ویرگول
ورودثبت نام
کمند...
کمند...نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
کمند...
کمند...
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

آرزوهای بر باد رفته‌ی او...



نگاهم به چهره ی سیاه و قامت خمیده اش دوخته شده که بشکاف افکارم به سرعت یک پلک زدن این اتصال را خاتمه می‌دهد!
حالا با چشمان بسته هم می توانم تصورش کنم...
چین های روی پیشانی و گودی زیر چشمانش گذر زمان را بیداد می‌‌کند.
دلم در آتش اشک هایش می‌سوزد!
برای جوانی و آرزوهایش...
برای عشق بر باد رفته اش...
و زندگی ای که اشتباهاتش به او تحمیل کرده است!
لبخند خُرد کوچکش شاید کمی تسکین دردهایش باشد. درد های او و قلب من!
ماه آسمان او در دریای آرزوهای خاموشش سقوط کرده و غرق شده‌ست...
و مدت هاست که حسرت، دنیای تاریکش را تصاحب کرده!


دلنوشته کوتاهدلنوشتمتن کوتاهمتن کوتاه ادبیغمگین
۸
۰
کمند...
کمند...
نوشته‌های یک تناقض https://t.me/kamanditis
هبوط درد
هبوط درد
هبوط آدم، سقوط درد بود...دردی که از غم منشا می‌گیرد و غم" عرفانی‌ترین حالت آدم است" و آدم " چو گلدان خالی لب پنجره، پر از خاطرات ترک خورده‌ست" و این این ترک‌ها بالاخره روزی لبریز می‌شوند و کدام شنونده‌ای، به صبوری کاغذ می‌رسد؟ پس " حالا که در جنون گل داده‌ایم" می‌نویسیم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید