تا به حال برایتان پیش آمده که در محیط کار با خودتان بگویید:
چرا پیشرفت شغلی ندارم؟
چرا به تلاشهایم توجه نمیشود؟
چرا با وجود تلاش بیشتر، حقوقم افزایش پیدا نکرده است؟
آیا تمام وعدههایی که هنگام استخدام به من داده شد، فقط وعده بود؟
چرا از من کاری خواسته میشود که خارج از حوزهی وظایفم است؟
چرا ارزش کاری که انجام میدهم، درست دیده نمیشود؟
گاهی کارمند با توقعات نابجا، فشار کاری، نبود مسیر پیشرفت یا ناهماهنگی میان مسئولیتها و حقوق خود مواجه است؛ اما مسئله فقط پرداخت حقوق مطابق قانون کار نیست. ارزش واقعی یک شغل، میزان مسئولیت، مهارت، فشار روانی، تأثیر آن بر سازمان و کیفیت عملکرد فرد نیز باید دیده شود.
یک کارمند، مشکلات خودش را از نزدیک لمس میکند. در مقابل، مدیر منابع انسانی باید بتواند میان نیازهای کارکنان و اهداف کارفرما تعادل ایجاد کند. اما این تعادل چگونه شکل میگیرد؟
از نگاه من، مدیر منابع انسانی فقط مسئول اجرای قوانین و امور اداری نیست. او باید برای سازمان، مشاوری امین، آیندهنگر و خلاق باشد و در برابر کارکنان نیز مدیری عادل، دلسوز و دغدغهمند باقی بماند.
مدیر منابع انسانی باید بداند هر فرد در موقعیت شغلی خود با چه مسئولیتها، فشارها و نیازهایی روبهروست. وقتی کارمندی معترض یا ناراضی است، نباید اعتراض او را فوراً به توقع زیاد یا راحتطلبی نسبت داد. گاهی این اعتراض، نتیجهی فشار کاری، نبود امنیت شغلی، بیتوجهی به تلاشها یا مشخص نبودن مسیر پیشرفت است.
از طرف دیگر، مدیران باید مسیر رشد شغلی کارکنان را هموار کنند. بیتوجهی به مشکلات و تکرار اشتباهات گذشته، فقط رضایت کارکنان را کاهش نمیدهد؛ بلکه در بلندمدت به بهرهوری و آیندهی خود سازمان نیز آسیب میزند.
تصمیمهای منابع انسانی معمولاً دو اثر همزمان دارند:
یک اثر بر آینده، هزینهها و سودآوری شرکت- یک اثر بر انگیزه، امنیت و آیندهی شغلی کارکنانبرای مثال، تعیین حقوق باید بر اساس محدودهای مشخص، ارزش شغل، مسئولیتها، عملکرد و مسیر پیشرفت فرد انجام شود. در کنار آن، مدیر منابع انسانی باید تأثیر تصمیمهای حقوقی و جبران خدمات را بر هزینهها و وضعیت مالی شرکت نیز در نظر بگیرد.
به همین دلیل، آشنایی نسبی با مسائل مالی برای یک مدیر منابع انسانی اهمیت دارد.
من برای درک بهتر دشواری کار بخشهای مالی و افزایش سواد مالی خودم، یادگیری اصول اولیهی حسابداری را شروع کردم. در ابتدا، بسیاری از مفاهیم برایم گنگ و سخت بودند؛ اما هرچه بیشتر یاد گرفتم، ارزش کاری و دقت حسابداران و مدیران مالی را بیشتر درک کردم.
متوجه شدم مفاهیمی مانند «بدهکار» و «بستانکار» در حسابداری، با برداشت روزمرهی ما از این کلمات تفاوت دارند. همچنین فهمیدم زبان اعداد، زبانی علمی و تحلیلی است و کارکنان بخش مالی برای انجام دقیق کارشان به محیطی آرام، متمرکز و قابل اعتماد نیاز دارند.
در این مسیر یاد گرفتم که اعتماد، دقت و آرامش روانی برای کارکنان مالی اهمیت زیادی دارد. شاید برای درک کامل نیازهای یک شغل، لازم باشد مدتی با سختیها و الزامات همان شغل آشنا شویم؛ اما مدیران همیشه زمان کافی برای تجربه کردن همهی مشاغل سازمان را ندارند.
پس چه راه دیگری وجود دارد؟
به نظر من، گفتوگو با کارکنان، مشاهدهی واقعی فرایند کار، دریافت بازخورد و شناخت دقیق وظایف هر موقعیت شغلی میتواند به مدیران کمک کند ارزش کار افراد را بهتر ببینند و هنگام استخدام نیز افراد شایستهتری را انتخاب کنند.
از نظر شما، مدیران چگونه میتوانند ارزش واقعی کار کارکنان را بهتر درک کنند و افراد مناسبتری را برای هر شغل انتخاب کنند؟
منتظر خواندن تجربهها و دیدگاههای شما هستم.
و آیندهی خود سازمان نیز آسیب میزند.