
چند روزی است که گامهای کوچکی مینویسم.
زیر چتر مجموعهی «تمرینهای کوچک برای بزرگ شدن»؛
گامهایی که خودم، در مسیر زندگیام، کشف کردهام.
نه از قبل آماده بودند، نه جایی نوشته شده بودند که فقط آنها را بردارم و بیاورم.
در طول سالها، از تجربهها، از اشتباهها، از سؤالها، از آدمها، شکل گرفتند.
و راستش را بخواهید، هنوز هم در حال شکلگیریاند.
این گامها، مسیر من هستند.
شاید مسیر شما نباشند.
شاید هم باشند.
شاید گامی کم داشته باشند.
شاید گامی اضافه.
شاید ترتیبشان عوض شود.
شاید بعضیهایشان هنوز کامل نشده باشند.
و این، کاملاً طبیعی است.
چون این مجموعه، یک چارچوب بسته نیست.
زنده است.
نفس میکشد.
نمیخواهم از الان مشخص باشد این گامها به کجا میروند.
چون خودم هم دقیقاً نمیدانم.
و شاید همین، مهمترین بخش ماجرا باشد.
اما یک چیز را میدانم:
این مسیر، فقط مسیر من نیست.
اگر در طول مسیر، گامی به ذهنتان رسید که به نظرتان در این مجموعه جای خالیاش حس میشود، خوشحال میشوم بشنوم.
اگر فکر کردید گامی باید تغییر کند، یا گامی باید اضافه شود، بگویید.
چون این مسیر، با هم ساخته میشود.
و شاید بزرگترین درسِ همین چند گامِ اول، این باشد:
لازم نیست همهی جوابها را از قبل بدانیم.
گاهی کافی است شروع کنیم.
و در طول مسیر، با هم، راه را پیدا کنیم.
سه پست مرتبط با این پست:
👇👇👇👇
تمرینهای کوچک برای بزرگ شدن:
اول یاد میگیرم خودم را ببینم.
بعد یاد میگیرم آنچه را میبینم و فکر میکنم، به زبان بیاورم.
گام یک در زندگی؛ صدایی که کوتاه نیامد
یاد میگیرم راههای مختلفی را برای آزاد کردن صدایم پیدا کنم.