انسان .

نمیدانم چرا زمانه انقدر بد شده است كه رحم كردن به افسانه هاي باور نكردني میماند
محبت ميوه درخته ممنوعه است
عشق فقط تمتع جنسي شناخته میشود
شهوت ارزش و بي ارزشي اصل و اساس قرار میگیرد
مادر ، آن فرشته عشق رنگ می‌بازد و پدر دیگر حرفی برای شنیده شدن ندارد

این بار نیز قصه ایی تلخي روايت داستان من شد
اما يادمان باشد بعد از طوفان دوباره
آرامش به خود رنگ جدیدی ميگيرد و زندگی برای باری دیگر در تار و پود ما جاری میشود

فقط كافي است ناخداي زندگي خود باشيم

و به قايق ديگران سنگ نزنيم



رامتين شادماني