ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۴ دقیقه·۲ ماه پیش

یک سال بعد

وقتی تلفن زنگ خورد، صدایی از آن طرف خط گفت:

«هر کاری می‌کنی، امشب به خانه برنگرد.»

مینا خشکش زد.

نه به خاطر جمله.

به خاطر صدا.

صدای خودش بود.

تماس قطع شد.

چند ثانیه گوشی را کنار گوشش نگه داشت؛ انگار اگر صبر کند، صدا دوباره برمی‌گردد.

برنگشت.

گوشی را از کنار گوشش پایین آورد و به صفحه نگاه کرد.

شماره‌ای نبود.

فقط صفحه‌ای خالی؛ بدون اسم.

ساعت دقیقاً هشت شب بود.

دوباره به گوشی خیره شد.

۲۲ شهریور.

این تاریخ را می‌شناخت.

نه مثل کسی که چیزی را به یاد آورده باشد.

مثل کسی که بدنش چیزی را به جای مغزش به خاطر آورده باشد.

یک ترس قدیمی، بی‌دلیل، از جایی زیر پوستش بالا آمد.


آن شب به خانه نرفت.

در هتلی کوچک اتاق گرفت و تا صبح تقریباً نخوابید.

فردای آن روز، هیچ اتفاق خاصی نیفتاد.

نه انفجاری.

نه حادثه‌ای.

نه خبری از پلیس.

زندگی ادامه پیدا کرد.

اما سال بعد، درست در همان ساعت، تلفن دوباره زنگ خورد.

همان صدا.

همان جمله.

و سال بعد هم.

و سال بعدتر.

هر بار مینا به خانه نمی‌رفت.

هر بار صبح می‌شد و هیچ اتفاقی نمی‌افتاد.

و هر بار با خودش فکر می‌کرد:

شاید این آخرین بار بود.

اما نبود.


بیست سال گذشت.

مینا دیگر به تماس‌ها عادت کرده بود.

نه اینکه نترسد.

فقط یاد گرفته بود با ترس زندگی کند.

۲۲ شهریور برایش دیگر یک تاریخ نبود.

یک اتاق بود.

اتاقی که هر سال واردش می‌شد، از هشت شب در آن می‌ماند و صبح از آن بیرون می‌آمد.

او هیچ‌وقت نفهمید چه کسی تماس می‌گیرد.

هیچ‌وقت نتوانست شماره را پیدا کند.

هر بار که تلاش کرد تماس را ضبط کند، فایل خراب شد.

هر بار که شماره را ردیابی کرد، چیزی پیدا نشد.

حتی یک بار گوشی را عوض کرد.

فایده‌ای نداشت.

پیام همیشه می‌رسید.

دقیقاً ساعت هشت.

۲۲ شهریور.

و همیشه با صدای خودش.


یک شب، وقتی در میان جعبه‌های قدیمی دنبال مدارک می‌گشت، پوشه‌ای پیدا کرد که روی آن با دست‌خط خودش نوشته شده بود:

«برای مینا. وقتی دیگر از سؤال پرسیدن خسته شدی.»

پوشه را باز کرد.

داخلش فقط یک برگ بود.

روی کاغذ نوشته شده بود:

«اگر این را می‌خوانی، هنوز موفق نشده‌ای.»

مینا چند بار جمله را خواند.

پشت برگه چیزی نوشته نشده بود.

اما ته پوشه، یک دفترچه‌ی کوچک پیدا کرد.

جلدش کهنه بود و بوی کاغذ قدیمی می‌داد.

دفترچه را باز کرد.

صفحه‌ی اول:

«من نمی‌دونم چند بار تکرارش کردم. شاید هیچ‌وقت نفهمم.

فقط می‌دونم هر بار که به خانه برمی‌گردم، همون اتفاق می‌افته.

پس دوباره زمان رو برمی‌گردونم.

شاید این بار... قبل از اینکه اتفاق بیفته، بتونم جلوشو بگیرم.»

مینا دستش را روی دهانش گذاشت.

صفحه‌ی بعد:

«این بار هم نشد.»

صفحه‌ی بعدی:

«این بار هم نشد.»

و صفحه‌های بعدی...

همه، یک جمله بودند:

«این بار هم نشد.»

تا صفحه‌ی آخر.

صفحه‌ی آخر خالی بود.

مینا مدتی به آن صفحه خیره ماند.

بعد خودکار برداشت و نوشت:

«چرا همیشه به خودم می‌گم به خانه برنگرد؟»

خودکار را زمین گذاشت.

مدتی به جمله نگاه کرد.

و همان شب، برای اولین بار، چیزی در ذهنش جابه‌جا شد.


