ویرگول
ورودثبت نام
Queen Viana
Queen Vianaاندکی بنشین؛ به صرفِ چای و جانِ شیرینم.
Queen Viana
Queen Viana
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

قراردادِ مرگ

گفتند: «نگاهی به تنِ سوخته‌ات بینداز.»
انداختم.
گفتم: «قبول است، خودکار بیاورید؛
امضا‌ می‌کنم قراردادِ مرگ را.»
و جهنم را با دوزخِ سردشان معامله کردم.
وقت اسباب کشی‌ست؛
و آنگاه که شمشیرِ نفس‌
از دهانِ من به گردنِ شعله می‌رسد،
سند خانه را مهر می‌زنند.
چشمانم
آرام‌آرام در بسترِ سیاهی لانه خواهند کرد،
و من نور را از خاطر خواهم برد.
کیستم من؟ که نوازشِ دستانِ زمهریر را
بر این پیکرِ آمیخته با آتش پذیرفته‌ام؟‌
فروختم؛
رنج را به رنج. عشق را به آزادی‌.
کیستم من که فروختم؟
شاید نه در فراقِ سوختن، اما
در فراقِ شعله سوگوارم،
و نور.
و تمامِ آن نور.
اینجا اشک روی گونه‌ها منجمد می‌شود.
من، با تمامِ حرارت
منجمد می‌شوم.
سرانجام، آدم‌برفی خواهم شد،
و از حرارت خواهم ترسید.
و از نور
از تمامِ آن نور.


۲۶ بهمن ۱۴۰۳
پی‌نوشت: به مناسبت زمستان پشت پنجره، و به مناسبت زمستانی که بر کالبد روح نشسته است.




دلنوشتهدلنوشته کوتاهغمگین
۱۴
۶
Queen Viana
Queen Viana
اندکی بنشین؛ به صرفِ چای و جانِ شیرینم.
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید