ویرگول
ورودثبت نام
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحیکارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
خواندن ۶ دقیقه·۱ ماه پیش

«استراتژی کوالا» به‌مثابه راهبرد خودتنظیمی: ارزیابی انتقادی با اتکا به شواهد غیرمستقیم

«استراتژی کوالا» در این متن برچسبی استعاری است برای کاهش سرعت یا دامنه‌ی کنش و مکث پیش از اقدام در موقعیت‌های غیرفوری؛ این برچسب نام مداخله‌ای بالینی و تثبیت‌شده نیست. تداعی عادی کندی و بی‌حرکتی در این استعاره ممکن است انفعال را القا کند، در حالی که مقصود مکثی هدفمند، محدود و بازاندیشانه است. از این رو در ادامه از عبارت «مکث ساختاریافته» (structured pause) استفاده می‌شود. ارزیابی علمی این راهبرد مستلزم تعریف عملیاتی مراحل، شرایط کاربرد و پیامدهای مورد انتظار و سپس بررسی تجربی آن است؛ در غیاب چنین بررسی‌ای، این متن تنها بر شواهد غیرمستقیم تکیه می‌کند.

محدودیت خودشناسی

افراد همیشه به همه‌ی فرایندهای ذهنی مؤثر بر رفتار خود دسترسی درون‌نگرانه‌ی دقیق ندارند. نیسبت و ویلسون نشان دادند که گزارش افراد از علت رفتارشان گاه بر نظریه‌های ضمنی آنان استوار است، نه بر مشاهده‌ی مستقیم فرایندها (Nisbett & Wilson, 1977). این یافته‌ها محل مناقشه بوده‌اند (Smith & Miller, 1978) و تعمیم آنها از موقعیت‌های آزمایشگاهی به انگیزه‌های اخلاقی در زندگی واقعی نیازمند احتیاط است. پژوهش درباره‌ی نقطه‌ی کور سوگیری (bias blind spot) نیز نشان می‌دهد افراد سوگیری‌های خود را کمتر از سوگیری‌های دیگران می‌بینند، زیرا به محتوای درونی خود بیش از رفتار مشاهده‌پذیرشان وزن می‌دهند (Pronin & Kugler, 2007). این شواهد خودشناسی را بی‌اعتبار نمی‌کنند؛ تنها نشان می‌دهند ارزیابی انگیزه‌ها نباید به تأمل شخصی محدود بماند و باید با شواهد رفتاری، بررسی زمینه و بازخورد بیرونی تکمیل شود.

ناهشیاری، فکری‌سازی و آسیب‌شناسی

بخشی از فرضیه‌های روان‌پویشی درباره‌ی فرایندهای ناهشیار پشتوانه‌ی تجربی دارد (Westen, 1998). بنابراین ارزیابی شخص از بالغانه، اخلاقی یا معنوی بودن واکنش خود برای اثبات درستی تصمیم بسنده نیست؛ اما از آن نیز نمی‌توان نتیجه گرفت که انگیزه‌ای پنهان یا بیمارگون در کار است. انگیزه‌های هشیار و ناهشیار می‌توانند همزمان حضور داشته باشند، و برخی سازوکارهای دفاعی، مانند والایش و نوع‌دوستی، بالغ‌اند و کارکردی انطباقی دارند (Vaillant, 1993).

در سنت روان‌پویشی، فکری‌سازی (intellectualization) دفاعی است که در آن فرد به‌جای تجربه‌ی هیجان به تحلیل انتزاعی آن می‌پردازد (Freud, 1936). اینکه دانش مفهومی روانشناختی بتواند چنین کارکردی بیابد امکانی نظری است، نه یافته‌ای تجربی، و بدون شواهد فردی نباید به تشخیص درباره‌ی شخص تبدیل شود. نسبت‌دادن تعارض یا دفاع مشخص به فرد مستلزم سابقه، زمینه، الگوی تکرارشونده‌ی رفتار و بررسی تبیین‌های جایگزین است، نه استنباط از یک رفتار منفرد.

مکث ساختاریافته: هدف و عناصر

عناصر زیر به محتوای هشیار و پیش‌هشیار (preconscious؛ محتوایی که اکنون در آگاهی نیست اما با توجه می‌تواند در آن حاضر شود) و به گزارش شخصی و شواهد رفتاری تکیه دارند؛ آنها فرضیه‌هایی دقیق‌تر و آزمون‌پذیرتر درباره‌ی انگیزه‌ها می‌سازند، نه آنکه انگیزه‌ی ناهشیار را آشکار کنند. از این رو هدف واقع‌بینانه‌ی مکث ساختاریافته کاهش کنش تکانشی و بهبود کیفیت تصمیم است، نه کشف انگیزه‌ی ناهشیار.

