
وقت غروب، دستی روی نامه ات میکشم و خاکش را میگیرم.
حالا دیگر نمیدانم چند روز، یا چند سال است که هر عصر همین کار را تکرار میکنم اما هنوز نامه ات را نخوانده ام.
تحمل خداحافظی ات را ندارم. تحمل اینکه بخواهی بگویی که از آن کلبه ی چوبی رفته و دیگر نشانیِ خانه ی جدیدت را ننوشته ای.
تحمل شکستن قلبم را ندارم. باز هم به همان نشانی برایت نامه مینویسم اما دیگر هیچ گاه آن را ارسال نمیکنم.
نامه ها حالا دیگر به جای پشت درِ کلبه بر سرم تلنبار میشوند.
همه جای خانه را کاغذ پاره هایم پر کرده است.
گاه آن هایی که در پاکت نیست را پاره میکنم و گاه اشک هایم روی آن هایی که پاکت دارند سرازیر میشوند.
میدانم، نامه های پیشینم را نخوانده ای، اما شک ندارم همه ی شان را در چمدانت جا داده ای و با خود برده ای.
به تمبر اسرارآمیزی که بر پشت نامه ات چسبانده ای خیره میشوم و دلم میگوید که باید نامه را باز کنم و با هر کلمه ات، یک دریا اشک بریزم.
اما شجاعتش را ندارم. دیگر آن دخترک جسور روزهای پیشین نیستم.
هر روز به تنها طنابی که مرا به تو وصل میکند چشم میدوزم، و آن را پاره نمیکنم.
میبینی؟ آیا هنوزم اندکی به آن دخترکی که شیفته اش بودی، شباهت دارم؟
-آتنا