
نمونه سوال درس و شعر یاد حسین و سایر درسهای مهم فارسی را از اینجا بخوانید.
دهان سخنگو از داغ دل، چنان تشنه شد که ردیف شعرش همه کلمه تشنه شده است.
از شدت غم دل و اندوه فراوان، جوهر قلم خشک شد. قلم به جای جوهر با اشک و آه خود، بر دفتر کلمه تشنه را نوشت.
افسوس از آن روز که در کربلا، آن پادشاه (امام حسین) بدون لشکر و بدون یاور و تشنه بود.
با لبانی خشک و دلی سوخته و چشمانی اشکبار در آن بیابان، در حالی که دچار مصیبتهای فراوان شده بود، لب تشنه بود.
مانند ماهی که از آب بیرون میافتد، خاندان پیامبر دلشان از تشنگی در سینه میسوخت و میتپید.
خاندان پیامبر و فرزندان حضرت علی از بزرگ تا کوچک، همه تشنه بودند.
آن کسی که در بهشت همه را سیراب میکند به کدامین گناه در کنار آب فرات در حالی که تشنه بود، کشته شد؟
وقتی که عباس جوان به آب فرات رسید، به یاد تشنگی امام حسین، تا قیامت تشنه ماند.
از قلم فدایی (شاعر) مانند دلش آه بلند شد که پی در پی کلمه تشنه را بر کاغذ نوشت.
تف: گرما و حرارت
دوات: جوهردان
خامه: در اینجا به معنی قلم است
خسرو: پادشاه
بحر: دریا
آل: خاندان
شط: رود
حیدر: شیر (لقب حضرت علی)
محشر: قیامت
کلک: قلم
فدایی مازندرانی شاعر و مرثیهسرای فارسیزبان در شعر یاد حسین، واقعه کربلا و تشنگی امام حسین و یارانش در صحرای کربلا را با آه و سوز به قلم آورده است.