
دیروز کامنتی رو دیدم از دوستی که سالهاست داره مطالب من رو میخونه ولی من به جهت قانون سفت و سختی که برای خودم گذاشتم و قسم خوردم هرگز توی فضای ویرگول با هیچکس صمیمی نشم یا مبادلهی لایک و کامنت راه نندازم از همه دوری کردم و هیچوقت مطالبش رو نخوندم تا اینکه توی کامنتی که دیروز خوندم متوجه شدم ازم دعوت کرده یکی از مطالبش رو بخونم
مطلب رو باز میکنم و اولین حسی که مثل یک سیلی توی صورتم کوبیده میشه حس پوچی هست، همون حسی که ازش فرار میکنم و به همین خاطر هم هیچوقت مطالب بقیه رو نمیخونم چون به محض خوندن قلم بقیه ناخودآگاه مغزم شروع به تحقیرم میکنه
ببین چقدر راحت و روان نوشته
ببین چقدر قلم شیوایی داره
اونوقت تو میخوای بنویسی یه طومار درمیاد
همینه دیگه بلد نیستی ادعات هم میشه
نه نه ... بسه دیگه زهره ساکت شو!! فقط همین یه مطلب رو میخونم دیگه هیچی نمیخونم اما نمیتونم اثری که روی مغزم میذاره رو انکار کنم، آره من همیشه همین بودم، توی اینستاگرام پست میذاشتم کارهای هنری میساختم بعد میرفتم اکسپلورر میدیدم یکی قشنگتر و خوشگلترش رو ساخته و پست من رو حتی یک نفر هم ندیده احساس میکردم دیگران الان با خودشون میگن این احمق رو ببین با این کارهای هنری مسخره و زشتش چطور روش میشه عکس هم بگیره و پست هم بسازه؟ پس سریع پاکش میکردم، میرفتم تلگرام و سعی میکردم داستان حقیقی رابطهام با یک مرد نامرئی رو روایت کنم اما میدیدم کسایی که رمانهای زنای محارم مینویسن از من بالاترن پس بعد یک ماه یا سه ماه بیخیال میشدم انگار زندگی من سراسر با شکست گره خورده!!
حالا هم همینطور میشه، ببین فاطمه چقدر خوب مینویسه، اون به اصول نویسندگی واقف هست، همه چیز رو بلده تو چی؟ تو حتی یک ب بسمالله از قواعد و اصول نویسندگی بلدی؟ تنها چیزی که بلدی فقط خالی کردن مغزت به ناشیانهترین شکل ممکن هست! این حس رو میشناسم وقتی قدیمها یکی از مطالب آقای دست انداز رو خوندم اونجا هم دقیقا همین احساس پوچی و بیمصرفی به سراغم اومد برای همین هم به خودم قول دادم هرگز با کسی توی این سایت مراوده نداشته باشم هیچکس رو نزدیک خودم راه ندم و با کسی دوستی نکنم که مبادا بهش حسادت کنم یا حتی درگیر رقابت و مقایسههای نابجا بشم
موضوع صرفا احساس پوچی نیست، کافیه شروع کنم به خوندن مطالب فاطمه به صورت پیوسته و مستمر، اونوقت دیگه حتی یک کلمه نمیتونم بنویسم چون دائم با خودم میگم یکی هست که بهتر از من، داناتر از من و شیواتر از من مینویسه پس چه لزومی داره که من بنویسم؟ اصلا منی که حتی علم نویسندگی رو ندارم کی به من این اجازه رو داده که بخوام ادعای نویسندگی داشته باشم؟ کم کم این احساس در من رخنه میکنه و ناخودآگاه شروع میکنم به تقلید سبک نوشتاری فاطمه، اگر نوشتههای آقای دستانداز رو بخونم اونوقت سبک نوشتاریم ناخودآگاه به سمت اون گرایش پیدا میکنه، اگر نوشتههای اصغر آقا قصاب محل رو بخونم باز هم بعد از گذر زمان میبینید از چیزی که خودم بودم مثل یک طوطی تقلیدوار به سمت تقلید از شخص دیگری میرم ... شاید برای همینه که نمیخوام چیزی از کسی بخونم
اما حالا که مطلب فاطمه رو تا پایان خوندم اجازه بدین من هم تجربه خودم رو بگم از اونجایی که میدونین من برای کسی کامنت نمیذارم احتمالا این مطلب در واقع کامنتی هست که باید پایین پست فاطمه درج میشد اما من ازش یک مقاله کشیدم بیرون!!
من مطلب فاطمه خانم رو خوندم و چیزهایی رو درونش دیدم که سالهاست به شکل دیگری در درون خودم میجوشه و هر بار به خودم وعده میدادم که امروز نه ولی فردا حتما دربارهاش صحبت میکنم اما هرگز اون روز نرسید که بتونم توی این صفحه دربارهاش بنویسم
اینطور که متوجه شدم فاطمه خانوم قصهی ما یک کانال در اپلیکیشن ایتا داره و چیزهایی که توی اون پلتفرم بر اساس جهت فکری خودش میبینه رو ثبت میکنه، من کاربر ایتا نیستم اما توی اپلیکیشن تلگرام و اینستاگرام به صورت خیلی جدی و مصمم پیگیر رشد دادن کانال و پیج خودم بودم و چیزهایی مشابه حرفهای فاطمه خانم رو زیاد دیدم که حالا توی این پست میخوام از پنجره نگاه من هم بهش نگاهی بندازید، چیزی که فاطمه رو میرنجونه اینه که اشخاصی که هیچ سوادی در نویسندگی ندارن و حتی بعضا رمانها و کتابهایی که چاپ کردن رو با کمک هوش مصنوعی بالا آوردن جایگاه خیلی بالاتری نسبت به اشخاصی دارن که سالها تحقیق و پژوهش تو حوزه نویسندگی و ساختار رمان و پیرنگ داستانی دارن، اون سرخورده شده از اینکه تلاشهاش برای ساختن یک اثر هنری اصیل نادیده گرفته شده و در عوض کسانی که آثار خودشون رو با هوش مصنوعی ساختن و یا کسانی که از صحنههای جنسی و اروتیک توی موضوعات خودشون استفاده میکنن خیلی بهتر از اون دیده شدن، واقعیت تلخ دنیا دقیقا همینجا خودش رو نشون میده
مهم نیست شما چقدر تلاش بکنید و عالی باشید گاهی هر چقدر هم تلاش کنید تا زمانی که بستر مناسبی از پول و ارتباطات نداشته باشید واقعا نمیشه!!
اما این حقیقت رو به همه نمیشه گفت چون انسانها از ناامیدی بیزارن، مردم میرن اینستاگرام و میلیونها تومن پول هزینه میکنن برای دوره ادمینی فلان مدرسنما چون اون شخص بهشون قول داده از کنج یک روستای دور افتاده هم میتونن با کمک یک گوشی و اینترنت پول پارو کنن در صورتی که وقتی دوره رو میخرن تازه متوجه میشن چه کلاه گشادی سرشون رفته و متوجهش نبودن ولی اگر زهره همین حرف رو قبل از خریدن دوره بهشون بزنه میگن پیف پیف ببین این دختره انرژی منفی هست ازش فاصله بگیرید دنیا پر از انرژیهای مثبت و فراوانی هست!!! دلم میسوزه برای مردمی که عادت کردن کلههاشون رو توی برف فرو کنن و واقعیت تلخ و زننده رو نبینن همونطور که کاربران ویرگول به خودشون این جسارت رو میدن که شماره تلفن من رو پیدا کنن و بعدش بهم پیام بدن و شروع کنن نصیحت کردن من مبنی بر اینکه نباید درباره علیرضا افشار یا زندگیم چیزی بنویسم
این سرخوردگی فقط درباره فاطمه نیست من هم بارها چنین احساسی رو تجربه کردم وقتی تو سالهای ۱۳۹۸ و ۱۳۹۹ میدیدم چطور مردم سر و دست میشکنن برای اینکه زندگی فلان بلاگر کاسه بشقابی که با شوهرش رفته ویلای شمال رو ببینن، از خودم میپرسیدم چرا باید زندگی خصوصی یک زن و شوهر اینقدر برای ما جذاب باشه؟ من پیج میزدم و سعی میکردم درباره موضوعاتی مثل مشکلات زیست محیطی، آلودگی هوا، بحران ازدیاد جمعیت در سرتاسر دنیا و مشکلات تامین منابع آبی و خاکی برای سیر کردن شکم این همه انسان صحبت کنم ولی حرفهای من حتی ۱۰۰ نفر خواننده هم نداشت در عوض صغری خانوم که یک بلاگر حجاب استایل بود و با شوهرش اصغرآقا به سفر شمال رفته بود صدها هزار لایک و هزاران کامنت قربون صدقه میگرفت!! حسودی میکردم؟ بله بدجوری حسودی میکردم اولش حسادت بود که آتیشش شعلهور میشد بعد کم کم تبدیل میشد به سرخوردگی
نکنه من مشکل دارم؟ نکنه من راه و چاه رو بلد نیستم؟ نکنه من یه چیزی کم دارم؟ چرا نمیتونم دیده بشم؟ چرا هیچکس من رو تحسین نمیکنه؟ چرا اون کامنتهای قربون صدقه برای من نمیاد؟ چرا؟؟ یعنی باید من هم شوهر کنم و کاسه بشقابم رو نشون بدم؟ ولی من درباب چیزهایی عمیقتر تامل میکنم فکر میکردم اینترنت باعث میشه آدما باسوادتر بشن و بتونن دانش و علم رو گسترش بدن ولی حالا میبینم هرچی سخیفتر باشی ارزش بیشتری داری نه تنها اینترنت باعث گسترش علم و دانش نشده بلکه جهل و ناآگاهی و خرافه رو راحتتر گسترش داده، از آسترولوژی و اعتقاد به ستارگان در تعیین سرنوشت بگیر تا علم اعداد که ادعا داره اگر رمز کارت بانکیات ۴ تا ۵ باشه اونوقت برکت به زندگیت سرازیر میشه!! این بود پایان تعالی انسانی؟ دردم میگیره وقتی میبینم پیجهای اینستاگرامیِ خرافاتی مثل علم اعداد میلیاردها تومن پکیج رو به هزاران احمقِ لیسانسه و به اصطلاح تحصیل کرده مملکت میفروشن که تصور میکنن اگر فلان عدد روی پلاک ماشینشون باشه پولدار میشن
از اینستاگرام فاصله میگیرم و به تلگرام پناه میبرم، اونجا حتی وضعیت بدتر هم هست، رمانهای تلگرامی و زنای محارم چیزی که به آسونیِ آب خوردن توی اون پلتفرمها پیدا میشه، رمانهایی درباره ددی خشن ۳۰ ساله که عاشق دختر کوچولوی وحشی و خجالتی ۱۵ ساله شده، کافیه دو پاراگراف از رمان رو بخونی تا بفهمی با چه فاجعهای روبرو هستی، بارزترین ویژگیهاش اینه که اگر این اشخاص یک ذره فقط یک ذره روانشناسی بلد بودن میفهمیدن که دو تا ویژگی اخلاقی متضاد نمیتونه همزمان در وجود یک انسان وجود داشته باشه، اگر شما سالها توی یک خونواده بسته بزرگ شدی و الان یک شخصیت آروم و خجالتی داری امکان نداره ۲ روز بعد توی فلان قسمت رمان بتونی وحشی بشی و صدات رو روی ددی خشن و بداخلاقت بالا ببری و جلوش قد علم کنی، این اصلا ممکن نیست اما کی به ممکن و ناممکن اهمیت میده؟ مخاطب این رمانها نوجوونها و جوونهای کم تجربه و کم سن هستن که عاشق این توهمات هستن و براش هزینه میکنن پس طبیعیه که تا وقتی خر هست خرسوار هم هست!!
بالاخره همون زمان بود که تصمیم گرفتم از هر دو تای این فضاها یعنی اینستاگرام و تلگرام فاصله بگیرم و با ویرگول آشنا شدم جایی که هنوز قلم و نوشتن ارزش بیشتری به تصویر و مطالب اروتیک و جنسی داشت احساس کردم جایی رو پیدا کردم شبیه به خونه، جایی که توش آرامش میگیرم و میتونم خودم باشم پس شروع کردم به نوشتن درباره زندگیم، میخواستم هر قسمت از زندگیم شبیه یک مستند باشه که آدمها با خوندنش بتونن بخشی از رنجهای من رو بفهمن اما هرچی بیشتر نوشتم بیشتر اشخاصی پیدا شدن که به من برچسب دروغگو بودن زدن، از کجا معلوم زهره راست میگه؟ اوه میخواد کاسه گدایی اینجا پهن کنه؟ از کجا معلوم واقعا خونواده حمایتش نکردن؟ شاید هم خودش عرضه نداشته؟ اصلا تقصیر خودته زهره جان سعی نکن اینقدر خودت رو قربانی نشون بدی، تو خودت باید عرضه داشته باشی برای زندگیت بجنگی اگر موفق نشدی پس حتما خوب تلاش نکردی، اصلا چرا پیج نمیزنی توی اینستاگرام؟ آها میخوای بگی پیج زدی ولی پیجت دیده نشده؟ خب بازم داری بهونه میاری میخوای بیعرضگی خودت رو گردن اینستاگرام بندازی؟
باورتون نمیشه وقتی چنین کامنتهایی میگرفتم توی این فضا چقدر بهم فشار میومد، آدمهایی که بهم میگفتن تو به حد کافی تلاش نکردی باید بیشتر تلاش میکردی، عه فقط ۲ ماه پیجت رو نگه داری؟ باید ۲ سال نگهش میداشتی تو آدم ضعیفی هستی!! اون آدمها از پشت گوشی با خیال آسوده برای من نسخه میپیچیدن و این من بودم که از این طرف گوشی آتیش میگرفتم که چرا اینها با من این رفتار رو دارن؟ چرا نمیخوان بفهمن که هرکسی را بهر کاری ساختن!! من آدم لودگی کردن جلوی دوربین نیستم!!!
شروع میکردم به توضیح دادن، میگفتم ببینین داداش گلم، خواهر گلم، من مدتها تلاش کردم توی اینستاگرام، من تمام پستهای وایرال شده و مطرح شده از آنلاین شاپ گرفته تا چیزهای دیگه رو زیر نظر میگیرم به جرعت این رو بهتون میگم اگر همراه ترندهای مسخره و آهنگهای بیمعنی نشید توی اینستاگرام دیده نمیشید، شما تصور میکنید الگوریتم اینستاگرام طوری هست که هرکس آزاده هر محتوایی دوست داره بسازه ولی دقیقا تله آزادی همینجاست، این توهم رو به شما القا میکنن که شما آزادی هر محتوایی بسازی بله شما آزادی هرچی دوست داری بسازی ولی هر چیزی که بسازی مطلقا دیده نخواهد شد، وقتی بحث کسب درآمد و دیده شدن بیاد وسط اون موقع می فهمید که الگوریتم اینستاگرام خیلی قابل پیشبینیتر از چیزی هست که فکرش رو میکنید
مثلا شما پیج آنلاین شاپ و پیج کاری داری؟ اگر میخوای دیده بشی باید چیکار بکنی؟ اول از همه باید حداقل ۱۰ میلیون هزینه کنی و یک بکگراند فیلمبرداری و یک سری آیتم بخری که بتونی محصولات خودت رو روی اون زمینه پخش کنی و ازش فیلم و عکس بگیری تو مرحله بعدی تازه میرسیم به اینکه این فیلم و عکسها رو چطوری باید بسازیم، پیجهای وایرال چیکار میکنن؟ هر چیزی که توی زمان خودش ترند هست رو برمیدارن روی کلیپشون میذارن مثلا یک پسر بچه ایرانی یک آهنگ ترکی رو با صدایی زشت و ناموزون خونده طوری که همه ازش برای تمسخر استفاده میکنن شما به عنوان صاحب یک کسب و کار باید همچین چیزی رو برداری روی پستت بذاری تا حالت خندهدار بگیره و مردم خوششون بیاد و پست شما دیده بشه حالا فقط یک درصد تصور کن شما آدم شوخ طبعی نباشی و دلت نخواد عین این لودهها پست و محتوای سخیف بسازی اونوقت نتیجه چی میشه؟ بله هزاران هزار پستی که میسازی و هیچوقت دیده نخواهد شد درد من دقیقا همین جا بود!!!
