ویرگول
ورودثبت نام
کمند...
کمند...نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
کمند...
کمند...
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

خشم بر خاسته از غم...



هم آغوش سایه‌ها.
هم آغوش سایه‌ها.

از زمستان‌ها بیزارم. زمستان برایم نوای جدایی و نیستی می‌نوازد. انگار که آسمان چونان اسبی سرکش و وحشی شیهه می‌‌کشد و می‌تازد. گویی خورشیدِ این فصل، روز‌ها دوباره و سه باره غروب می‌کند...

و هر غروب، غم انگیز‌تر از دیگری‌ست.

حالتی غم‌زده و ابهاماتی نژند را حمل می‌کند که بی‌رحمانه بر پهنه‌ی آسمان نقش می‌بندند و فضا را غبار آلود می‌کنند!

پاییز هم غمگین است، درست! اما غمش چون مادری دلسوز و عاشقی دلخسته‌ست که دامان هیچ کس جز خودش را به آتش نمی‌کشد؛

و فرق است میان سوختن شمع و شعله‌ور شدن جنگلی سرد و خشک...

که شعله‌ی شمع، دست به خودسوزی می‌زند تا روشنایی و گرمای محافل شود، اما آتشِ سرکشی که از دل جنگل زبانه می‌کشد؛ به قصد نابودی هر چه هست برخاسته...

و من چقدر از این خشمِ پنهانِ غمِ نم زده در سپیدی پیراهن برفی زمستان،

بیزارم...


پی‌نوشت:

دلنوشت، از روز‌های سخت و سرد زمستانی.






دلنوشتزمستانمتنغم
۱۴
۵
کمند...
کمند...
نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید