
کار کمتر، نتیجه بهتر! غیرممکن است، نه؟ از قدیم گفتهاند برای اینکه نتیجهی بهتری بگیرید، باید زمان بیشتری صرف آن کنید. حتی خودمان هم مثالهای زیادی داریم مبنی بر اینکه کار کردن ده ساعته باعث میشود شما از یک همکار که تنها هفت ساعت کار میکند، موفق تر شوید. یا درس خواندن روزانه سه ساعت، نسبت به نیم ساعت در روز، نمرات بهتری را برای شما به همراه میآورد. اما مطالعهای از استنفورد حرف جدیدی برای گفتن دارد!
این مطالعه نشان داد وقتی که کار هفتگی بیش از 50 ساعت باشد، بهرهوری در هر ساعت به شدت کاهش مییابد، و بازدهی پس از 55 ساعت کار هفتگی آنقدر تقلیل یافته است که فعالیتهای انجام شده، دیگر کمتر شباهتی به کار دارد! همچنین افرادی که هر هفته 70 ساعت کار میکنند (و یا بیشتر)، در واقع به همان اندازه افرادی که 55 ساعت کار میکنند، بازدهی دارند. اگر این اعداد و ارقام برایتان گیجکننده بود، کافیست فقط همین یک نکته را بخوانید: کار بیشتر، عموما بازدهی کمتری به همراه دارد.
و اما ماجرای ضربالمثل اول متن چیست؟! این مثل درواقع افشره اصلی این مقاله است. همانطور که میدانید این جمله معروف زمانی به کار میرود که در حق کسی دعا کنیم با تلاش کم، نتیجه زیادی کسب کند. اما چگونه؟
نکته اصلی اینجاست! شاید در بعضی موارد تلاش خیلی زیاد، به نتیجهای که در آرزویش هستید، آسیب برساند. گاهی برای یافتن راههای مؤثرتر برای رسیدن به نتیجه، نیاز به یک تفکر خلاقانه دارید. پس از آن میتوانید بدون افزایش لیست کارهای خود، به دنبال راه هایی برای دستیابی به نتیجه باشید.
واقعیت تلخ اما قطعی در مورد اکثر ما صادق است و آن اینکه، به اندازهی کارهایمان زمان در اختیار نداریم. فهرست کارهایی که باید انجام دهید، طولانیست و متاسفانه زمان و ساعات شبانهروز بیشتر از همینی که هست (و برای همهی مردم دنیا هم یکسان است) افزایش نمییابد.
وقتی دربارهی «کار کردن» حرف میزنیم، اشاره بر هر اقدامی میکنیم که مستقیما مقداری از زمانِ شما را به خود اختصاص میدهد. مثلا همین حالا، شما در حالِ انجام کاری هستید: مطالعه. زمانی که امیدواریم مفید باشد، اما میتواند به شکل دیگری نیز مصرف شود. مثلا، شاید انتخاب «هوشمندانه» این باشد که بجای خواندن، نسخهی صوتی را بشنوید و به کار دیگری همزمان بپردازید.
حتما شما هم لیستی بلند بالا از کارهای پیشرو برای سال جدید در ذهنتان دارید. اما شاید دو به شک باشید که آیا این کارها دوباره به سال بعد منتقل میشوند یا این سال، همان سالی بود که مدتها منتظرش بودید! اما نکته ناراحت کننده این است که این سال هم مثل تمام سالهای قبلی 365 روز دارد و ساعات روز هم مثل همان قبلیهاست! اما چه اتفاقی میافتد که افراد دیگری میتوانند با همین میزان زمان نتایج بهتری کسب کنند؟ در مطالب بعدی این پرونده، مفصل دربارهی عادتهای مثبت صحبت خواهیم کرد، همچنین دربارهی موفقیت و تعاریف آن محتوای مفصلی را تدارک دیدهایم. اینجا، بنا نداریم که با مثالهایی تکراری و ادبیات مرسوم در حوزهی «موفقیت» شما را بیجهت دلگرم کنیم. تنها بناست تا با پیشنهاد چند ترفند ساده اما سودمند، اثربخشی کار کردن را ارتقا دهیم.
من تقریباً 42 ساعت در هفته کار می کنم و این مقدار پاسخگوی میزان انرژی و نیاز مالی من است. مطمئنا من همیشه همه کارهایی را که در دفتر پلنرم وجود دارد، انجام نمیدهم. اما یاد گرفتهام که با این موضوع کنار بیایم! در حقیقت کارها را بر اساس اولویتبندی انجام میدهم و اگر به کارهای آخر دفتر نرسم، حالم زیاد گرفته نمیشود! این تجربه در طی سالیان زیاد کسب شده است. چون دیدهام اگر برای هر کار مانده، خشم زیادی تجربه کنم، هم انرژی من تخلیه میشود و هم مانع تمرکز برای کارهای مهمتر خواهد شد. هرچند توصیهی ما آن است که درست به همان مقداری که «واقعا» توانش را دارید، اقدامات هر روز و هفتهتان را تعریف کنید. اما اگر بر اساس اولویتها پیش بروید، اشکالی ندارد که چندتایی از کارها را هم انجام ندهید :)
برای انجام این کار توصیه میکنم در درازمدت زمان خود را حسابرسی کنید و بدانید نقطه اوج شما در کجاست. از خود بپرسید: برای انجام کارها، چقدر زمان نیاز دارم؟ چه زمانی تمرکز خود را از دست میدهم و مانع افزایش بازده خود هستم؟ چه موقع بهترین عملکردم را انجام می دهم؟ بهترین برنامهای که تا به حال داشتم، چیست؟
اما مهمترین کاری که پس از تعیین این موارد انجام میدهید، این است که به آن احترام بگذارید.
همانطور که برایان تریسی، نویسنده کتابهای خودیاری، هم توضیح میدهد قانون 80/20 که به عنوان اصل پارتو شناخته میشود، بیان کننده این است که مقدار کم ورودیها میتواند به خروجیهای بیشتر و حتی مفیدتر منجر شود. این قانون به ما میگوید 80 درصد نتایج، فقط از 20 درصد کارها حاصل میشود. یعنی بقیه کارها فقط زمان و انرژی بیمورد از ما میگیرند، بدون اینکه به نتیجه برسند. استفاده از اصل پارتو برای کارهای روزانه شما به معنای تلاش برای قطع کارهایی است که در بهرهوری کلی شما نقش چندانی ندارد. اما چه عاملی باعث میشود یک سری از کارها علیرغم تلاش زیاد، خروجی نداشته باشند؟ شاید همان عدم تفکر خلاقانه که در بالا گفتیم!
هدف از قانون 80/20 این است که شما را وادار به حساست در استفاده از زمان بکند، چگونه؟ خب چند مورد را در پایین برایتان نام بردیم:
یکی از عواملی که موجب میشود انجام کارها، زمانی بیشتر از آنچه باید از ما بگیرد آن است که تعریف درستی از کارهای لازم به انجام نداریم. کمتر پیش میآید که دید درستی نسبت به کارهایی که باید دست به انجامشان بزنیم داشته باشیم و روز را اینگونه آغاز میکنیم که هر کاری که پیشآمد کرد و یا اضطرارش مشخص شد انجام میدهیم. نیازی به توضیح نیست که این روش، تنها منابع محدود زمانی ما را میبلعد و خروجی حداقلی برایمان به جای میگذارد.
خوشبختانه، ابزارهای زیادی برای تعریف و مدیریت وظایف بوجود آمدهاند که در ادامه و در مطلبی، مفصلا به توضیح و معرفیشان خواهیم پرداخت. اما به شکل ساده، در اختیار داشتن دفتری که در آن، کارها را نوشته باشیم و اولویتشان را مشخص کرده باشیم، بار بزرگی را از دوشمان بر میدارد.
قانون بازی خیلی ساده است: هر روز، همهی کارهایی که لازم است فردای آن روز انجام دهیم را بنویسیم، اولویتشان را مشخص کنیم، مقدار زمان لازم برای انجامشان را تعیین کنیم و در روز موعود، به ترتیبی که از قبل مشخص کردیم دست به انجامشان بزنیم. باور کنید که این فرمول ساده، معجزه میکند. هم، حجم بیشتری از کارها را انجام میدهیم و هم، در پایان روز، حس رضایتمندی بیشتری از خود خواهیم داشت.
در قانون پاركینسون آمده است كه: یک كار، از تمام زمان موجود برای تکمیلش استفاده میكند. این اثر جانبی تمرکز بر انجام کار به جای اتمام پروژههاست. برای خودتان نقطه نهایی پایان کار در نظر بگیرید و تلاش در راستای اتمام پروژهها داشته باشید، نه اینکه وسواس بیجا روی نحوه انجام کار خرج کنید. بنابراین اگر برای انجام یک کار، یک سال در نظر بگیرید، در یک سال انجام میشود. و اگر بازه زمانی خود را برای همان کار، یک ماه در نظر بگیرید، مطمئن باشید در یک ماه به پایان میرسد.
راهکارهای قانون پارکینسون:
ورکاهولینک به افرادی گفته میشود که بیشتر از عرف و آنچه که باید کار میکنند. این گروه، عموما زمان بیشتری از حد مرسوم را صرف کار میکنند و حتی در زمان استراحت هم، درگیر فرایندهای کاریشان هستند. پیش از این و در مقدمه توضیح دادیم که این رویکرد چندان اثربخشی ندارد، جدای از آنکه لطمات زیادی نیز به بار خواهد آورد.
متاسفانه شما ربات نیستید و ساعات مشخصی از روز، بازدهی خواهی داشت. پس با توجه به این موضوع و در نظر گرفتن قانون انرژی، زمان مشخصی را برای استراحت در نظر بگیرید.
