استاد تقوایی نزدیک شد. کاغذ پر از خطهایی بود که خودبهخود شکل میگرفتند:«ما قلمهای نویسندگانی هستیم که هرگز چاپ نشدند. هر قصهای که نیمهکاره ماند، در ما زندانی است. تو باید ما را آزاد کنی.»
دستش لرزید. قلم را برداشت، اما قلم در دستش تپید، مثل قلب یک پرندهی ترسیده.
پایان پارت دوم،اگه پارت اول رو نخوندی به این لینک کلیک کن