
از will have که به «آینده کامل» معروف است زمانی استفاده می کنیم که کاری در یک آینده مشخص به اتمام رسیده باشد:
ساعت ۶ تماس خواهم گرفت. او تا آن موقع خانه خواهد بود.
ساعت پنج و نیم است. بابا تا الان خانه خواهد بود.
حال، would have مفهوم گذشته به will have می دهد (گذشتهی آیندهی کامل!)
ساعت ۶ تماس گرفتم. می دانستم که او تا آن موقع خانه خواهد بود.
ساعت پنج و نیم بود. بابا تا آن موقع کارش را تمام کرده بود.
نکته: کاربرد would have در جملات شرطی
در جملات شرطی (if)، برای صحبت در مورد چیزی که در گذشته اتفاق نیفتاده است، از would have استفاده می شود:
اگر کمی گرمتر بود، رفته بودیم شنا.
اگر تو را دیده بود خیلی عصبانی شده بود.