مدیریت انرژی، بر خلاف مدیریت زمان، شما را وادار میکند که به عنوان یک تابع انرژی به نتایج فکر کنید. کار شدید برای مدت زمان کوتاه میتواند خسته کنندهتر از کار ساده در روز های طولانی باشد.
در اینجا چند پیشنهاد برای مدیریت انرژی آوردهایم:
یک داستان قدیمی را برای این قانون برایتان میگویم. در یک مسابقه تبرزنی(مسابقه قویترین هیزمشکنان) یکی از شرکتکنندگان، اولین تبر دم دست را که زنگ زده بود، برداشت و سریعاً به جنگل رفت و شروع به خرد کردن درختان ضعیف و کوچک کرد. شرکت کننده دوم تقریباً تا پایان مسابقه زمان خود را صرف تیز کردن تبر کرد. پس از آن او وارد جنگل شد و بزرگترین درخت جنگل را نشان کرد.
وقت خود را صرف انجام کارهایی نکنید که قصد عالی شدن در آن را ندارید. اینگونه کارها را به کسی بسپارید که تبر تیز دارد! و زمان این کارها را به فعالیتهایی اختصاص دهید که تمام قد آمادهاید تا مدال طلا را در آنها کسب کنید! با این کار از زمان مردهی خود استفاده کردهاید.
«فرضیات» بزرگترین اتلافگر وقت شما هستند. هنگامی که تصورات شما در مورد جهان، مطابق با نحوه عملکرد واقعی آن نباشد، بهرهوری شما کاهش مییابد. تنها راه فرار از فرضیههای جعلی، آزمایش آنها و تطابق آن با واقعیت موجود است. نتایج یک آزمایش میتواند صدها ساعت زمان شما را صرفهجویی کند، اگر نشان دهد روند فعلیتان هیچ تاثیری در نتیجه ندارد. تغییر عملکردتان راهیست که میتوانید نتیجه را تغییر دهید. مثال میخواهید؟ بفرمایید!
کمال گرایی یا شلخته بودن؟ مسئله این است! هیچکس نمی تواند با وجود وسواسهای بی مورد و انتقادات جزئی، یک کار را به سرانجام برساند، زیرا در این بین وقت خیلی زیادی تلف میشود. من فکر میکنم این گونه وسواسها یک راه حل ساده دارد: وقتی ورودی در یک کار، بیشتر از خروجی باشد، به نفعتان است که کار روی آن را متوقف کنید.
فرمت بهتر این قانون این است که وقتی انرژیای که برای یک کار سرمایه گذاری میکنید، نتیجه کمتری نسبت به انجام یک کار همسان داشته باشد، باید کار روی این پروژه را متوقف کنید. در اینجا چند ایده داریم که از امتحان کردنشان پشیمان نخواهید شد:
با همهی اینها، باز هم کارهای زیادی برای انجام باقی خواهد ماند! تکنیکهای هشتگانهی بالا، استفادهی هوشمندانهتری از زمان را به زندگیتان سرایت میدهد. اما به قطع، کماکان کارهای زیاد دیگری نیز برای انجام وجود دارد.
برونسپاری یا دگر سپاری به این معناست که، کارهایی که میتوان به دیگری سپرد را خود انجام ندهیم. فرض کنید که میخواهید برای خانهتان خرید کنید و این خرید کردن، یک ساعت از شما زمان میگیرد. آیا بهتر نیست که این کار را به دیگری (مثلا پیک موتوری) بسپارید و خود مشغول به انجام کار مهمتری شوید؟
این مثالی ساده برای طرح یک سوال جدی، هنگام تصمیم به انجام هرکاریست که در پیش روی شماست: آیا دیگری میتواند همین کار را با کیفیت ایدهآل انجام دهد؟
در محیط کار، این موضوع اهمیتی دوچندان مییابد. اگر شما مدیر میانی یک سازمان باشید، احتمالا میتواند بخشی از کارهای خود را به همکاران تازهکارتان بسپارید. همچنین ممکن است انجام برخی از کارها را بر پرداخت هزینهای به نیروهای خارج از سازمان بسپارید.
ایجاد این مهارت، نه تنها زمان زیادی را برایتان (و برای انجام کارهایی که فقط خودتان از پس انجاماش بر میآیید) باز میکند، که موجب میشود نیروهای بلااستفاده در محیط کارتان را نیز فعال کنید.
در نهایت به خاطر بسپارید که تغییر در بیشتر مواقع میتواند راهگشا باشد. از ایجاد تغییر در روشهای کاریتان ابایی نداشته باشید، قطعا در این راه صبوری لازم است تا پس از آزمودن مسیرهای تعریف شده برای خودتان، به بهترین راه ممکن برسید و به مقصود عالی خود، که هوشمندانه کار کردن است، دست پیدا کنید.

آنچه که خواندید، بخشی از پروندهی عیدانهی راهرو با موضوع برنامهریزی بود. برای اطلاعات از سایر بخشهای این پرونده و مطالعهی آنها اینجا کلیک کنید.