این روزها هیچ حسی ندارم.
انگار چیزی منو از لبهی یه درهی عمیق به پایین پرت کرده؛ درهای که نه انتهاش پیداست و نه میدونم چقدر تا رسیدن به تهش فاصله دارم.
نمیدونم چی منو به پایین انداخت. شاید چیزی بیرون از من بود، شاید هم خودم. شاید من هم جزئی از اون چیزی بودم که باعث سقوط شد؛ اما مطمئنم سهمم از این سقوط، کمتر از بقیه بود.
حالا فقط دارم سقوط میکنم.
از میان مهی غلیظ و تاریکیای که همهجا رو گرفته، میگذرم و بهسمت جاذبهای کشیده میشم که انگار هیچچیزی نمیتونه در برابرش مقاومت کنه.
اوایل میترسیدم. سعی میکردم خودم رو نجات بدم، تقلا کنم، راهی برای متوقف کردن این سقوط پیدا کنم. از یه جایی به بعد، اما، دست از تلاش برداشتم. توی هوا معلق موندم؛ انگار نه در حال سقوط، که در خوابی طولانی باشم.
چشمهام رو باز کردم و به آسمونی خیره شدم که هر لحظه ازم دورتر میشد؛ یا شاید این من بودم که هر لحظه ازش فاصله میگرفتم.
دیگه تقلا نمیکردم. فقط نگاه میکردم و منتظر بودم.
منتظر اینکه ببینم ته این دره چی در انتظارمه.
شاید یه چراغ جادو باشه؛ چیزی که با رسیدن بهش، همهچیز تغییر کنه.
شاید هم صخرهای تیز که قراره آخرین چیزی باشه که میبینم.
شاید یه دنیای جدید.
شاید یه جون تازه.
یا شاید هم هیچکدوم.
نمیدونم.
و عجیب اینجاست که دیگه حتی نمیخوام بدونم.