
دیروز عصر یک اتفاق جالب تجربه کردم؛ اتفاقی که برای من تجلیِ واقعیِ گام یک تمرینهای کوچک برای بزرگ شدن بود.
داشتیم میرفتیم پارک. طبق معمول آیلین و آیهان صندلی عقب بودند.
آیهان داشت دربارهی درس جدیدی که یاد گرفته بود برایم توضیح میداد؛ «آ»یِ کوچک و «ن»یِ کوچک.
هی توضیح میداد و من واقعاً متوجه نمیشدم منظورش چیست.
آخرش بهش گفتم:
«مامان، برگردیم خونه بهم نشون میدی. عجله نکن.»
اما باز ادامه داد.
راستش چون نمیفهمیدم چه میگوید، کمی کلافه شدم و دوباره گفتم:
«مامان، خونه رسیدیم نشونم میدی. اصلاً متوجه نمیشم.»
اما قربانش بروم، کم نیاورد.
با حوصله ادامه داد.
دوباره توضیح داد. دوباره سعی کرد منظورش را جور دیگری برساند.
نه ناامید شد، نه عصبانی شد، نه جایی که دید من متوجه نمیشوم، حرفش را رها کرد.
بالاخره فهمیدم چه میگوید.
همان «آ»یی که در کلمهی «حتیٰ» به کار میرود و روی «یٰ» قرار میگیرد... و «ن»یِ کوچکی که منظورش همان تنوین بود.
آن لحظه واقعاً یک حس عجیبی پیدا کردم.
نه به خاطر اینکه آیهان درسش را یاد گرفته بود.
به خاطر اینکه برای فهمیده شدن، تسلیم نشد.
من چند بار به او گفته بودم بگذار برای بعد. اما او به جای اینکه فکر کند:
«مامان نفهمید، پس لابد حرف من مهم نیست.»
ادامه داد.
با حوصله.
سعی کرد راه دیگری برای رساندن منظورش پیدا کند.
و وقتی بالاخره فهمیدم، بهش گفتم:
«میدونی بهت خیلی افتخار میکنم؟»
گفتم:
«چون کم نیاوردی و ناامید نشدی. قهر نکردی که من منظورت رو متوجه نشدم. با حوصله تمام تلاشت رو کردی که حرفت رو بفهمم.
واقعاً خیلی بهت افتخار میکنم.»
آن لحظه، برای من «صدایم را آزاد کنم» دیگر فقط یک عنوان نبود.
یک چیز واقعی بود که روی صندلی عقب ماشین، پشت سر من نشسته بود.
گاهی فکر میکنیم اگر چیزی را گفتیم و طرف مقابل نفهمید، پس باید رهایش کنیم.
اگر با ما موافق نبود، شاید بهتر باشد دیگر حرف نزنیم.
اگر یک بار تلاش کردیم و جواب نگرفتیم، شاید اشکال از خودمان بوده.
اما آیهان دیروز به من یادآوری کرد که شنیده نشدنِ یک حرف، لزوماً به معنی بیارزش بودن آن نیست.
گاهی فقط باید راه دیگری برای گفتنش پیدا کنیم.
و البته این به معنی آن نیست که همیشه باید اصرار کنیم.
گاهی طرف مقابل واقعاً وقت ندارد. گاهی زمان مناسبی برای ادامهی گفتگو نیست. گاهی خودمان ترجیح میدهیم بگوییم «بعداً».
مهم این است که انتخاب کنیم صدایمان را فعلاً نگه داریم؛ نه اینکه از ترسِ فهمیده نشدن، برای همیشه قورتش بدهیم.
شاید یکی از اولین چیزهایی که باید به بچهها یاد بدهیم همین باشد:
لازم نیست برای حرفت همه با تو موافق باشند.
لازم نیست همیشه درست گفته باشی.
حتی لازم نیست حتماً بتوانی در اولین تلاش منظورت را برسانی.
فقط یاد بگیر اگر حرفی درونت هست که میخواهی گفته شود، راهی برای بیرون آمدنش پیدا کنی.
و ما هم بهعنوان پدر و مادر، شاید بد نباشد گاهی به جای اینکه فقط به «درست بودن» حرف بچه نگاه کنیم، به این هم نگاه کنیم که:
آیا جرئت کرد حرفش را بزند؟
آیا وقتی فهمیده نشد، راه دیگری برای بیانش پیدا کرد؟
آیا توانست بدون ترس از مخالفت، صدایش را نگه دارد؟
شاید اینها خودِ تمرین باشند.
تمرینهایی کوچک، برای آدمهایی که قرار است روزی بزرگ شوند.
و شاید امروز، آیهان بیشتر از اینکه درس «آ»ی کوچک و «ن»ی کوچک را به من یاد داده باشد، چیز دیگری یادم داد:
صدایی که قرار است آزاد باشد،
گاهی باید دوباره تلاش کند تا شنیده شود.