آن شب خواب خانه‌ی قدیمی را دید.

همان در.

همان راهرو.

همان بوی کهنه.

و در انتهای راهرو، دختری بیست‌ساله ایستاده بود.

خودش.

مینا نزدیک‌تر رفت.

دختر گفت:

«تو نمی‌خوای برگردی.»

مینا پرسید:

«چرا؟»

دختر نگاهش کرد.

«چون هنوز می‌ترسی.»

«از چی؟»

دختر چیزی نگفت.

فقط به درِ انتهای راهرو نگاه کرد.

همان دری که مینا بیست سال بود بازش نکرده بود.

بعد آرام گفت:

«هنوز فکر می‌کنی اگه برنگردی، چیزی که اون شب اتفاق افتاد، دیگه اتفاق نمی‌افته.»

مینا به او خیره شد.

«ولی اتفاق افتاده.»

دختر سرش را بلند کرد.

«آره.»

سکوتی طولانی میانشان افتاد.

بعد دختر گفت:

«تو فقط هیچ‌وقت نذاشتی تموم بشه.»

مینا چیزی نگفت.

دختر لبخند خیلی کمرنگی زد.

«من هنوز اینجام.»

و قبل از اینکه مینا چیزی بپرسد، از خواب پرید.


۲۲ شهریور سال بعد رسید.

مینا تمام روز منتظر بود.

این بار می‌دانست.

می‌دانست تماس می‌آید.

می‌دانست صدای خودش خواهد بود.

می‌دانست جمله‌ی همیشگی را خواهد شنید.

اما برای اولین بار یک سؤال دیگر هم داشت:

اگر قرار بود این تماس واقعاً او را نجات دهد، چرا بعد از بیست سال هنوز ادامه داشت؟

ساعت هشت شد.

تلفن زنگ خورد.

مینا جواب داد.

صدای خودش گفت:

«هر کاری می‌کنی، امشب به خانه برنگرد.»

مینا چشم‌هایش را بست.

بعد گفت:

«نه.»

صدای آن طرف خط ساکت ماند.

مینا ادامه داد:

«این بار برمی‌گردم.»

تماس قطع شد.

او کلیدهایش را برداشت.


خانه همان‌طور بود که همیشه بود.

همان در.

همان راهرو.

همان بوی قدیمی.

اما این بار، مینا می‌دانست باید کجا برود.

به اتاقی که بیست سال بود درش را باز نکرده بود.

دستش روی دستگیره ماند.

ترسید.

نه از چیزی که ممکن بود داخل اتاق باشد.

از اینکه شاید تمام این سال‌ها، جواب درست روبه‌رویش بوده و خودش اجازه نداده بود آن را ببیند.

در را باز کرد.

اتاق خالی بود.

فقط یک میز.

یک صندلی.

و روی میز، یک پاکت.

مینا آن را برداشت.

روی پاکت نوشته شده بود:

«برای مینا. از طرف خودت.»

نامه را باز کرد.

داخلش فقط یک جمله بود:

«من اینجا هستم.

منتظرم.

بیا.»

مینا نامه را روی میز گذاشت.

به اطراف اتاق نگاه کرد.

هیچ‌کس نبود.

اما برای اولین بار، حس کرد چیزی که تمام این سال‌ها دنبالش می‌گشت، بیرون از خودش نبوده است.

همان‌جا بود.

در اتاق.

در آن خانه.

و شاید، تمام این مدت، در خودش.

مینا نشست.

برای چند لحظه فقط به دست‌هایش نگاه کرد.

بعد آرام نفس کشید.

این بار فرار نکرد.


صبح، برای اولین بار، ۲۳ شهریور از راه رسید.

و مینا فهمید تمام این بیست سال، منتظر یک سال بعد بوده.

فقط یک سال بعد.

یک سالی که هیچ‌وقت اجازه نداده بود برسد.

اما این بار،

رسید.


پی‌نوشت:

این داستان خروجی چالشی بود که در باشگاه نویسندگی داشتیم.

قرار بود همه دوستان باشگاه داستانی با یکی از این دو شروع بنویسند:

«وقتی درِ خانه را باز کرد، چیزی روی پادری دید که انتظارش را نداشت...»

و یا

وقتی تلفن زنگ خورد، صدایی از آن طرف خط گفت:

«هر کاری می‌کنی، امشب به خانه برنگرد.»


دوستانی که تمایل دارند به جمع باشگاه ملحق بشوند می‌توانند به آیدی دوستمان تهمتن عزیز در بله پیغام بدهند.

https://ble.ir/mehradg

داستان کوتاهخودشناسیترسروانشناسیتروما
۷
۷
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید