
مدتها با خود فکر میکرد
مشکلش این است که «بیش از حد» انرژی دارد؛
بیش از حد فکر میکند،
بیش از حد ایده میسازد،
و بیش از حد زود
از یک مسیر به مسیر دیگر میرود.
بعضیها به او گفته بودند:
«باید آرامتر شوی.»
اما هیچکس نپرسیده بود:
اگر مسئله، زیادیِ آب نباشد، چه؟
اگر رودخانهای را
از چند جهت سد کنند،
مسیرش را بارها ببندند،
و هر بار که بخواهد به جایی برسد
او را به کانالی دیگر برگردانند،
آیا آب
بیقرارتر به نظر نمیرسد؟
شاید مسئلهٔ رودخانه
این نبود که چرا
اینهمه جریان دارد؛
مسئله این بود که
هنوز
مسیرِ خود را پیدا نکرده بود.
در درمان، آرامآرام فهمید:
قرار نیست
رودخانه را خشک کند.
باید یاد بگیرد
کجا جاری شود، کجا مکث کند، کجا از سد عبور کند، و کجا
مسیرِ دیگری بسازد.
شاید بلوغ
نه خاموش کردنِ نیروی درون،
بلکه آموختنِ مسئولیتِ جهت دادن به آن باشد.