
گاهی آدم به یک اتفاق بزرگ احتیاج نداره تا حالش عوض بشه.
گاهی یک عکس کافیه...
دقایقی پیش، لابهلای روزمرگیها و خستگیهای معمول، چشمم به عکسی افتاد که معلم نقاشی دخترم توی گروه کلاس گذاشته بود.
آیلین غرق نقاشی بود؛ سرش پایین، نگاهش متمرکز و دستش مشغول جان دادن به تصویری که روی کاغذ داشت شکل میگرفت.
یک گربه با چشمهایی درشت و رنگهایی که کمکم کنار هم نشسته بودن.
نمیدونم چرا، اما چند لحظه همونجا موندم.
نه اتفاق خارقالعادهای افتاده بود، نه خبر مهمی رسیده بود. فقط دیدن دختری که با حوصله مشغول کاریه که دوستش داره.
اما همین تصویر کوچک، انگار یکدفعه پنجرهای رو به هوای تازه باز کرد.
چند روزی بود ذهنم درگیر مرور بعضی خاطرات و تجربهها بود. نوشتههایی که هر کدوم گوشهای از گذشته رو دوباره برام زنده کرده بودن. گاهی نوشتن از این خاطرات، حتی وقتی به فهم و پذیرش بیشتری میرسه، خستگی خودش رو داره.
اما چندی پیش...
یک عکس از راه رسید و انگار زنگ تفریح خورد!
برای چند دقیقه نه لازم بود چیزی رو تحلیل کنم، نه جوابی برای پرسشی پیدا کنم و نه گذشته رو زیرورو کنم.
فقط دلم خواست از دیدن این لحظه لذت ببرم.
شاید زندگی همین باشه؛ کنار تمام آنچه از سر گذروندیم، هنوز هم لحظههایی وجود دارن که بیمقدمه از راه میرسن و حال آدم رو عوض میکنن.
امروز سهم من از خوشحالی، همین عکس بود.
یک زنگ تفریح کوتاه، با طعم رنگ و مداد و چشمهای یک گربهی نقاشیشده.
گاهی همینقدر کم، همینقدر زیاد... ❤️