نخست، توصیف هیجان با واژگان مشخص، مانند تمایز میان خشم، شرم، ترس و ناامیدی به‌جای عبارت کلی «حالم بد است». در یک مطالعه‌ی آزمایشگاهی، نام‌گذاری هیجان (affect labeling) در مقایسه با برخی شرایط کنترلی با کاهش پاسخ آمیگدال به تصاویر هیجانی همراه بود (Lieberman et al., 2007).

دوم، بررسی انگیزه‌های احتمالی تصمیم به‌صورت فرضیه‌ای قابل‌آزمون، نه حقیقتی قطعی. پرسش‌هایی مانند «چه شواهدی از این برداشت حمایت می‌کند؟»، «چه توضیح جایگزینی ممکن است؟» و «رفتار قابل مشاهده‌ی من با آن سازگار است؟» از سنخ بازسازی شناختی در رفتاردرمانی شناختی‌اند (Beck, 2011). ذهنی‌سازی (mentalization)، یعنی توجه به حالات ذهنی خود و دیگران، این بررسی را عمق می‌بخشد (Fonagy et al., 2002). گفتگو با فردی قابل‌اعتماد می.تواند اطلاعاتی بی‌فزاید که درون‌نگری به‌تنهایی فراهم نمی‌کند، هرچند بازخورد دیگران نیز خطاپذیر است.

سوم، مقایسه‌ی گزینه‌های عملی، پیامدهای محتمل و ارزش‌هایی که فرد می‌خواهد تصمیم را بر پایه‌ی آن‌ها بگیرد. هدف این مرحله قطعیت درباره‌ی انگیزه‌ها نیست، بلکه تناسب بیشتر تصمیم با اطلاعات موجود و مسئولیت‌های فرد است.

چهارم، تعیین شرط بازگشت به عمل از آغاز، مانند انجام گفتگوی ضروری پس از جمع‌آوری اطلاعات معین یا بازنگری تصمیم در زمانی مشخص. برنامه‌های «اگر… آنگاه…» (implementation intentions) می‌توانند تبدیل هدف به عمل را آسان کنند (Gollwitzer, 1999).

محدودیت شواهد

شواهد یادشده از موقعیت‌ها و مقاصد متفاوتی آمده‌اند: برچسب‌زنی هیجان در آزمایشگاه، بازسازی شناختی در درمان، و برنامه‌ریزی «اگر… آنگاه…» برای دستیابی به هدف. هیچ‌یک ترکیب این چهار عنصر را در قالب مکث پیش از تصمیم آزمون نکرده است؛ کاربرد آن‌ها در این چارچوب استنتاجی است و اعتبار تجربی راهبردی واحد را نشان نمی‌دهد.

خطرها و شرایط عدم‌کاربرد

هر تأمل طولانی نشخوار فکری (rumination) نیست. تفکر تکراری بسته به محتوا، میزان انتزاعی بودن و ارتباط با حل مسئله می‌تواند سازنده یا غیرسازنده باشد (Watkins, 2008)، و میان بازاندیشی (reflection) و نشخوار غمگینانه (brooding) نیز تمایز تجربی وجود دارد (Treynor et al., 2003). مکث زمانی مسئله‌ساز می‌شود که فرد بدون اطلاعات تازه همان نگرانی را مرور کند. در این صورت ممکن است به اجتناب تجربی (experiential avoidance) از هیجان‌های ناخوشایند و تداوم مشکلات روانشناختی بی‌نجامد (Hayes et al., 1996)؛ از این رو هدف مکث نباید حذف ناراحتی، بلکه افزایش توانایی مواجهه با آن باشد.

در برخی تعارض‌های زوجی، فاصله‌گرفتن بدون توضیح و بدون توافق درباره‌ی ادامه‌ی گفتگو ممکن است سوءتفاهم و کناره‌گیری هیجانی را افزایش دهد؛ از این رو مکث در کار بالینی با زوج‌ها باید با بیان نیاز به وقفه و زمان تقریبی بازگشت همراه باشد (Gottman, 1999). افزون بر این، در افراد مستعد خودکاوی افراطی، بررسی مکرر انگیزه‌ها ممکن است اضطراب را افزایش دهد؛ این ملاحظه‌ی بالینی در این متن پشتوانه‌ی تجربی مستقل ندارد. و در موقعیت‌هایی که تأخیر خود هزینه یا آسیب می‌آفریند، این راهبرد مناسب نیست.