میگفتم دوستان عزیز هر پلتفرمی الگوریتم خاص خودش رو داره، مثلا توی اینستاگرام شما باید جلوی دوربین بیاین یا محتوای سخیف بسازین تا دیده بشین اما باز هم این دوستان میگفتن نخیر زهره تو داری بهانه میگیری من هزار تا پیج رو میشناسم که بدون اینکه جلوی دوربین اومده باشن یا بدون اینکه محتوای سخیف بسازن دیده میشن هووووف ... انگار هرچی من سر میآوردم اونها سربند میآوردن!! همیشه یه دلیل دیگه پیدا میکردن که بگن نخیر تو کوتاهی کردی و توی اون زمان این برای من خیلی دردناک بود اینکه احساس میکردم از همه جا دارم طرد میشم و هیچکس این رو نمیبینه که من چقدر تلاش کردم تا به جایی برسم ولی واقعا گاهی وقتا نمیشه، هرچقدر تلاش کنی نمیشه همونطور که برای نیکولا تسلا نشد، فقط چون پول نداشت که اختراعاتش رو ثبت کنه و فقیر بود یک عوضی مثل ادیسون حقش رو بالا کشید و اختراعاتش رو برای خودش برداشت!! اما انسانها کور و کر تشریف دارن اونقدر با محتوای "مستقل خودساخته" ذهنشون بیمار شده که نمیخوان کمی هم واقع بین باشن و قبول کنن که "تلاش کردن" به تنهایی کفایت نمیکنه!!
میگفتم من نمیخوام شبیه محتوای اینستاگرامیها محتوای سخیف بسازم، میگفتن وا خب تو محتوای سالم بساز، میگفتم خب عزیزم این همه وقت و زمان و انرژی و اینترنت میذارم ولی دیده نمیشه دلسرد میشم دیگه!! میگفتن نه دیگه تو بیعرضهای نمیتونی پای هدفت محکم وایسی، میگفتم دوستان وقتی جیبم خالیه هدف کیلو چنده؟ وقتی من حتی پول اینترنتی که باهاش برم اینستاگرام و مستمر پست و ریلز بذارم رو ندارم چطوری به هدف فکر کنم؟ میگفتن خب تو که ادعا میکنی به محتوای اینستاگرام انتقاد داری همین انتقادت رو برو توی اینستاگرام مطرح کن!!!


تمام اینها در نهایت باعث شد از سال ۱۴۰۲ تا سال ۱۴۰۵ به طور خیلی جدی بالای ۱۳ ساعت در طول روز کلهام توی اینستاگرام باشه و شروع کنم به پست و ریلز ساختن طوری که در طی ۳ سال بالای ۵۶۰ تا پست و ریلز توی پیجم گذاشته بودم، هدفم چی بود؟؟ نمیدونم شاید اثبات خودم که بیعرضه نیستم و اینقدر به من برچسب بیعرضگی نزنید، شاید اینکه یک سیلی محکم داشته باشم که تو صورت تک تک اون عوضی هایی که میومدن واسه من فاز نصیحت برمیداشتن و میگفتن عرضه داشته باش پیج بزن کارهای هنریات رو بفروش بزنم ... واقعا نمیدونم!! توی این مدت حتی یک قرون هم از پیجم بدست نیاوردم جز اینکه وقت و انرژیام رو تلف کردم چون من آدمش نیستم، من آدم اینکه بیام استوری بذارم و بگم استوری تبلیغاتی شاتی ۵ میلیون میذارم نیستم، من آدمی که بیاد استوری بذاره بگه واااای سلام فالوورای قشنگم دلم براتون یه حبه قند شده بود نیستم!! حالم بهم میخوره از تمام این چرت و پرتها ولی به هیچکس نمیتونم اثباتش کنم انگار همه چیز عادی هست و این منم که غیرعادیام ...
نمیخوام اشاره کنم که در طی مطالب انتقادی که توی همون صفحه کوچیک اینستاگرامم گذاشتم یکی از بلاگران شهر خودم ازم شکایت کرد و تقریبا ۱۰ ماه از سال ۱۴۰۳ رو درگیر شکایت و شکایت بازی بودم و صدها بار توی خونه و خونواده تحقیر شدم و بحث داشتم که بهم میگفتن به تو چه ربطی داشت که بخوای از محتوای فلان خانم بلاگر انتقاد کنی؟ کاش تک تک اون عوضیهایی که این پیشنهاد رو بهم دادن و بهم برچسب بیعرضگی زدن اون زمان حضور داشتن و میدیدن تقاص انتقاد توی استانی مثل سیستان و بلوچستان چه خواهد بود!!!
به هرحال برگردیم به مطالبی که فاطمه نوشته بود من داستان خودم رو گفتم تا بهتر بتونم به مطلب فاطمه بپردازم، داستانی که فاطمه از مثال جیمی نوترون میاره چیزی هست که من بارها و بارها توی فضای مجازی متوجهش شدم
«اصلا مسئلهی ذهن مافوق مطرح نیست! همهش به ظاهرسازی و احساسات مربوطه، و حرکات جلف و زننده!»
اینستاگرام
تلگرام
حتی همین ویرگول
فضا، فضای فروش احساسات هست
اون پستی توی اینستاگرام بیشتر دیده میشه که احساسات رو برانگیخته کنه این احساسات از هر مدلی میتونن باشن
احساس غم و اندوه با پستهای غمگین
احساس شادی و خنده با پستهای طنز
احساس شهوت با پستهای اروتیک
حتی اگر بخواین یک محصول رو بفروشین باید براش یک داستان بسازین و اون رو در قالب یک داستان که توأم با احساسات هست به فروش بذارین
مثلا این پیراهن رو میبینید؟ این پیراهن نماد کوروش بزرگ رو روی خودش داره که به یاد میهن پرستان واقعی سرزمینمان ایران بزرگ این نماد بر روی این پیراهن حک شده و تنها به تعداد ۱۰۰ عدد برای وطن پرستان واقعی که با افتخار میخوان ایرانی بودنشون رو فریاد بزنن ساخته شده!!
