ویرگول
ورودثبت نام
فائزه عین آبادی
فائزه عین آبادیاز یافتن معنای زندگی ناامید شدم. فهمیدم که خود باید معنا بسازم!
فائزه عین آبادی
فائزه عین آبادی
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

نانی که آب می‌رود

یک روز دیگر هم خدا را سپاس می‌گوییم برای سقفی که بالای سرمان است. اما برای ما نیست!

ماشینی که از پشت شیشه‌ی نمایشگاه در مسیر محل کار برایمان دست تکان می‌دهد و هر روز چند قدم عقب‌تر می‌ایستد...

لباسی که امسال هم از بقچه در می‌آید،

نانی که در سفره‌ها‌یمان آب می‌رود،

رویایی که دیگر بافته نمی‌شود،

حسرتی که بیشتر از نان خورده می‌شود،

حسرت جوانی‌ای که هرگز بازنمی‌گردد...

حناقی که گلویمان را گرفته...

چه حبی داشته باشم به وطنی که یک وجب از خاک آن برای من نیست..؟!


۴۶
۲۱
فائزه عین آبادی
فائزه عین آبادی
از یافتن معنای زندگی ناامید شدم. فهمیدم که خود باید معنا بسازم!
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید