
#صبرمرده
گاهی صبر
زنیست
که تمامِ شب
پشتِ پنجره گریه کرده
و صبح
با چشمهایی خالی
از خانه میرود.
خدا
در دلِ عاشقانش تنهاست؛
آنقدر صدایش کردهایم
که صدایش
میانِ دعاها گم شده است.
عشق
چراغیست
در اتاقی متروک،
که هنوز میسوزد
برای کسی
که بازنمیگردد.
و مرگ،
کودکی خسته است
که از راهروی تاریکِ خانه میگذرد
و کسی
صدای قدمهایش را
نمیشنود.
#شاهرخ_خیرخواه۱۴۰۵/۶/۳