حالا تصور کنید پیج دیگری بیاد بگه این پیراهن از بهترین جنس، بهترین الیاف، با بهترین کارایی ساخته شده و ما طراحی این پیراهن رو به دستان آقای موسیو سپردیم که بهترین طراح مد و فشن دنیا هستن
کدوم یکی بیشتر میفروشه؟ البته که اولی!! اکثریت آدمها هیچ اهمیتی نمیدن که شما برای خلق یک نتیجه تا چه حد سختی کشیدین و چه مشقتهایی رو پشت سر گذاشتین، چیزی که بهش اهمیت میدن اینه که محصول یا خدمات شما چه چیزی برای خودشون به ارمغان میاره؟ بنابراین شما باید به این فکر کنی که چه احساسی رو به مخاطب میتونی بفروشی و روی همون احساس مانوور بدی، پیج اولی برای فروش پیراهنش روی احساس غیرت و میهن پرستی مانوور میده و اون مخاطب برای اینکه حس کنه خیلی خاصه و با بقیه فرق داره میاد ازش خرید میکنه مخصوصا وقتی تعداد رو محدود اعلام کنی و با تاکید بگی فقط فلان عدد توی انبار باقی مونده این حالتی شبیه به اضطرار ایجاد میکنه که مخاطب رو دست پاچه میکنه هر چه سریعتر خریدش رو ثبت کنه
و در نهایت من سرخوردگی فاطمه رو با پوست و گوشت و استخون خودم احساس کردم، اگر این مطلب رو نوشتم دلیلش این بود که فاطمه بدونه این بحران فقط برای اون نیست، هزاران هزار نویسنده کتاب در سرتاسر جهان وجود دارن که آثار فاخری دارن ولی چون برای مخاطب عام قابل پسند نیست هیچ ناشری حاضر نیست کتابشون رو چاپ کنه، موضوع فقط به کتاب خلاصه نمیشه، همین چند پست قبلتر درباره فاجعه آهنگهای نسل جدید صحبت کردم که چطور نسل به نسل ما داریم رو به افول ميريم و به جای آهنگهای اصیل و بامعنا یه مشت آهنگ بیمعنی که فقط از دراگ و مواد و مشروب حرف میزنه و حتی ریتم و موزون درست حسابی نداره جایگزین آثار فاخر شدن فقط به این خاطر که سازندگان و شرکتهای پخش آهنگ به کسانی که واقعا لایق هستن اهمیت نمیدن اونها به پول اهمیت میدن هر آهنگی بیشتر بتونه بفروشه و نوجوونها به سمتش برن همون ارجعیت داره به هر چیزی یک آهنگساز ماهر و کارکشته براش زحمت کشیده، بارها و بارها نقدهای جدی دیدم حتی در حوزه سینمای هالیوود که چطور فیلمهایی مثل سریع و خشن تا ۱۰ نسل بعد هم ساخته میشن درحالی که جز اکشنهای ساختگی و غیرواقعی هیچ آورده دیگری برای مخاطب ندارن اونوقت آثار فاخری مثل west world که شما با دیدنش به هویت و واقعیت وجودی خودتون شک میکنید بعد از ۴ فصل کنسل میشن چرا؟ چون شرکتها به اعداد و ارقام اهمیت میدن نه به اصالت و نوآوری و خلاقیت به همین دلیل هم هست که هر سال دهها دنباله برای فیلم و سریالهای قدیمی ساخته میشه و دیگه کمتر کسی جرعت میکنه سراغ ساختن یک اثر اوریجینال بره نه به این خاطر که دیگه اثری وجود نداره بلکه به این خاطر که ساختن یک فیلم اورجینال ریسک داره ولی وقتی یک دنباله برای یک فیلمی که از قبل جواب پس داده میسازید مطمئن هستین که فروش شما قطعی هست!!
پس ببینید این عفونتی هست که در هر حوزه هنری فراگیر شده و من هزاران نویسنده، بازیگر، فیلمنامه نویس، آهنگساز و صدها هنرمند دیگه رو میشناسم که به سطوح اومدن از این وضعیت اما کاری هم از دستشون برنمیاد چون همونطور که فاطمه میگه "ارتباطات و پول" حرف اول رو میزنه توی دیده شدن شما!! اهمیتی نداره که چقدر کارتون خوب باشه چقدر قوی باشین، چقدر زحمت کشیده باشین باید این واقعیت رو قبول کنین که زندگی عادلانه نیست و گاهی هر چقدر هم زحمت بکشی اگر پول و نفوذ و ارتباطاتی داخل چرخه تصمیم گیرندگان اصلی نداشته باشی اونوقت هیچ کاری ازت برنمیاد
میدونم که تصور میکنید توی هر بستری و هر پلتفرمی شما آزاد هستین هر محتوایی بذارین اما بعد یک مدت شما مجبور میشین همرنگ جماعت بشین، همرنگ همونهایی که ازشون بیزار بودین وگرنه پستهاتون دیده نمیشه محتوای شما هرگز بازخورد نمیگیره مگر شبیه بقیه رفتار کنین، مثلا توی اینستاگرام تصور کنین من شخصی بودم که دلم میخواست کلیپهای طولانی ۳ دقیقهای درباره مشکلات زیست محیطی بذارم ولی مخاطب اینستاگرامی هیچ درکی از محتوای ۳ دقیقهای نداره و نهایتا تا ۲۰ ثانیه میتونه تحمل کنه بعد میزنه پست بعدی برای همین بعد از یک سال مقاومت و استمرار در گذاشتن پستهای ۳ دقیقهای، من هم در نهایت شبیه همون آدمهایی شدم که یک زمانی بهشون نقد میکردم که محتوای مزخرف میسازن، من هم مجبور بودم دیگه حرفام رو کوتاه کنم و توی یک کلیپ ۲۰ ثانیهای جاش بدم تا مخاطب از من خسته نشه و بدش نیاد
الان اگر پیج من زنده بود و میدیدینش میتونستین سیر تغییرات من از سال ۱۴۰۲ تا ۱۴۰۵ رو به وضوح ببینین، اوایل کلیپهای سنگین، طولانی، با متنهای سنگین درباره تغییرات اقلیمی و مشکلات زیست محیطی و اینکه انسانها باید رفتار خودشون رو اصلاح کنن ولی امروز رسیده بود به کلیپ ۱۰ ثانیهای درباره یک آدمی که یک پیام تحقیرآمیز در دایرکت برام فرستاده بود و من اون رو تبدیل به یک کلیپ کوتاه کردم تا احساسات مخاطبم رو برانگیخته کنم چون مخاطب وقتی ببینه به من توهین شده در صدد حمایت از من برمیاد و برای همین پست من ویو میگیره، خیلی قشنگه من بالاخره بعد از سه سال یاد گرفتم چطوری پستی بسازم که احساسات مخاطب رو تحریک کنه و اون رو با من همراه کنه ولی یه سوال؟ آیا این واقعا خود زهره هست؟؟
آیا این واقعا من هستم که امروز به این نقطه رسیدم؟ منی که زمانی محتوای اینستاگرام رو نقد میکردم و میگفتم نمیخوام شبیه این آدمها بشم اونقدر درگیر بالا بردن عدد فالوور و تعداد ویو شدم که حالا حس میکنم خودمم همرنگ همونهایی شدم که یک زمانی میگفتم هرگز شبیهشون نمیشم!! درسته هنوز هم نمیام جلوی دوربین برقصم، هنوز هم لودگی نمیکنم ولی دیگه دیوار سفت و سختی که نسبت به این محتواها داشتم خیلی پایین اومده، دیگه حساسیتم کم شده، گویا اونقدر این محتواها جلوی چشمم بوده که عادت کردم من هم بخشی از همون ها بشم
حالا بعد از ۳ سال که در اینستاگرام فعالیت کردم به جرعت این رو بهتون میگم که امروز نسبت به ۵ سال قبل قابلیت انديشيدن و نوشتن من کاهش پیدا کرده، من قبلا میتونستم جملات خیلی زیباتری بنویسم ولی حالا که به ویرگول برگشتم مدام احساس میکنم ذهنیت اینستاگرامی من هم باهام به ویرگول اومده، انگار مدام میخوام مطالب کوتاه و مختصر و سریع با تکیه بر برانگیختن احساسات اصلی مخاطب بنویسم، مدام آمار و ارقام رو چک میکنم و دنبال دوپامین فوری از توجه گرفتن هستم، تمام گوشیام هنوز پر از صدها ویدئوی ریلزی هست که از اینستاگرام دانلود کرده بودم تا من هم شبیهشون رو بسازم در حالی که قبل از ۴۰۲ گالری گوشی من پر بود از مطالب باارزشی که درباره زندگیم میخواستم توی سایت ویرگول بنویسم اما حالا احساس میکنم افول کردم و ناراحت کننده اینجاست که من باید به اون افول برگردم چون توی ویرگول نمیتونم درآمد کسب کنم، من باید مجدد ویرگول رو ترک کنم و به اینستاگرام برگردم تا شاید بتونم درآمدی داشته باشم حالا من هم یکی از همون آدمهای سخیفی شدم که یک روز به خودم قول میدادم هرگز شبیهشون نشم و این خیلی قلبم رو به درد میاره
اگر ازم بپرسید زهره آرزوی تو برای تمام دورانها چیه؟
آرزو میکنم توی یک روستای کوچیک، یک جای سرسبز و خوش آب و هوا کنار علیرضا افشار عزیزم که نور چشمم هست زندگی کنم صبح ها براش صبحانه بذارم و درحالی که اون به سرکار میره من مشغول نوشتن توی این سایت بشم و دیگه مجبور نباشم به اینستاگرام یا تلگرام یا هر جهنم درهای برگردم
وقتی نوجوون بودم از مردها متنفر بودم از سکس هم متنفر بودم (هنوزم چندان تمایلی ندارم جز با مردی که هرگز دستم به دستش نخورده) برای همین وقتی سریالهای تینیجری آمریکایی رو میدیدم که تمام فکر و خیالشون فقط روی عشق و عشقبازی هست عوق میزدم، میگفتم چرا یه سریال ساخته نمیشه که هیچ ربطی به عشق نداشته باشه فقط یک خط مستقیم باشه طرف بره کارش رو انجام بده ماموریتش رو انجام بده و برگرده خونه همین!!! امروز در کمال تعجب رویای نوجوونی من محقق شده و دهها فیلم و سریال میشناسم که انگار کارگردانشون یک فمنیست افراطی بوده که عمدا یک زن شجاع قهرمان جسور ساخته که هیچ نیازی به مردان بیعرضه نداره و خودش قهرمانانه کارش رو انجام میده و برمیگرده خونه و هیچ عشقی هم اتفاق نمیوفته!! ولی حالا به طرز عجیبی میفهمم چرا "عشق" توی اون سریالها اونقدر لازم بود، چون "احساس" باید وجود داشته باشه ما انسانیم، بدون احساس از هر رنگ و بویی انگار انسانیت از ما سلب میشه، اگر عشق رو دوست ندارید، میتونین انتقام رو جایگزین کنین، میتونین نفرت رو جایگزین کنین هر چیزی که باعث بشه من بتونم با بخشی از زخمهای گذشته خودم با داستان شما همذات پنداری کنم و باهاتون همراه بشم
مثلا میخواین از اون عمویی که پولهای پدرتون رو بالا کشیده و باعث شده پدرتون خودکشی کنه انتقام بگیرین!!
