
ماری سترگ در وجودم میخزد،
خود را میان روده ها میپیچاند و سفت،
حلقه های تنش را به آن گره میزند.
گاه گاه، بالا میآید و با تلاش بسیار، میکوشد از گلویم بیرون بزند،
اما سنگینی اش دوباره او را به درون میکشد.
بلند میخندد، و بعد وجودم را پر از زهر میکند،
و لحظه ای آرام میگیرد.
آنگاه، بدنم به خود میپیچید،
زهرِ زرد و تیز به معده میریزد و دلم،
شور میزند، شور میزند، شور میزند.
چشمانم را میبندم و در ذهن،
آن مارِ عظیمالجثه را زمین میزنم؛
تمام آن زهر را بالا میآورم.
در تمام این لحظات،
در جهانم، جنگی نیست لیکن در وجودم صد ها جنگ، آغاز شده و ویرانم کرده است.
باید فریاد بزنم،
باید در دشتی این هیولا را شکست دهم،
باید کاری بکنم.
-آتنا
-آتنا