من

انگار هرچه زمان می‌گذرد، این دنیا و آدم‌هایش و گردش بی‌وقفهٔ جهان، مرا بیشتر و بیشتر از خودم دور می‌کنند. جوری که باید مدام در لایه‌های عمیق‌تری بگردم تا شاید بتوانم خودم را از درون پیدا کنم. انگار جریان‌ها طوری پیش می‌روند که من دیگر «من» نباشم؛ منی که حتی هنوز درست نشناختمش، نفهمیدم دقیقاً کیست، از کجا آمده و چه می‌خواهد در این جهان بی‌نهایت.گاهی حس می‌کنم در میان این همه معنا و بی‌معنایی، منِ بی‌ارزش یا شاید باارزش، گم شده‌ام. مدام در حال دور شدنم و یک خلأ بزرگ، یک گمشدگی آرام و پیوسته در من رشد می‌کند. کاش این غم‌ها، رنج‌ها و زنجیرهای دنیوی اجازه بدهند از خودم جدا نشوم؛ اجازه بدهند به خودم نزدیک شوم، تا بتوانم جهان واقعی را ببینم و تبدیل شوم به همان کسی که درونم می‌جوشد و نفس می‌کشد.چرخ روزگار، گردون، چرخ و فلک… همه‌شان خسته‌ام کرده‌اند. این حس گم‌کردنِ خودم همیشه با من بوده، اما انگار حالا دارم کم و کم‌تر می‌شوم؛ انگار چیزی آرام و بی‌صدا دارد مرا از خودم جدا می‌کند. اما من نمی‌خواهم جدا شوم. نمی‌خواهم که…