مثلا میخواین از همسری که شما رو با یک بچه ترک کرده و با معشوقهاش فرار کرده انتقام بگیرین!!
تفاوتی نداره چی باشه، احساس از هر نوعی حتی شهوت، باعث میشه مخاطب با شما همراه بشه برای همینه که این کانالهایی که روی محتوای اروتیک مانوور میدن بیشتر میفروشن البته که من نمیگم مثل اونها بشیم اما میتونیم از رفتار مخاطبی که اونها رو ترجیح میده یاد بگیریم مخصوصا اگر ما هم بخوایم توی اون پلتفرم کار کنیم
من مطلب فاطمه رو خوندم و احساسی که اون داره دقیقا احساسی هست که من سه سال پیش داشتم وقتی میخواستم درباره موضوعات اصیل و علمی توی پیجم صحبت کنم و دیدم نه بابا اینجا هیچکس پشیزی برای چنین محتوایی ارزش قائل نیست و واقعیت دردناک دنیا اینه که یا باید قید فعالیت در این فضا رو بزنید یا شما هم باید همرنگ جماعت بشید
موضوع همینجاست، فاطمه زحمت کشیده، تلاش کرده و با وسواس زیاد در انجام مسئولیتی که بر دوش خودش انداخته داره تمام تلاشش رو میکنه تا به این تعهد از راه درستش پایبند باشه ولی مخاطبی که کانالت رو دنبال میکنه آیا خبر داره تو چقدر تلاش کردی برای این داستان؟؟ مخاطبی که خبر نداره براش اهمیتی هم نداره و طبیعی هست که تو رو هم سرخورده میکنه!! اینجاست که شما برای مدیریت کانال یا پیج خودتون باید یک "ذهنیت بیزینسی" داشته باشید یعنی شما به اون کانال نه صرفا به چشم یک مسئولیت اجتماعی یا دلخوشی بلکه به چشم یک کارخونه پولسازی نگاه کنید اونوقت انجام این کارها برای شما راحتتر میشه
توی ذهنیت بیزینسی شما باید احساس خلق کنید، قبل از عرضه قسمت اول رمان، شروع کنید به ساختن احساس، هر روز متن یا ویس بذارین توی کانال و درباره این صحبت کنین که امروز دارین درباره آناتومی بدن تحقیق میکنین چون قراره یک بخشی از رمان به پزشکی قانونی گره بخوره، چند روز بعد یک متن بذارین و درباره تلاشتون برای تحقیق در باب اختلال پس از سانحه بنویسید و در کنار نوشتن و توصیف کردن پشت صحنه که دارین چه کارهایی انجام میدین شروع کنین به سوال پرسیدن از مخاطب، بچهها شما هم تا حالا این اختلال رو داشتین؟ شما کمکم کنین؟ شما تجربههاتون رو باهام اشتراک بذارین!! البته که من کانال فاطمه رو ندیدم و شاید اون تمام اینها رو اجرایی کرده ولی چون سالهاست درباب بازاریابی و تبلیغات و برندینگ فعالیت دارم اینها رو اینجا میذارم شاید به درد کسی بخوره
من خیلی خوب میدونم که فاطمه خانوم احتمالا خودش رو با اشخاص گنده و بزرگ تو حوزه کاری خودش مقایسه میکنه و با خودش میگه فلان شخص هیچوقت توی کانالش همچین چیزی نذاشته و درباره سختیهای پشت صحنه نگفته پس اینکه من بخوام درباره این چیزها حرف بزنم خارج از چهارچوب عرف خواهد بود ولی موضوع همینجاست، شما زمانی میتونین خودتون رو با کله گندههای حوزه خودتون مقایسه کنین که به اندازه اونها پول و قدرت و نفوذ و ارتباطات داشته باشین
دروغی بزرگ به ما تحویل دادن با اسم "مستقل خودساخته" با این لفظ که حالا شما میتونین یک پیج توی اینستاگرام بزنین و بفروشین، یک کانال توی تلگرام بزنین و پول دربیارین ولی اجازه بدین من این توهم رو براتون بشورم و ببرم توی زباله دونی، خیر دوست من!!! شما بدون پول، بدون ارتباطات ویژه، بدون قدرت چه در دنیای واقعی و چه در فضای مجازی هیچوقت نمیتونی دیده بشی به همین سادگی!!!
