۱. «خودشیفتگی
فقط بزرگدیدنِ «من» نیست؛
کوچککردنِ جهان
برای بزرگماندنِ «من» است.»
۲. خودشناسی
فقط دیدنِ خوبیهای خویش نیست؛
توانِ دیدنِ خطاهای خویش نیز هست.
صفتِ خودشیفته
هنوز میتواند بپرسد: «آیا ممکن است اشتباه کنم؟»
اختلال خودشیفته
گاهی از جایی آغاز میشود
که این پرسش
دیگر تحمل نمیشود.
۳. «خوددوستیِ سالم، هنوز میپرسد «آیا درست میگویم؟»
خودشیفتگیِ مرضی، فقط میگوید «من درست میگویم»
یکی در پیِ فهمِ خویشتن است،
دیگری در پیِ تحمیلِ خویشتن.»
۴. «خودشیفتگی،
وقتی صفت است،
یکی از قرائتهای ممکنِ «من» است؛
وقتی به اختلال بدل میشود،
این قرائت
خود را تنها حقیقتِ ممکن میپندارد.»
۵. «خودشیفتگیِ مرضی
گاهی از جایی آغاز میشود
که دیگری
فقط تا آنجا ارزش دارد
که «من» را بازتاب دهد.»
۶. «خودشیفتگی چون صفت، حجابی است بر معرفت نفس؛ خودشیفتگی چون اختلال، فروبستگیِ باب فهم است.»