
مرد گاریاش را هل داد. سرمای استخوانسوز زمستان برای او برکت داشت. امشب هم تمام باقالیهایش را فروخته بود. دستان بیحسش را ها کرد. برخلاف شبهای دیگر، حالا نمیخواست وقتش را سر شمردن اسکناسها تلف کند. هرچه بود را در جیب کاپشنش چپاند و با شوقی وصفنشدنی به سمت خانه روان شد.
امشب نه به باقالیها ناخنک زده بود و نه به لبوها. هر وقت یادش میآمد شام امشب آبگوشت اعلای رقیه است، لبخند نامحسوسی روی لبانش مینشست. در این چند هفته، شالگردنها و دستکشهایی که رقیه بافته بود خوب فروش رفته بودند. هوا هم یارشان بود؛ نه آنقدر سوز داشت که خیابان خالی شود و نه آنقدر گرم بود که کسی هوس باقالی نکند.
دیشب پس از خریدن گوشت، چنان کیفور بود که توان پیاده رفتن تا سبزیفروشی را هم پیدا کرده بود. میخواست بزمش تماموکمال باشد.
سر راهش دو تا نان بربری خرید، ولی هرچه به مغزش فشار آورد، یادش نیامد که پیاز در خانه دارند یا نه. قدرتنماییاش هنگام کوبیدن مشت روی پیاز همیشه رقیه را میخنداند. مغازهی میوهفروشیای آن اطراف نبود. قاروقور شکمش باعث شد سریعتر به سمت خانه برود و در دل دعا کند که پیاز داشته باشند.
به خانه که رسید، کلید انداخت و گاری را در حیاط کوچک رها کرد. بوی گوشت و نخود کل خانه را پر کرده بود. وارد هال که شد، رقیه را دید که روی زمین مچاله شده و کم مانده بود بغضش بترکد.
پاهایش سنگین شد. بوی آبگوشت که میآمد؛ پس این قیافهی ماتمزده برای چه بود؟
ـ چی شده؟
لبهای رقیه میلرزید. پاسخی نداد.
از روز اول ازدواجشان تا حالا که بیست سال گذشته بود، قلب یونس با دیدن ناراحتی رقیه فشرده میشد.
جلو رفت و شانههای رقیه را گرفت.
ـ به من نگاه کن، میگم چی شده؟ نصف جونم کردی. کسی چیزیش شده؟
رقیه به علامت نه سرش را تکان داد.
ـ خب پس چیه؟ چته؟ رقیه... منو نگاه... جون یونس زهرترکم نکن. چی شده؟
رقیه به آشپزخانه اشاره کرد.
یونس وارد آشپزخانه شد و خشکش زد. نگاهش روی زمین، دیوارها و سقف چرخید تا به زودپز ترکیده رسید. محتویاتش همهجا پاشیده بود؛ تکههای گوشت و نخود به دیوارها و سقف چسبیده بودند.
رقیه بیصدا و شرمنده پشت سرش وارد شد.
یونس تمام گرسنگی و امیدش را بلعید و با چشمانی خندان به رقیه نگاه کرد.
ـ در عوض بوش به جون خونه رفته. اینجوری تا دو هفته هرکی خونمون بیاد فکر میکنه آبگوشت داریم!
اشک رقیه با خندهاش به حرف یونس قاطی شد.
ـ گوشتای رو سقف مال تو، دیوارای دو طرف مال من.
این بار صدای خندهی رقیه فضا را پر کرد.
یونس گفت:
ـ فکر کردم چی شده...خدا رو شکر که خودت چیزیت نشد.
بالای سر زودپز رسید و داخلش را نگاه کرد.
ـ عه، این که هنوز از آبش مونده که! اصلشم همینه.
ـ کمه که.
ـ کمه، ولی قوت داره. منم که باقالی خوردم، سر دلمو گرفته. سفره رو بنداز که بوش داره دیوونهم میکنه. پیاز داریم؟
ـ آره.
ـ ایییوللل دمت گرم اوسکریم! کل راه ذهنم گیر همین پیاز بود. یه گندهشو بیار ببین آقات چه زوری داره!
بیا عیال ، آبگوشت نداریم، پیاز که داریییم
۲۵ مهر / ۳۱۹ روز مانده