رشد

مراجع، مردی ۳۴ ساله، جلسه را با این جمله آغاز کرد: «فکر می‌کردم درمان یعنی یاد بگیرم دیگر عصبانی نشوم.» او سال‌ها تلاش کرده بود تمام واکنش‌های تندش را در روابط، به‌ویژه با همسرش، «کنترل» کند—هر بار که فشار بالا می‌رفت، بیشتر سکوت می‌کرد، بیشتر عقب می‌کشید، مقاومتش را بالا می‌برد تا چیزی «نگوید که پشیمان شود». نتیجه اما فاصله‌ای فزاینده بود؛ همسرش او را «غایب» توصیف می‌کرد.

به موازات این، در محیط کار، وقتی مدیرش زیر فشار قرارش می‌داد، او سریع تسلیم می‌شد، مرزهایش را رها می‌کرد، ساعات اضافه می‌پذیرفت—دقیقاً جایی که باید مقاومت می‌کرد، مقاومتش فروریخته بود.

کار درمانی، نه در جهت «کاهش مطلق مقاومت» بود و نه «افزایش مطلق» آن؛ بلکه در کمک به او برای تشخیص این دو موقعیت از یکدیگر. او به‌تدریج آموخت که در لحظهٔ تعارض با همسرش، آنچه لازم است کاهشِ مقاومت دفاعی و ماندن در تماس است؛ و در محیط کار، آنچه لازم است افزایشِ مقاومت مرزی است، نه تسلیم خودکار.

چند ماه بعد، در جلسه‌ای، گفت: «فهمیدم مسئله این نبود که چقدر مقاومت کنم. مسئله این بود که کِی، کدام‌یک.»

مقاله