
برای دیدن نمونه سوالات فارسی هفتم همراه با پاسخنامه، اینجا کلیک کنید.
یک شب در مجلسی شنیدم که پیرمرد کفش دوزی با حسرت و ناله به پیرزنی میگفت: روزی در حمام گل خوشبویی از یار محبوبی به دستم رسید.
آن گل را گرفتم و با آن خمیری درست کردم که مانند ابریشم نرم بود. آن گل خیلی خوشبو بود. از او پرسیدم آیا تو مشک یا عبیر هستی؟ زیرا که بوی خوش تو من را مست کرده است.
من گلهای زیادی دیدهام ولی هیچ گلی مانند تو نبود و از عطر تو تعجب میکنم. وقتی گل این حرف مرا شنید گفت: من گِل ناچیز و بیمقداری بودم ولی مدتی همنشین گُل شدم.
گل خودش را زیر پای من گسترد و به من افتخار همنشینی با خودش را داد. وقتی بخشی از عمرم در کنار گل گذشت، صفات خوب و عطر همنشینم در من تاثیر گذاشت و من خوشبو شدم. وگرنه من همان خاکی هستم که بودم و تغییری نکردم.
محفل: مجلس و گروه
پاره دوز: کفش دوز
عجوز: پیرزن
مشک: ماده سیاه رنگ و خوشبو
عبیر: نوعی ماده خوشبو
دلاویز: دلپذیر و عطرآگین
محمد تقی بهار که ملقب به ملکالشعرای بهار است، از شاعران بزرگ معاصر کشورمان است. او در این شعر به زیبایی تاثیر همنشین و دوست خوب را به تصویر کشیده است. ما هم باید از آن درس بگیریم و در انتخاب دوستان و همنشینان خود دقت کنیم و با افراد خوب نشست و برخاست کنیم.