ویرگول
ورودثبت نام
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Faridدر حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

تصویر شهر من


شهر من جز کوچه پس کوچه های تنگِ تاریک نبود،

که هنوز بچه های نیمه عریانِ در هم ریخته اش،

با شاخه هایِ شکسته ی پوسیده اش،

به دنبالِ سگ هایِ سیاهِ ولگرد می دَوَن،

و در هم ریختگانِ دل مرده اش،

پشتِ پنجره هایِ حسرت به تمنا می رَوَن.



آه شهرِ حقیرِ کوچک من،

تا کی دخترانت را با تازیانه هایِ آدابِ کهن می بری؟

و مادران داغدیده ات را،

زیر لوایِ سیاهِ چارقد می کشی؟

هیچ فهمیده ای پدران چروکیده ات،

غروب سرخ فام را از یاد برده اند؟

هیچ شنیده ای که فرزندانت

خود را به دارِ عدالت آویخته اند؟



شهر من از پاره های سرزمینی دور افتاده است،

که آرش هایش بی کمان شدند،

و رستم هایش گُرز و رخش خود را پیدا نمی کنند،

و از خاکستر ققنوسش، پَشم هم نمی روید.

و هیچگاه رستاخیز مُردِگانش فرا نمی رسد.



تصویر آسمانِ شهرِ من،

ابرهای سنگین و سیاه رنگِ بی باران بود،

که در آن مَردُمانی محراب زده،

سوارِ مَردُمانی زین شده،

چهار نعل رو به تازیدن شدن.



آه شهر حقیرِ کوچکِ من،

تو نالیدن هَم بلد نبودی،

و در گهواره ی محبت به جای پستان گرم مادر،

از شرمگاهِ بزرگِ فرشتگانِ خیالی ات مکیده ای.

شعرشهر منشهر
۱۳
۹
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
مختار سپهری فرید | Mokhtar Sepehri Farid
در حال نوشتن رمانی به نام " داستانِ پرستار" هستم.
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید