ویرگول
ورودثبت نام
کمند...
کمند...نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
کمند...
کمند...
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

و هنوز مغلوبم.


...
...

توان جنگ با مردم را ندارم؛ من آنقدر با خودم جنگیده‌ام و آنقدر بر خود چیره شده‌ام، که دیگر جز پیکره‌ای بی‌جان چیزی برایم باقی نمانده...

چطور می‌توانی بگویی که برایت نجنگیده‌ام؟

وقتی شیپور هر رزم من با خودم، صدای تو بوده‌ست؛ آنگاه که می‌گفتی:" دوستت دارم"

من نه تنها در پیکار خویش، همیشه مغلوب گشته‌ام، بلکه در چیره شدن بر ترس‌هایم نیز، شکست می‌خورم...ترس اینکه مبادا ترکم کنی...مبادا دلسرد شوی آنگاه که بگویم: "دوست‌ترت می‌دارم."

...

دلنوشتهدلنوشتغمگینترس
۱۷
۸
کمند...
کمند...
نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید