
امروز، همان روزی است که ما، ۱۶ سال پیش، به دامنهی کوهی رسیدیم تا سفری زیبا به سوی قلهی عشق را آغاز کنیم. آن روز را، از میان هزاران روز دیگر، انتخاب کردیم تا به یکدیگر قولی بدهیم:
«قول دادیم که تا ابد، از این کوه بالا برویم،
نه برای اینکه به اوج برسیم،
بلکه برای اینکه هر روز،
یک قدم بالاتر از دیروز،
عشق را تجربه کنیم.»
در چنین روزی، یکی شدن را آغاز کردیم؛
نه یکی در جسم،
که یکی در مسیر،
یکی در نگاه،
یکی در آن فضایی که میانِ دو نفس،
هیچ چیز جز «بودن» جریان ندارد.
حسِ امروزم را اگر بخواهم توصیف کنم،
انگار تمامِ جادههای زندگی، تا امروز، به یک نقطه ختم شدهاند.
و آن نقطه، نه یک مکان، که یک حضور است.
حضوری که با آن، وزنِ تنهایی از دوشِ زندگی برداشته میشود.
امروز، تولدِ روزی است که دیگر «من» نگفتیم،
و با ذرهذرهی وجودمان، «ما» را فریاد زدیم.
این «ما»،
همهچیز را تغییر داد.
اما رسیدن به دامنهی این کوه، ۱۶ سال پیش آغاز نشد.
۲۷ سال پیش، وقتی برای نخستین بار دیدمت،
نمیدانستم که این دیدار،
آغازِ یک سفرِ طولانی خواهد شد.
سفرِ سالهایی که در آن،
روزی قدمهایمان همصدا،
و نفسهایمان،
به همنوایی خواهند رسید.
ما سالها در کنار هم بودیم،
بیآنکه بدانیم،
این کنار هم بودن،
روزی به «یکیشدن» ختم خواهد شد.
۴ سال گذشت.
مسیرها از هم جدا شدند.
اما انگار جهان،
برایمان نقشهی دیگری کشیده بود.
نقشهای که در آن،
پایانِ هر دو مسیر،
بعد از ۷ سال به یک نقطه ختم شود:
«همدیگر».
و ما،
در عرض ۵۴ روز،
تمامِ آن سالها را،
در یک «بله» خلاصه کردیم.
و دو نام،
یک امضا شدند.
و دو سرنوشت،
در یک صفحه،
گره خوردند.
حالا، ۱۶ سال است که
کنار هم نفس میکشیم.
نه از رویِ اجبار،
که از رویِ انتخاب.
انتخابی که هر روز،
دوباره و دوباره،
با بودن در کنار هم،
تأیید میشود.
تو،
نه فقط همسرِ منی،
که مادرِ دلم،
پدرِ آرامشم،
خواهرِ رازهایم،
برادرِ تنهاییهایم،
و بهترین رفیقِ روزهایِ سخت.
تو همهچیز من شدی،
نه به اجبار،
که آرامآرام،
مثلِ بادی که درخت را با خود آشنا میکند،
و درخت،
با حضورِ باد،
ریشهدارتر و بلندتر میشود.
امروز،
۱۶ سالِ یکیشدن را جشن میگیرم.
نه فقط به یادِ روزِ ازدواج،
که به یادِ تمامِ روزهایی که
در کنار تو،
«من» به «ما» تبدیل شد.
و این،
بزرگترین هدیهای است که
این زندگی، به من داده است.