ویرگول
ورودثبت نام
mani majidi
mani majidiکوروش بهانه ایی برای درخشش نادیاست .
mani majidi
mani majidi
خواندن ۸ دقیقه·۲ سال پیش

گلوله سربی فصل 9 - قسمت 1

فصل نهم

نادیا با دو دستش میله های سلول را گرفت و تکان داد و رو به ادوارد گفت : «ادوراد ! منم ! نادیا !» ، ادوارد به زور چشمانش را باز کرد و به من نگاه کرد و گفت : «بچه ها ... اینجا چیکار میکنین» نادیا گفت : خودت اینحا چیکار میکنی ؟ اگه میذاشتین ما هم بیاییم اینجوری نمیشد ! به نادیا نگاه کردم و گفتم : الان وقتش نیست ، فعلا بیا سعی کنیم از اینجا خارجش کنیم ، نادیا با تکانی محکم به میله ها آن ها را ول کرد و گفت : چجوری ؟ ، عصبی بود ، نمیدانم از چی ، اما چشم غره ایی ترسناک رفت (که البته برای من بامزه بود!) گفتم : با هم یک راهی براش پیدا میکنیم ، ادوارد از روی تخت پایین آمد ، نزدیک بود زمین بخورد اما دستش را از لبه تخت گرفت و با چهره ایی که حاکی از دردی شدید بود بلند شد و به سمت میله ها آمد ، وقتی به میله ها رسید عینک شیشه گردش را صاف کرد و با دستانش از میله ها گرفت تا زمین نخورد ، سپس به من رو کرد و گفت : ساعت دوازده شب یک نفر میاد تا برام شام بیاره ، الان ساعت چنده ؟ نادیا به ساعت مچیش نگاهی انداخت و گفت : یازده و چهل و سه دقیقه ! ، ادوارد گفت : خوبه تا ده دقیقه دیگه باید برسه ، اینجا به اندازه کافی تاریک هست ، نادیا ، چاقوت رو همراه داری ؟ ، نادیا از جیبش یک چاقوی تاشو کوچک دسته چوبی بیرون آورد و نشان ادوارد داد ، ادوارد گفت : توی یکی از سلول ها قایم بشین ، وقتی اومد اینجا بزنینش

***

به ساعت مچیم نگاه کردم : دوازده و دو دقیقه ، چرا خبری نشد؟ همان جور که دستانم را پشتم گره زده بودم و دور سلول جلویی ادوارد دایره وار میچرخیدم ، به نادیا نگاه کردم و که روی تخت نشسته بود و داشت چاقویش را باز و بسته میکرد ، ناگهان صدای قدم های یک مرد از بیرون سلول در راهرو آمد ، نادیا با سرعت سرش را بالا گرفت و به راهرو نگاه کرد و بعد از مکثی کوتاه از جایش بلند شد ، سریع رفتم کنارش و دستم را روی شانه اش گذاشتم و آرام زمزمه کردم : بشین ! ، نادیا به من نگاه کرد ، نگاهی سرشار از خشم ، در چشمانش زل زدم و ناگهان نگاهش آرام شد ، و اخمانش باز شدند ، سرش را تکان داد و گفت : اوهوم ، و بعد نشست ، صدای قدم های مرد نزدیک تر شد و دقیقا جای سلول ادوارد ، قطع شد ، «بیا غذاتو بخور !» کسی که این را گفت لحجه انگلیسی خوبی داشت که من را مطمئن کرد اهل چین نیست و انگلیسی زبان مادری اش است ، گوشه دیوار سنگر گرفتم و به نادیا گفتم : آماده ایی ؟ ، با تکان سر و اخمی از سر جدیت به سوالم پاسخ مثبت داد و برگشت و از در سلول بیرون رفت ، نادیا ! ناد.. خدایا از دست توی عجول ! ، پشت سرش دویدم ، اما دویدنم کمکینکرد و ... ، نادیا چاقویش را از پشت توی گردن مرد فرو کرد و مرد بدون کوچک ترین صدایی روی زمین افتاد و غرق در خون ، جلوی در سلول پهن شد ، نادیا بین من و جنازه ایستاده بود و نفس نفس زنان به جنازه نگاه میکرد ، نگاهم را از جنازه گرفتم و به این دختر شجاع و قوی و با اراده و در عین حال ، خواستنی و بامزه و خوشگل دادم :«چرا صبر نکردی یک دو سه بگم دختر جان !» ، در حال نفس نفس زدن به من نگاه کرد و خندید : ببخشید ! مهم اینه که به هدفمون رسیدیم ، نادیا خم شد و از روی زمین کلید در سلول ادوارد را برداشت و آن را باز کرد و من هم رفتم و به ادوارد کمک کردم تا بیرون بیاید ، راه رفتن برایش سخت بود ، البته خب هرکس این همه مدت بدون نور خورشید و بی تحرک این پایین حبس می بود همین بلا سرش می آمد ! ، نادیا یکی از مشعل های روی دیوار را برداشت و جلو تر از ادوارد که دستش دور گردن من بود به راه افتاد ، به پله ها که رسیدیم سعی کردیم بدون سر صدا بالا برویم تا کسی متوجه صدای سه جفت پا نشود ، اگر نه برای هر سه مان بد میشد ، به بالای پله ها که رسیدیم نادیا گفت : صبر کنید ! یه نفر اینجاست ! ، از در زندان بالانرفتیم و در تاریکی پله ها مخفی شدیم ، صدای پای یک نفر از دور به گوش رسید ، داشت چیزی میگفت ولی خب از آنجایی که کسی جوابش را نمیداد احتمالا داشت با تلفن حرف میزد ، صدایش برایم آشنا بود اما توجهی نکردم ، صدایش نزدیک تر شد ، داشت به فارسی حرف میزد ! این عجیب ترین چیزی بود که میتوانستم بشنوم ، صدای آشنای یک زن فارسی زبان در چین ! در مقر ومپ های ژاپنی ! نزدیک تر شد و کنار در ایستاد ،آنقدر به اونزدیک بودیم که میتوانستیم لباسش را بگیریم، نادیا آرام گفت : لعنتی ! باید اینجا وایسی حتما ؟ ، اکنون صدای زن واضح بود ، داشت با تلفن حرف میزد ولی پشتش به ما بود و نمیتوانستیم چهره اش را ببینیم ، گوش هایم را تیز کردم که ببینم چه میگوید : ببین رضا ، من میفهمم که ما نمیتونیم این عملیات رو به خطر بندازیم ، ولی ... آه رضا گوش کن ! کوروش و شادی اون برای من توی اولویت قرار داره ! بلاخره که میفهمه اونم یکی از ماست ! خشکم زد ، یکی از ما ؟ کوروش ؟ رضا اسم پدرم بود ! ، ناگهان زن برگشت و من توانستم چهره مادرم را ببینم ، در چین ، به جای این که در یزد از پدربزرگم مراقبت کند ، نادیا گفت : کوروش ! چقدر میتونی ادوارد رو نگه داری ؟ بذار بشینه رو زمین !، چشمانم را بستم

