
«بلوغ روانشناختی نه در خاموشکردن کودکِ درون، بلکه در تواناییِ بزرگسالِ سالم برای مراقبت از جنبههای آسیبپذیر خویشتن، فراهمآوردن امنیت و پذیرش، و همزمان پاسداری از مرزهای واقعبینانه است. هرگاه نیازهای هیجانیِ بنیادین بهاندازهٔ کافی برآورده شوند، کودکِ شاد مجال بیشتری برای ظهور مییابد و شادی، کنجکاوی و حیرت نه نشانههای ناپختگی، بلکه جلوههایی ارزشمند از زیستن انسانیاند.»
«آنگاه که کودک، بیهیچ غایتی جز زیستن در لحظه، دست بهسوی برگهای فروریزان پاییز میگشاید، حالت کودک شاد (Happy Child mode)، که در طرحوارهدرمانی ثمرهٔ برآورده شدن نیازهای هیجانیِ بنیادین است، جلوهای از خودانگیختگی و آزادی هیجانی را نمایان میسازد که میتواند بستر پرورش خلاقیت و گشودگی به جهان باشد. حیرت (awe) نیز در مواجهه با امری فراتر از افق متعارف تجربه، احساس خودِ کوچک (small self) را برمیانگیزد و از خودمحوری میکاهد؛ گشودگیای که بر پایهٔ پژوهشها با رفتار یاریگرانه و بر پایهٔ صورتبندیهای نظری با معناجویی پیوند دارد. از این منظر، انسان فرهیخته نه با فروخواباندن کودکِ درون، بلکه آنگاه به بلوغ میرسد که بزرگسالِ سالمِ او (Healthy Adult mode) هم از خودانگیختگی و حیرت پاسداری کند و هم مرزهایی واقعبینانه برایشان بنهد؛ بلوغی که در آن بازی نه تعطیلی اندیشه، بلکه یکی از سرچشمههای آفرینندگی و شیوهای اصیل از مشارکت در هستی است.»