نتیجه‌گیری

نه اقدام فوری همیشه نشانه‌ی بلوغ است و نه کم‌عملی به‌خودی‌خود نشانه‌ی خردمندی. معیار مناسب‌تر، تشخیص تفاوت میان موقعیتی است که به تأمل نیاز دارد و موقعیتی که تأخیر در آن زیان‌بار است. «استراتژی کوالا» اگر به‌منزله‌ی مکثی محدود، هدفمند و همراه با بازگشت مسئولانه به عمل به کار رود، می‌تواند چارچوبی برای بررسی و آزمون باشد؛ اما بدون تعریف عملیاتی و شواهد مستقیم، نه روشی بالینی معتبر است و نه توصیه‌ای عمومی برای کسانی که نگران انگیزه‌های ناهشیار خود هستند.

منابع

Beck, J. S. (2011). Cognitive Behavior Therapy: Basics and Beyond (2nd ed.). New York: Guilford Press.

Fonagy, P., Gergely, G., Jurist, E. L., & Target, M. (2002). Affect Regulation, Mentalization, and the Development of the Self. New York: Other Press.

Freud, A. (1936). Das Ich und die Abwehrmechanismen. Wien: Internationaler Psychoanalytischer Verlag. (ترجمهی انگلیسی: The Ego and the Mechanisms of Defence, trans. C. Baines, London: Hogarth Press, 1937؛ چاپ آمریکایی: New York: International Universities Press, 1946.)

Gollwitzer, P. M. (1999). Implementation intentions: Strong effects of simple plans. American Psychologist, 54(7), 493–503. https://doi.org/10.1037/0003-066X.54.7.493

Gottman, J. M. (1999). The Marriage Clinic: A Scientifically Based Marital Therapy. New York: W. W. Norton.

Hayes, S. C., Wilson, K. G., Gifford, E. V., Follette, V. M., & Strosahl, K. (1996). Experiential avoidance and behavioral disorders: A functional dimensional approach to diagnosis and treatment. Journal of Consulting and Clinical Psychology, 64(6), 1152–1168. https://doi.org/10.1037/0022-006X.64.6.1152

Lieberman, M. D., Eisenberger, N. I., Crockett, M. J., Tom, S. M., Pfeifer, J. H., & Way, B. M. (2007). Putting feelings into words: Affect labeling disrupts amygdala activity in response to affective stimuli. Psychological Science, 18(5), 421–428. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2007.01916.x

Nisbett, R. E., & Wilson, T. D. (1977). Telling more than we can know: Verbal reports on mental processes. Psychological Review, 84(3), 231–259. https://doi.org/10.1037/0033-295X.84.3.231

Pronin, E., & Kugler, M. B. (2007). Valuing thoughts, ignoring (4), 565–578. https://doi.org/10.1016/j.jesp.2006.05.011

Smith, E. R., & Miller, F. D. (1978). Limits on perception of cognitive processes: A reply to Nisbett and Wilson. Psychological Review, 85(4), 355–362. https://doi.org/10.1037/0033-295X.85.4.355

Treynor, W., Gonzalez, R., & Nolen-Hoeksema, S. (2003). Rumination reconsidered: A psychometric analysis. Cognitive Therapy and Research, 27(3), 247–259. https://doi.org/10.1023/A:1023910315561

Vaillant, G. E. (1993). The Wisdom of the Ego. Cambridge, MA: Harvard University Press.

Watkins, E. R. (2008). Constructive and unconstructive repetitive thought. Psychological Bulletin, 134(2), 163–206. https://doi.org/10.1037/0033-2909.134.2.163

Westen, D. (1998). The scientific legacy of Sigmund Freud: Toward a psychodynamically informed psychological science. Psychological Bulletin, 124(3), 333–371. https://doi.org/10.1037/0033-2909.124.3.333 برای

رواندرمانیسلامت روانتنظیم هیجان
۱
۰
فرزاد ناصحی
فرزاد ناصحی
کارشناسی ارشد مشاوره خانواده و علاقمند به مباحث بین‌رشته‌ای
بهزیستی روانشناختی
بهزیستی روانشناختی
مطالب مرتبط با سلامت روان و بهزیستی روانشناختی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید