زری عزیزم
الان که این نامه رو دارم مینویسم حالم یکم بهتر شده و میتونم علاوه بر استراحت، کارهای دیگهای هم انجام بدم. خواستم در مورد حسم برات بنویسم. و اتفاقات این چند مدت.
همه چیز از تقریبا دو ماه پیش شروع شد. نمیدونم چرا باز ازم دلخور بودی با کنایه گفتی برنامه ت برای دیدارمون چیه. میخواستی بدونی میتونم به دیدمت بیام یا نه. که اگه نمیام برنامه ای واسه خودت بریزی. البته که من میدونستم حتی اگه یه درصدم احتمال داشته باشه منو ببینی، دلت به هیچ کار دیگه ای نمیره .جواب منم این بود که تحت هر شرایطی میبینیم همو. ِبعدش هم قرار شد این بار به جای اینکه من بیام، تو بیای پیشم. و این من باشم که بیام دنبالت و بیارمت پیش خودم. بعدشم برت گردونم.
اتفاقات زیادی این وسط افتاد. یهو فشار کاری زیاد شد. ازم خواستن که روزای مقرر رو سر کار باشم و با هر زوری بود تونستم دو روز رو خالی کنم تو هم همه تلاشتو کردی که بتونیم اون دو روز رو با هم بگذرونیم.
قبلش به ذهنم رسید که این بار بر خلاف دفعه قبل یه برنامه ای بریزم و یه جایی بریم که دوتامون علاقه داشته باشیم. تئاتر بهترین چیزی بود که فکر کردم برات جذاب باشه و با مشورتت دو تا بلیت گرفتیم.
بعد از اتمام کارم به سمت تهران حرکت کردم. با خودم فکر کردم با احتساب رفت و برگشت ۶ تا سفر در پیش دارم! البته که شوق دیدنت مگه این چیزا حالیش میشه.
وقتی رسیدمخونه پیش خودم گفتم میتونم چهار ساعت استراحت کنم. ولی درگیر مرتب کردن خونه شدم و به خودم اومدم ساعت ۱.۳۰ شب بود.
ساعت ۳ راه افتادم. کل مسیرو کتاب گوش دادم و رسیدم شهرتون. از شش تا سفر دو تاش انجام شده بود و به خودم اومدم تو رو دیدم داری با یه چمدون سمت من میای.

و این شروع یکی از شیرین ترین اتفاقات زندگیمبود.