
خداحافظی کوچکی بود.
به اندازه ی بزرگی اندام نحیفش.
سرما را کنار زد و به دنبال نجات فرزندش رفت.
دانه های برف بر سرش سنگینی میکردند و سوزِ پرواز قلبش را یخ میزد.
راه های درازی را رفت و رفت...
هیچ یافته ای نبود.
انگار زمینی که آنها را زنده کرده بود زیر خاکِ سفید مرده بود.
مثل سنگ سفت شد و به درختی خورد، سقوط کرد و...
بهار آمد.
گل رویید،
از اندامی که در گرمایِ زنده شدن زمین زنده شد.
شکوفه داد و گلبرگ ها سایه ای شدند تا چشم هایش نسوزد.
فرزندی نجات نیافت.
ولی انگار وقتی خوراکِ حشرات شد توانست بچه هایی را نجات دهد.

...
KRK