این داستان در پاسخ به این پرسش نوشته شده است:
«اگر جعبه‌ای به تو می‌دادند که در آن همه‌چیزهایی بود که از دست داده‌ای، اولین چیزی که دنبالش می‌گشتی چه بود؟
اولین چیزی که در آن جعبه دنبالش می‌گشتم، یک کیف سفید بود.
کیف کوچکی که سال‌ها گوشه‌ی چمدان مادر مانده بود، کنار پیراهن عروسی‌اش، همان لباس سفید و بلندی که خودش دوخته بود.
دست‌های مادر همیشه بوی نخ و پارچه می‌داد.
وقتی لباس می‌دوخت، زیر لب چیزی زمزمه می‌کرد. هیچ‌وقت نفهمیدم چه می‌گفت.
از کودکی عاشق آن لباس بودم. گاهی یواشکی از چمدان بیرونش می‌آوردم، تنم می‌کردم و کیف سفید را به دست می‌گرفتم. لباس برایم بلند بود و دنباله‌اش چند متر روی زمین کشیده می‌شد.
مادر می‌گفت روز عروسی، کسی پشت سرش راه می‌رفته و دنباله‌ی لباسش را جمع می‌کرد.
در سالن خانه‌ی قدیمی پدربزرگ راه می‌رفتم؛ آرام و مغرور، مثل پرنسس‌های قصه‌ها.
جلوی آینه می‌ایستادم و خودم را نگاه می‌کردم.
آینه قدیمی بود، لبه‌هایش سیاه شده بود و گوشه‌اش ترک داشت. با این‌همه، تصویرم را صاف نشان می‌داد.
با خودم حرف می‌زدم.
مادر از پشت سر نگاهم می‌کرد و لبخند می‌زد.
یک بار گفت:
«دخترم، این لباس برای توئه. وقتی بزرگ شدی، مال خودت می‌شه.»
آن روزها خانه بوی چوب و نان تازه می‌داد.
تا اینکه یک روز، خانه‌ی قدیمی پدربزرگ آتش گرفت.
آتش از انبار شروع شد، وقتی آتش‌نشانی رسید، چیزی جز دیوارهای سیاه نمانده بود.
چمدان سوخته بود.
کیف سفید و پیراهن عروسی مادر دیگر وجود نداشتند.
میان خاکسترها گشتم.
دستم را که فرو بردم. خاکستر هنوز گرم بود، بوی چوب سوخته و آجر پخته می‌داد.
انگشتم به تکه‌ای پارچه خورد.
سفید بود.
بیشترش سوخته بود.
چند لحظه نگهش داشتم.
بعد رهایش کردم.
مادر پشت سرم ایستاده بود.
گفت:
دیگه دنبالش نگرد. سوخته.
دستم را از خاکستر بیرون آوردم.
مادر هنوز لباس می‌دوخت. هنوز زیر لب زمزمه می‌کرد. اما دیگر هیچ‌وقت از آن پیراهن حرف نزد.
من هم چیزی نپرسیدم.
یک عصر زمستانی، وقتی به خانه‌ی مادر رسیدم، او در آشپزخانه بود.
کفش‌هایم را درآوردم و صدایش زدم.
جوابی نداد.
روی اجاق، کتری آرام می‌جوشید. بخار شیشه‌ی پنجره را کدر کرده بود.
مادر روی صندلی نشسته بود و چیزی را روی میز تا می‌کرد. نزدیک‌تر که شدم، دیدم همان دستمال‌های سفید همیشگی‌اش است.
گفتم:
مامان، اومدم.
دست از کار کشید.
برگشت و نگاهم کرد.
لبخند زد.
بعد دوباره سرش را پایین انداخت و دستمال را تا کرد.
من به اتاق دیگری رفتم.
چند دقیقه بعد برگشتم.
مادر همان‌جا نشسته بود.
گفتم:
چای می‌خوری؟
جوابی نداد.
دستم را روی شانه‌اش گذاشتم.
گرم بود.
آرام تکانش دادم.
سرش کمی به کنار افتاد.
دستمال سفید از لای انگشتانش سُر خورد و روی زمین افتاد.
دستم را پس کشیدم.
کتری هنوز روی اجاق می‌جوشید.
صدای قل‌قل آب، تمام آشپزخانه را پر کرده بود.
شیشه‌ی عطرش کنار آینه مانده بود.
کتابش با همان گوشه‌ی تاخورده روی تخت بود.
آن شب خواب دیدم دوباره در خانه‌ی قدیمی پدربزرگم هستم.
سالن خالی بود.
آینه همان گوشه‌ی همیشگی بود، با لبه‌های سیاه و ترک باریک گوشه‌اش.
مادر انتهای سالن ایستاده بود.
همان پیراهن سفید را پوشیده بود.
دنباله‌ی لباس روی زمین کشیده می‌شد و کیف سفید در دستش بود.
چند قدم جلو رفتم.
گفتم:
مامان...
برنگشت.
فقط دستش را کمی بالا آورد؛ انگار می‌خواست چیزی را نشانم بدهد.
یک قدم دیگر برداشتم.
مادر لبخند زد.
بعد آرام به سمت آینه رفت.
دستم را دراز کردم.
فاصله‌ی بین ما کوتاه بود، اما دستم به او نرسید.
مادر از آینه گذشت.
صبح که بیدار شدم، مدت زیادی همان‌جا نشستم.
نور کم‌رنگ صبح روی دیوار افتاده بود.
دستم هنوز روی پتو بود.
آن را بالا آوردم.
کف دستم را نگاه کردم.
برای لحظه‌ای بوی نخ و پارچه را حس کردم.
به آینه نگاه کردم.
ترکِ گوشه‌اش بیشتر شده بود.
