرد، ای محبوب؛
و تا زمانی که زنده‌ای، در آغوش تو خواهد زیست،
بی‌آنکه هرگز از آغوش من جدا شود.