***

وقتی چشمانم را باز کردم در چمن زاری بزرگ بودم ، نادیا بغلم خواب بود ، دهانش باز بود و سرش را روی پای من گذاشته بود و روی چمن ها دراز کشیده بود ، من هم دستم را دورش حلقه کرده بودم ، دستش را بالا آوردم و بوسیدم ، نسیم خنک و دلچسبی زد و من هم چشمانم را بستم ، دلم میخواست برای همیشه آنجا بمانم ، اما وقتی دوباره چشمانم را باز کردم روی تخت اتاق ماتیاس دراز کشیده بودم به ساعت نگاه کردم : 1 ظهر، نادیا هم کنارم روی یک صندلی دراز کشیده بود و به چشمانم زل زده بود و دستم را گرفته بود ، تا دید که چشمانم را باز کردم دستم را ول کرد و با هیجان و مضطرب گفت : اوه خب ! به هوش اومدی ! اونجا یهو بیهوش شدی وبعدش ادوارد نشست روی زمین و ماتیاس ، ما .. ما .. ماتیاس اومد و تو رو برد بیرون ، ماتیاس جای ما رو از روی جی پی اس پیدا کرده بو... ، وسط حرفش پریدم وگفتم مادرم چی شد ؟ نادیا با تعجب گفت : مادرت ؟ فکر کردم ایرانه ! ، سریع روی تخت نشستم که باعث شد سرم گیج برود و چشمانم سیاهی بروند ، اما سیاهی چشمانم قابل تشخیص نبودند وقتی که همه دنیای رو به رویم سیاه بود ، گفتم اون زنی که داشت با تلفن حرف میزد مادرم بود ! ، نادیا با نگاهی متعجب و با اخمی از سر جدیت گفت : چی ؟ ، ناگهان ماتیاس وارد اتاق شد و گفت : اوه به هوش اومدی ! باید دراز بکشی ! نادیا از روی صندلی بلند شد اما سر جایش ایستاد ، مشخص بود که یک واکنش غیر ارادی بود ، با صدایی وحشت زده گفت : چی میگی کوروش ؟

***

من لبه تخت نشسته بودم ، نادیا کنار من روی صندلی کنار تخت ، همان صندلی که وقتی ظهر بود روی آن نشسته بود اما الان ساعت 6 عصر بود و هوا داشت رو به تاریکی میرفت ، ماتیاس روی مبل انتهای اتاقش نشسته بود و آرنج هایش را روی زانو هایش گذاشته بود و ادوارد هم روی مبل کنارش نشسته بود ، همه داشتند به حرف های من گوش میدادند ، که حرفم را تمام کردم ، همه با حیرت به من نگاه میکردند و جز صدای تیک تاک ساعت صدایی نمی آمد نادیا گفت قبل از اینکه ماتیاس برسه مادرت از اون جا رفت سرم را پایین انداختم و سعی کردم اشک هایم را کنترل کنم بعد از چند ثانیه نادیا با سوییشرتم بالای سرم ظاهر شد ، سرم را بالا گرفتم و به نادیا نگاه کردم با صدایی آرام گفت : بریم یکم قدم بزنیم ! ، از هتل بیرون رفتیم و وارد پارکی شدیم که وقتی سوار تاکسی بودیم تا از فرودگاه به هتل برویم با نادیا آن را دیدیم و قرار شد یک روز با هم به آن جا برویم ، در پارک قدم میزدیم و کسی حرف نمیزد ، پارک بزرگی بود ، درختان کهنه و بزرگی داشت که معلوم بود هرکدام چند ده سال عمر دارند ، نادیا گفت چطوره که بریم کافی شاپ ؟ ناگهان صدای یک دختر از پشت سرمان به گوش رسید که میگفت : یکی وسط پارک هست ! تیرامیسو هاش عالیه ! من فیونام !



تیک تاکصدای زنکافی شاپ
۳
۰
mani majidi
mani majidi
کوروش بهانه ایی برای درخشش نادیاست .
قماربازان زندگی
قماربازان زندگی
جایی برای قماربازان زندگی! خودت نتیجه گیری کن... قماربازانی که با وجود باخت هنوز تسلیم نشده اند ،چگونه میدانم؟ آنها هنوز زنده اند!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید