سال‌ها فکر می‌کردم حق با من است. خودمحوری‌ام روی فکرها و تصمیم‌هایم سایه انداخته بود؛ هر چیزی را از فیلتری رد می‌کردم که آخرش باید خواسته و لذت من را تأیید می‌کرد.
اگر ولخرجی می‌کردم، می‌گفتم: «حقمه.»اگر بیراهه رفتم ، اگر اشتباه کردم ، اگر از مشکلی فرار می‌کردم یا دنبال لذت‌های خودم می‌رفتم، برایش دلیل می‌تراشیدم. حتی وقتی رفتارم با باورها و اصولم جور درنمی‌آمد، ذهنم خوب بلد بود از آن دفاع کند؛ انگار وکیلی داشتم که هیچ‌وقت مرخصی نمی‌رفت! و همیشه در دادگاه خیالی ذهنم حاکم محکمه بودم.
تناقض اینجا بود: از خدا رهایی می‌خواستم، اما حاضر نبودم از همان چیزهایی دست بکشم که گرفتارش کرده بودند. دعا می‌کردم حالم عوض شود، ولی انتخاب‌هایم را نه.چیزی در درونم میگفت مسیر اشتباه است یه جایی از کار میلنگد ، ولی وکیل دلیل و ماده و قانون و تبصره می اورد
کم‌کم فهمیدم آزادی یعنی حق انتخاب داشته باشم، اما هر بار سقوط را انتخاب نکنم. مسیری که پیش رو داشتم سقوط بود و در جهت مرگ روحانی ...
شاید راه رشد از جایی شروع می‌شود که دست از حق‌به‌جانبی بردارم و بپذیرم برای رهایی، باید از بعضی لذت‌ها و توجیه‌ها بگذرم. ولی سخته مگه نه ؟؟
شما کِی متوجه شدید دارید با خودتان زرنگ‌بازی می‌کنید؟ رها کردن کدام «حق قایمکی» برایتان سخت بوده؟
" اگه یه جای مطلب شما هم داشتی خوشحال میشم نظرت رو بدونم رفیق"
🔸 کانال تلگرام هوشیارانه: https://t.me/hoshyaranAAA
🔸 کانال ایتا هوشیارانه: https://eitaa.com/hoshyaranAAA
و زندگیداشتم که هیچ‌وقت نمی‌رفت!