میدونم الان با خودت میگی زهره ترقویی خود تو اینجا توی سایت ویرگول با هیچکس مراوده نداری ولی بازم پستهات دیده و خونده میشن ولی این قضیه درباره اینستاگرام و تلگرام و جاهایی که میشه ازش کسب درآمد کرد صدق نمیکنه، فضاهایی مثل ویرگول خداروشکر با پول پرستی قاطی نشده و از اصالت نیوفتاده ولی تمام پلتفرمها مثل بله، روبیکا، ایتا یا مثل اینستاگرام و تلگرام همشون دنبال کسب درآمد هستن و اونجاها صرف اینکه تو هنر خوبی داشته باشی یا قلم خوبی داشته باشی کسی تورو دنبال نمیکنه مثلا از تلگرام بگم، تلگرام عملا مثل یک "دارک وب" واقعی هست یعنی اگر همین امروز توش کانال بزنین تا زمانی که حداقل ۵۰ الی ۱۰۰ میلیون برای رشد کانال هزینه نکنین امکان نداره اون کانال دیده بشه، من در سال ۱۴۰۱ یک کانال هنری در تلگرام زدم و تازه اونجا متوجه عمق فاجعه شدم که صاحبین چنلهای بزرگ اصلا آیدی تبلیغاتی توی کانالهاشون نمیذارن و اصلا راه ارتباطی باهاشون وجود نداره بعدها وقتی پرس و جو کردم فهمیدم این اشخاص بین خودشون و چنلهای دیگه یک سری گروههای حمایتی دارن مخصوص خودشون که فقط با چنلهای بزرگ همسطح خودشون کار میکنن و اگر میخوای واردشون بشی باید اوایل با کلی زور و بدبختی خودت رو به ۲۰ هزار ممبر برسونی تا بتونی کم کم به جمع اونها راه پیدا کنی، یا در یک کلام بگم باید "ارتباط سازی" داشته باشین توی تلگرام، باید با اشخاص مختلف آشنا بشین مراوده راه بندازین براشون کاری بکنین تا اونها هم برای شما کاری بکنن و اینطوری بتونین به جمع اونها اضافه بشین
بنابراین من باید صاف و پوست کنده و تلخ به فاطمه بگم که اگر حداقل ۵۰ میلیون یا در کمترین حالت ۳۰ میلیون سرمایه نداره که بتونه یک کمپین تبلیغاتی گسترده روی کانالش پیاده سازی کنه و کانالش رو رشد بده بهتره قید اون کانال رو بزنه یا به درآمدزایی ازش فکر نکنه چون از ۱۷۰۰ نفر عضو نمیشه انتظار درآمدزایی داشت باید حداقل ۱۰ هزار نفر باشن که از بین اونها ۱۰۰ نفر حاضر بشن عضو کانال VIP بشن البته من میتونم مشاورههای تخصصیتری برای فاطمه خانم داشته باشم ولی الان که وسط یک بحرانم نه!!! شاید بعدا اگر خودش دوست داشت و از سبک کاری من خوشش اومد میتونم براش یک جلسه مشاوره بذارم که بهش کمک کنه راه بیوفته اما بدون پول؟ نمیتونم بهش وعده چیزی رو بدم که یک سری پکیج فروش اینستاگرامی هم مدام همین دروغها رو به ملت تحویل میدن تا پکیجهای خودشون رو بفروشن
کمالگرایی فاطمه یکی از بزرگترین سدهای ذهنیاش شده چیزی که باعث شده هی با خودش بگه صبر کن اول آناتومی بدن رو یاد بگیرم، صبر کن نحوه آزمایش پزشکی قانونی رو یاد بگیرم صبر کن کامل کامل بشم بعد ... همین موضوع باعث شده خود به خود توقعاتش از بازخورد مخاطب بالاتر بره هرچقدر اون تلاش بیشتری برای کامل شدن کرده انتظار داشته مخاطب هم با ولع بیشتری مشتاق خوندن رمانش بشه ولی وقتی اولین قسمتها منتشر شدن و اون بازخوردی که ذهنش انتظار داشته رو نگرفته ترسی که در پس ناخودآگاهش بوده حالا رنگ واقعیت گرفته اینکه قدر خودش و قلمش و هنرش دونسته نشده درحالی که آدمهایی که حتی نصف سواد اون در نوشتن رو ندارن تونستن خیلی بیشتر از اون دیده بشن، من این سرخوردگی رو درک میکنم
اما من توصیه میکنم به جای ناامیدی شروع کنه به ادامه دادن، این یک شکست به حساب میاد؟ خب متاسفانه بله، وقتی نه یک کانال بزرگ داری که کتابت دیده بشه و نه پولی که بتونی با تبلیغات گسترده و رشوه دادن به ناشر اون رو راضی نگه داری پس این یعنی یک شکست، اما این شکست باید ادامه پیدا کنه پس توصیه میکنم حتی اگر کانال داره ریزش میکنه تو باز هم به گذاشتن رمان ادامه بدی، اما ...
یک امای بزرگ ... من توصیهای دارم برای فاطمه خانوم، من به عنوان یک مخاطب عام هیچ درک و فهمی از اصول نوشتن رمان ندارم قطعا مخاطبین کانال ایتا و کانالهای بقیه هم این درک و فهم رو ندارن پس آیا این امکان وجود داره که به جای تلاش برای نویسنده شدن فعلا تلاش خودت رو معطوف کنی به "منتقد رمان" شدن؟ آیا میتونی همون رمانهایی که غیرمستقیم ازشون یاد کردی اینبار به صورت مستقیم همراه با ذکر مثال از کانال و کتاب خود اون اشخاص توی کانال خودت شروع به نقد نوشتار اونها بکنی و به عنوان یک منتقد در حوزه کتاب و رمان و ادبیات توی کانالت شروع به فعالیت کنی؟ البته که برای اینکار باید کفش آهنی پات کنی چون صدها نفر میان فحش میدن و تهدید به شکایت میکنن اما اگر مثل من بیاعصاب نباشی و بهشون فحش ندی (که من متاسفانه فحش داده بودم) هیچکس نمیتونه هیچ کاری علیه شما بکنه چرا این پیشنهاد رو بهت میدم؟ چون من یک نفر هیچ سوادی از رمان نویسی ندارم، اشخاص دیگری که میخوان رمان بنویسن هم ندارن، کسانی که توی کانالت هستن هم سوادش رو ندارن تو هم اگر فعلا پول گندهای واسه تبلیغات و چاپ کتابت نداری اما علم و سواد نویسندگی رو داری پس این بهترین کاره، چون ایتا و روبیکا و سروش هم مثل تلگرام پر شده از رمانهای بی سر و تهی که انتها ندارن پس میتونی هر روز باهاشون تولید محتوا کنی توی کانالت، بخشی از رمان رو توی کانال قرار بده و درباره اشتباهاتش صحبت کن، چه بسا بعد حتی بتونی به عنوان مدرس اصولی نویسندگی و راهنمای حوزه چاپ کتاب فعالیت کنی!!
البته تمام اینها صرفا در حد حرف هست، اجرایی کردنش به شدت سخته چون در همون قدم اول اینکه تو نقش یک منتقد کتاب رو بگیری در برابر کسانی که هزاران هزار طرفدار دارن و ممکنه با طرفدارانشون یک "سایبر بولی" گسترده راه بندازن خودش توان روحی فوق العاده بالایی میطلبه که بتونی جلوی این حملات مقاومت کنی و اصلا کار آسونی نیست اما به هرحال با فرض اینکه اگر اگر و اگر بتونی چنین کاری رو شروع کنی شاید در آینده پول بیشتری کسب کنی که برای کتابت خرج کنی پیشنهاد دادم اما این رو به همه دوستان میگم، این واقعیت تلخ رو بپذیرید که برخلاف چیزی که دنیای امروز سعی داره به شما بقبولونه که امروز همه می تونن به سادگی کسب درآمد کنن در واقعیت اصلا اینطور نیست، با وجود اینکه اینترنت مارو بهم متصل کرده و نصب اپلیکیشن و راه اندازی کانال هیچ هزینهای نداره و به قول قدیمیها شما پول اجاره بها نمیدی اما اون پولی که برای اجاره نمیدی در عوض برای تبلیغات گسترده مجبوری خرج کنی و اصلا آسون نیست اون چیزی نیست که یک عده زور میزنن نشونش بدن بنابراین اگر پول و ارتباطات ندارین خودتون رو سرزنش نکنین که چرا کارهاتون دیده نمیشه چون واقعیت همینه که هست و دنیا همینقدر ظالمه!!!
اما ای کاش که فاطمه خانم بخشی از نوشتههاش رو توی ویرگول هم منتشر میکرد تا من میتونستم بخونم، اینکه چرا رمان مورد توجه قرار نگرفته خودش جای بحث داره، نه اینکه فاطمه سواد کافی نداره اما گاهی انسان خودش نمیتونه عیب خودش رو ببینه و یک شخص بیرونی ولو بیسواد توی اون عرصه شاید بهتر بتونه دربارهاش حرف بزنه، جدای از اون من چیزی رو در وجود فاطمه میبینم که بهش میگم "ترس از دیده نشدن" فرقی نداره پیج اینستاگرام داشته باشید یا کانال ایتا، حتی فرقی نداره اگر یک کانال جدید بزنین و اینبار تمام دوست و آشناها رو بلاک کنین که از ترس قضاوت شدن در امان بمونید باز هم یک ترس در وجود شما هست، اگر دیده نشه چی؟ اگر کارهای هنریم رو کسی دوست نداشته باشه؟ اگر ریاکشن مثبت نگیرم چی؟ اگر کار منو دوست نداشته باشن چی؟ احساس میکنم توی این سه ماهی که فاطمه خانم رمانش رو منتشر کرده انتظار بالایی از خودش و مخاطبین کانالش داشته، من نمیدونم آیا قبل از این هم رمانی در کانالش وجود داشته؟ آیا سلیقه مخاطبینش رو میشناخته و میدونه که اونها دقیقا چه سبکی رو روست دارن؟ چون تمام اینها مهم هست وقتی شما یک عده آدم رو توی یک کانالی جمع کردی و بهشون وعده یک رمان دادی آیا اونها میدونستن با چی طرف هستن؟
خیلی خیلی بهتر میشد اگر به جای اینکه به خودت فشار بیاری حتما کاملش کنی و سپس پخش بشه همون وسط کار وقتی هنوز هیچی ازش مشخص نیست یک سری پاراگراف از دست نوشتههات رو توی کانال میذاشتی و اجازه میدادی مخاطب بخونه تا مزهی زیر زبون مخاطبت رو بچشی و بفهمی واقعا این سبک رو دوست داره یا نه!! دقت کنید این رو برای کسانی میگم که ذهنیتشون دیده شدن و بالا رفتن کانالشون هست و دنبال مسائل تجاری و درآمدی هستن وگرنه اگر شما هدفت صرفا خلق آثار خودت بدون توجه به مخاطب باشه و با خودت بگی من حاضر نیستم اصالت کار خودم رو برای خوشامد مخاطب از بین ببرم و جاهای مختلفش رو تغییر بدم صرفا چون مخاطب خوشش نیومده اون یک چیز دیگه هست اگر چنین باشه اینبار توصیه دیگری برای فاطمه دارم
یک کانال جدید از صفر بزن و اینبار به هیچ دوست و آشنایی خبر نده، شروع کن به قرار دادن قسمتهای رمانت به صورت هفتگی دو قسمت و در کنارش هر روز تولید محتوا کن توی کانال، از سختیهای پشت صحنه بگو، از مشکلات بگو، حتی رمانهای بقیه رو نقد کن و درباره محتوای درست حرف بزن و اگر پول تبلیغات نداری صرفا با کانالهای کوچیک تبادل راه بنداز و به این شکل اینبار یک جامعه هدف جدید جذب کن و ببین نظر اونها چیه!! البته که بازم میگم کار سختی هست و انرژی زیادی میطلبه تو هر روز باید تلاش کنی با صدها کانال و ادمینهاشون ارتباط بگیری و بهشون رو بندازی که باهات تبادل کنن و همین تلاشها و ساعتها گفتگو کردن خودش کلی انرژی میگیره
در نهایت این رو هم باید بدونی فاطمه جان که این معضل برای تمام اشخاص بزرگ دنیا هم وجود داره، مثلا کریستوفر نولان که یک کارگردان بزرگ هست زمانی که یک جوون کم سن و سال بود تمام تلاشش رو میکرد که فیلمهاش دیده بشه ولی حالا که ۵ تا از ۱۰ تا فیلمش حسابی ترکونده حالا همه ازش انتظار دارن فیلم بعدیاش هم کامل و بیعیب و نقص باشه و همین انتظارات چیزی هست که کمر اون کارگردان یا نویسنده رو خم میکنه و حتی باعث متوقف شدنش میشه چون دائم می ترسه از اینکه اگه اثر بعدی کامل نباشه چی؟ اگه از این یکی خوششون نیاد چی؟ قطعا خودت بهتر میدونی نویسندههایی هستن که بعد از نوشتن یک اثر مشهور دیگه نتونستن چیز جدیدی خلق کنن مدام مینوشتن و همه رو پاره میکردن چون حس میکردن به قدر کافی خوب نیست درحالی که تو قرار نیست بهترین اثر خودت رو ارائه بدی تو فقط کافیه ارائه بدی حتی اگر کامل نباشه
ترس از ریزش کانال هم خودش یک چیز اعصاب خوردکن هست، هنوز که هنوزه بعد از ۴ سال حضور در ویرگول وقتی میبینم یکی آنفالوم کرده اعصابم خورد میشه و با خودم میگم نکنه عیب از منه؟ نکنه چیزی گفتم که به طرف برخورده؟ چرا باید اول فالو کنه و بعد پشیمون بشه؟ چی باعث پشیمونیش شده؟ و هزار تا سوال دیگه ... نمیخوام بگم مهم نیست چون خودم بارها این جمله رو شنیدم و خیلی عصبی میشم از شنیدنش، وقتی یک صفحه یا یک کانال یا یک پیج برات مهم باشه تک تک این اعداد معنا پیدا میکنن اما باید با خودت بجنگی، باید هر روز توی مغزت به خودت سیلی بزنی که عادت کنی به نادیده گرفته شدن، به ترک شدن یا طرد شدن، باید عادت کنی که قرار نیست همیشه مطابق میل مخاطبهات باشی اجازه بده ریزش کنه بذار حتی به صفر برسه سعی کن هر روز چشمات رو ببندی و به خودت یادآوری کنی که هدف تو صرفا بالا بردن فالوور نیست هدف تو تاثیرگذاری بر آدمهای دیگه هست و چه بهتر میشه اگر این تاثیر از راه درستش گذاشته بشه و البته که بازم میگم تمام اینها خیلی سخته، برای من یک نفر کنار اومدن با این مسائل سالها زمان برد و خیلی برام رنجآور بود، نمیدونم چی شد که به این نقطه رسیدیم که چند تا عدد و رقم که هیچ اثری توی زندگیمون ندارن اینقدر برای ما تبدیل به هدف بشن، برای خودمم ناراحت کننده هست که اینقدر ارزش خودم و کارم رو با این اعداد میسنجم
اما خوندن مطلبت قشنگ بود، من هیچوقت همچین معضلی نداشتم و فکر نمیکردم یک نویسنده جوان چه دغدغههایی ممکنه داشته باشه، من بیشتر عاشق عکاسی از طبیعت و ساختن فیلمهای کوتاه مثل موزیک ویدئو بودم و همیشه دنبال عکس و فیلم میرفتم ولی با وجود علاقه به نویسندگی هرگز به سمتش نرفتم به این شکل که تو درگیرش شدی اینکه یک نویسنده جوان این معضلات رو پیش پای خودش میبینه که همکارانش با وجود نوشتن کتاب با کمک هوش مصنوعی اینقدر دیده میشن و اون دیده نمیشه واقعا جالب بود و ای کاش که به صورت علنی دربارهاش حرف بزنی!! نگران آوردن اسامی هم نباش از منظر قانونی همونطور که گفتم هیچ بار حقوقی نداره این رو از کسی میشنوی که توی ۲ سال گذشته ۳ تا پرونده حقوقی تو همین زمینههای مجازی داشته و دیگه یه پا اوستا شده واسه خودش، اینکه یک شخصی به این شکل از هوش مصنوعی استفاده کرده واقعا جای بحث داره و من واقعا تورو تشویق میکنم توی کانالت دربارهاش صحبت کنی
