
این جملات با توجه به این مقاله نوشته شده است.
«زندگی اخلاقی نه با مجازات بیپایان خویشتن، بلکه با پیوند میان شفقت و مسئولیت شکل میگیرد: شفقت اجازه نمیدهد انسان را به خطایش تقلیل دهیم و مسئولیت نمیگذارد پیامد خطا را نادیده بگیریم.»
«بالندگی آن نیست که دیگر هرگز نلغزیم؛ آن است که پس از لغزش، زودتر حقیقت را ببینیم، کمتر به خود آسیب بزنیم، مسئولیت بیشتری بپذیریم و راه بازگشت به زندگی را بهتر بیاموزیم.»
«شناخت خویشتن زمانی ژرفتر میشود که میان واقعیت، تفسیر و داوری تمایز بگذاریم؛ زیرا هر احساسی واقعی است، اما هر برداشتی که از آن احساس میکنیم، لزوماً تمام حقیقت نیست.»
«خودتنظیمی فقط محصول اراده نیست؛ محیط نیز در انتخابهای ما سهم دارد. گاهی برای تغییر یک الگوی رفتاری، لازم است علاوه بر شناخت خویشتن، به زمانبندی، دسترسیها، محرکهای محیطی و کیفیت فضای زندگیمان نیز توجه کنیم.»
«هرچه بیشتر بکوشیم یک تجربهٔ درونی را با فشار حذف کنیم، ممکن است توجه ما بیشتر به آن گره بخورد؛ گاهی مسیر تغییر، نه جنگیدن با احساس یا تکانه، بلکه پذیرفتن حضور آن و انتخاب آگاهانهٔ رفتار بعدی است.»
«گاهی یک تغییر کوچک در چرخهٔ آشنا—مثلاً مکثی کوتاه، وعدهای منظم یا پاسخی مهربانانه به خودسرزنشگری—میتواند مسیر بعدی را تغییر دهد؛ زیرا رفتار انسان در شبکهای از هیجانها، عادتها، روابط و شرایط محیطی شکل میگیرد.»
«گاهی پاسخ ما به یک مسئله، از شیوهٔ طرح پرسش و زمینهٔ ذهنی آن تأثیر میپذیرد؛ بنابراین، پیش از آنکه دربارهٔ خود حکم قطعی بدهیم، میتوانیم زاویهٔ نگاه و صورتبندی مسئله را تغییر دهیم.»
«من فقط محتوای فکری یا هیجان گذرای خود نیستم؛ میتوانم تجربهای را در خود مشاهده کنم، آن را جدی بگیرم و در عین حال، فاصلهای تأملی میان تجربهکردن و عملکردن ایجاد کنم.»
«آنچه در لحظه برجستهتر به ذهن میآید، لزوماً بهترین انتخاب نیست؛ توجه، حافظه، انتظار و وضعیت هیجانی میتوانند میدان تصمیمگیری را تغییر دهند. مکث و بازبینی آگاهانه، فرصتی برای دیدن گزینههایی فراهم میکند که در اوج تکانه از نظر پنهان ماندهاند.»
«بلوغ شخصیت به معنای حذف بخشهای تکانشی یا آسیبپذیر نیست؛ به معنای شکلگیری نظمی درونی است که در آن نیازها شنیده میشوند، ارزشها راهنمای انتخاباند و هیچ حالت روانی بهتنهایی فرمانروای رفتار نمیشود.»
«انضباطی که فقط از ترس خطا تغذیه میکند، ممکن است اطاعت بسازد؛ اما رشد خودتنظیمی به فضایی نیاز دارد که در آن فرد هم مرزها را بشناسد و هم بیاموزد پس از اشتباه چگونه به مسیر بازگردد.»
«مسئولیتپذیری با محکومکردن خویشتن یکی نیست؛ مسئولیت یعنی پیامد رفتارم را ببینم، سهم خود را بپذیرم و برای اصلاح آن اقدام کنم، بیآنکه ارزش انسانی خود را به یک لغزش فروبکاهیم.»
«رفتاری که در ظاهر ناکارآمد است، ممکن است در بافت زندگی فرد کارکردی کوتاهمدت داشته باشد؛ فهم این کارکرد، بدون نادیدهگرفتن پیامدهای آن، نقطهٔ آغاز صورتبندی بالینی دقیقتر است.» پژوهشهای روزآمد دربارهٔ پرخوری نیز بر اهمیت بررسی هیجانهای پیش از رفتار و پیچیدگی تغییرات هیجانی پس از آن تأکید دارند.
«مراقبت از سلامت زمانی پایدارتر میشود که بهجای تبدیل بدن به پروژهای برای کنترل و اصلاح، آن را بخشی از تجربهٔ انسانی بدانیم که به تغذیهٔ منظم، خواب کافی، تنظیم هیجان و رابطهای محترمانه با خویشتن نیاز دارد.»
«قرار نیست برای رشدکردن، بخشهای آسیبپذیر خود را خاموش کنیم؛ قرار است آنقدر بالغ شویم که بتوانیم به نیازهایشان گوش دهیم، بدون آنکه اختیار زندگی را به دست آنها بسپاریم.»
«آزادی روانشناختی به معنای نداشتن تکانه نیست؛ توانایی مکثکردن میان تکانه و عمل است، بیآنکه انسان برای بازپسگرفتن اختیار خود، به دشمنی با خویشتن پناه ببرد.»
«درمان از جایی آغاز میشود که بهجای پرسیدنِ “چرا دوباره این کار را کردم؟” بپرسیم: “پیش از این رفتار چه تجربهای داشتم، این رفتار چه نیازی را پاسخ داد و اکنون چگونه میتوانم بدون تحقیر خودم مسئولانه انتخاب کنم؟”»
«گاهی مسئله فقط رفتاری نیست که از کنترل خارج شده است؛ مسئله، چرخهای درونی است که در آن تکانه به احساس گناه، احساس گناه به خودتنبیهی و خودتنبیهی دوباره به نیاز برای تسکین فوری تبدیل میشود.»