Mahbluesooدردریوک·۲ سال پیشمسافرِ پروانگیدیشب مسافری بودم چونان که همیشه؛ خروشان رودی بود، سرخ، راهم. شتاب جوی فزونِ اراده‌ی من مرا به آن‌کجا می‌کشانید که خود می‌پنداشت، باید! امّا…
Mahbluesooدردریوک·۲ سال پیشنیلوفرِ لبخندگندابی را دیدم به قامتِ یک انسان؛ایستاده بر دو پا، لجنی متحرک، متکلم، متوحش، متوهم؛زیست‌گاه و آوردگاهِ دیوان و ددانی بی‌نهایت انسانی.دیدم ک…
Mahbluesooدردریوک·۲ سال پیشاز وحشت و تمناهرگز در گریز از نگاه‌ها، در تمنای دیده شدن سوخته‌ای؟ چنان که باد بر پیکره‌ی این شتاب، شعله‌ور‌تر کُنَدَت؟