خیلی دلم میخواست رمان اون شخص و رمان تورو کنار هم بخونم تا شاید من هم متوجه این تفاوتها بشم و مطمئنم خیلیهای دیگه هم قطعا دلشون خواسته بخونن تا بفهمن دقیقا چه مدل تفاوتی توی نوشتار وجود داره که یک نفر بتونه این رو تشخیص بده، البته این فقط معضل نویسندگی نیست، من به عنوان کسی که تولید محتوای اینستاگرام انجام میده و بارها برای شغل ادمینی اقدام کرده هم این رو میبینم که درحالی که من روزانه صدها ویدئو رو تحلیل میکنم تا بفهمم چه سناریویی توی ماه های اخیر روی بورس هست ولی فلان شخص خیلی راحت از هوش مصنوعی سناریو و ایده تولید محتوا میخواد، یا مثلا توی مراسمات اسکار این موضوع به شدت داغ هست که حالا فیلمها با کمک هوش مصنوعی ساخته میشن و عملا دیگه به بازیگر هم هیچ نیازی نیست هرجایی بازیگر کارو خراب کنه یا لهجهاش خراب باشه هوش مصنوعی کارو درمیاره و به سختی کسی متوجهش میشه، این درد یک جورایی همگانی شده بین جامعه هنری در دنیای امروز و عصر هوش مصنوعی
موضوع بعدی درباره محتوای کانالت هست، من تورو نمیشناسم اما احتمالا درک میکنم که تو دوست داری کانالی داشته باشی که توش از تمام ابعاد مختلف زندگیت که دوستش داری حرف بزنی، اگر یک کلاس نقاشی رفتی، اگر یک آهنگ برات اثرگذار بوده، اگر فلان چیز به نظرت قشنگ بوده و البته اگر خواستی رمانت رو منتشر کنی، ولی موضوع همینجاست مخاطب تورو با یک هدفی دنبال میکنه و اگر اون هدف رو بهش ندی اونوقت دیگه تورو میخواد چیکار؟ هیچکس عاشق هیچکدوم ما نیست ولی چیزی که من احساس میکنم اینه که تو بیشتر از خود رمان، از دیده نشدن و ریزش کانال دلخوری، از اینکه چرا اونطوری که لایق سختیهایی هست که کشیده بودی با رمانت برخورد نشد و مخاطب دوستش نداشت، اجازه بده درباره این مطلب یک داستان از خودم بگم، حتما باید فهمیده باشی که چقدر آدم تحلیلگری هستم ذهن تحلیلگر مناسب بازارهای مالی هست چون میتونی دائما آمار و ارقام رو تحلیل کنی و داده و اطلاعات رو رصد کنی ولی خب پول و سرمایهای نداشتم که وارد بازارهای مالی کنم در عوض مغزم رفت سمت تحلیل اطلاعات اینستاگرام، یکی دو سال قبل بود که یک روز نشستم پای پیج اینستاگرامم و از بخش تنظیماتش رفتم پستهایی که سالها پیش لایک کرده بودم رو تماشا کنم، تعجب میکنی اگر بگم خیلی از اون پیجهایی که ۵ سال پیش لایکشون کرده بودم و حسرتشون رو می خوردم و با خودم میگفتم اینا که امروز یک پیج ۲۰۰ هزارتایی دارن ۵ سال بعد قطعا ۲ میلیونی میشه ولی نه تنها ۲ میلیونی نشده بودن بلکه خیلیاشون رها شده بودن، خیلیاشون حتی تغییر کاربری داده بودن ولی مخاطب دیگه باهاشون حال نمیکرد مثلا پیجی بود مخصوص ایده ژست گرفتن تو سال ۲۰۲۰، اون زمان اینستاگرام هنوز حول عکس گرفتن میچرخید و کسی ریلز درست نمیکرد بنابراین این پیج کلی دیده میشد و هزاران هزار لایک میگرفت ولی وقتی کم کم ریلز اومد و عکس گرفتن به حاشیه رفت این پیج هم ناکارآمد شد و برای اینکه مخاطبین خودش رو از دست نده شروع کرده بود به محتوای آشپزی گذاشتن ولی افسوس که مخاطب دیگه این محتوا رو دوست نداشت بنابراین پیجی که روزگاری ۲۰۰ هزار دنبال کننده و بالای ۲۰ هزار لایک روی هر پستش داشت الان به زور به ۲۰۰ عدد لایک میرسید!!
لپ کلام اینه، اگر کانالت مثل رمانهای تلگرامی از روز اول با هدف رمان زده شده پس طبیعی هست که مخاطب انتظار رمان داره اکثر کانالهای تلگرامی که رمان میذارن وقتی اون رمان تموم میشه یا کانال رو میفروشن یا حذفش میکنن و یا بلافاصله رمان بعدی رو شروع میکنن چون اون کانال دیگه به درد چیز دیگری نميخوره، اگر روست داری محتوای دیگهای هم به جز رمان توی کانالت بذاری پس باید یک کانال با اسم خودت بزنی و در کنار رمان از همون ابتدا از روزمرگیهای خودت هم بگی ولی خب اینکار یکم ریسکی هست چون کانالی که رمان میذاره معمولا فضای کانالش رو بهم نمیزنه چون فضاسازی حتی توی خود کانال هم خیلی مهمه خیلیاشون اگر پست نامربوط هم بذارن فرداش پاک میکنن تا کانال از ریتم اصلی خودش یعنی رمان گذاشتن خارج نشه پس اینم نکتهای هست که باید بهش توجه کرد
۴. با خودم گفتم اگه دیگران بفهمن چقدر زشت میشه برام!!
این بخش از حرفت نظرم رو جلب کرد البته تو این جمله رو درباره استفاده از هوش مصنوعی گفته بودی ولی من اون رو به اثرگذاری رمانت هم ربط دادم، شاید یکی از دلایل سرخوردگی تو از این فضا همین باشه، اینکه توی اون فضا تو با اشخاصی ارتباط گرفتی و یک سری کانکشنها ساختی و حالا مدام حس میکنی زیر نگاه اونها هستی و نتونستی اونطوری که باید و شاید رمان خودت رو با افتخار عرضه کنی و یک موفقیت بزرگ رقم بزنی، من این احساس رو درک میکنم درست مثل زهرهای که می ترسید از اینکه یک روز علیرضا افشار و خانوادهاش بفهمن که اون چه مشکلاتی داره، البته که من از مشکلات تو اطلاعی ندارم اما قطعا همه ما مشکلاتی داریم که نمیخوایم بقیه بدونن همین هم باعث میشه پشت موفقیت هامون پنهان بشیم و اگر اون موفقیت اونقدر بزرگ نباشه که نتونه تمام مارو پنهان کنه اونوقت هست که همه چیز شروع میکنه به فروپاشیدن!!!
باید این جمله ناراحت کننده رو هم بهت بگم که حتی اون شخصی که صد هزار دنبال کننده داره و رمانش رو هوش مصنوعی نوشته حتی اونم در پس ذهنش اعتقاد داره خیلی سختی کشیده و خیلی تلاش کرده برای جایگاهی که امروز توش وایساده برای همینه که از این ایگوی من خیلی موفقم و من تلاش کردم و این موفقیت حق منه متنفرم!!
توی بخش دیگری از مطلبت گفتی
این آقای نویسنده هم اولش توی ایتا شروع کرد. وقتی کانال من هزارنفر عضو داشت، کانال اون چهارصد نفره بود. الان کانال من هزار و هفتصد نفر عضو داره و کانال اون 30 کا(کانال رشد نمیکنه مگر با پولپاشی و حمایت حسابی و تبلیغات)
متاسفانه هیچ پیج و کانالی در هیچ پلتفرمی رشد نمیکنه مگر با همین دو عامل، نهایتا توی اینستاگرام ادعا کنن بدون سرمایه اولیه میشه رشد کرد که اونم باید از چهره و حریم خصوصی خودت مایه بذاری وگرنه امکان نداره به این سادگی دیده بشی
بخش پایانی مطلبت هم دوباره با تاکید بر همین میگم که حتما به منتقد شدن در حوزه نویسندگی فکر کن، اگر بودجه کافی برای بالا بردن کانال و چاپ کتاب داشته باشی اون گزینه رو برو ولی اگر فعلا سرمایه کافی برای اینکار رو نداری شروع به نقد جدی و اصولی در حوزه کاری خودت بکن اما اصلا مسیر آسونی نیست چه بسا بسیار سخت خواهد بود ولی کم کم خواهی دید آدمهایی با ذهنیت تو چقدر بیشتر هستن البته که من از ساز و کار ایتا و اینکه مدلهای رشد کانال توی اون پلتفرم چه شکلی هست سر در نمیارم ولی جدای از نحوه تولید محتوا باید حتما حتی اگر شده ماهی ۱۰۰ هزار تومن کنار بذاری برای تبلیغات کانالت وگرنه نمیتونی انتظار چیزی رو داشته باشی عزیزم جز اینکه اون کانال ۱۷۰۰ نفری تبدیل به یک آیینه دق میشه برات که هر روز با ریزش اعضا یک اعصاب خوردی به جمع اعصاب خوردیهای تو اضافه میشه
پ.ن: ببین چقدر نوشتم که موقع غلطگیری ازش حتی خودم حوصله نکردم تا پایان بخونمش، لعنت به این مغز من که باید درباره همه چیز اظهار نظر کنه
تاریخ انتشار: ۲۰ مهر ۱۴۰۵ _ ۸۱۶۲ کلمه