
ایستگاه تازه بیدار شده بود.
ساعت روی ستون، ۹:۵۱ را نشان میداد.
هوای لسآنجس هنوز آن خنکیِ کوتاهِ پیش از گرما را داشت. نوری که از سقف بلند ایستگاه یونیون میریخت، روی سنگفرشها پهن میشد و آدمها را از هم جدا میکرد.
قطار کوست استارلایت آرامآرام از سکو فاصله گرفت.
نُوآ کنار پنجره نشسته بود. دوربین در دستش و کیفش زیر صندلی.
چند لحظه بعد، ایستگاه از پشت شیشه عقب رفت؛ سکو، آدمها، تابلوها و خطوطی که یکییکی از قاب بیرون میرفتند.
دوربین را بالا آورد.
کلیک.
آخرین تصویر ایستگاه لسآنجلس.
بعد دوربین را پایین آورد.
قطار سرعت گرفت.
نُوآ دوربین را روی صندلی کنارش گذاشت.
دفترچه را باز کرد. ورق زد و انگشتش زیر این جمله ایستاد:
«بعضی لحظهها اگر دیر دیده شوند...»
بعد آرام با انگشت شصتش چند بار کلمات را لمس کرد. دفترچه را بست و روی زانوهایش گذاشت.
در حالی که چشمانش مناظر را دنبال میکردند، دوربین را برداشت و روی دفترچه قرار داد.
چند ساعت بعد، شهر کمکم جای خودش را به جاده و کوه داد.
پنجره، دیگر چیزی جز ریل و درخت نداشت.
نُوآ کنار پنجره نشسته بود.
گاهی موسیقی گوش میداد.
گاهی چند خط در دفترچهی مشکیاش مینوشت.
و گاهی، وقتی به خودش میآمد، دوربین در دستش بود.
نور کمرنگ عصر روی شیشه افتاده بود.
انعکاس صورت مردی با عینک، روی منظرهی بیرون نشسته بود.
نُوآ شاتر را فشرد.
کلیک.
مرد متوجه نشد.
چند صندلی جلوتر، دختربچهای خوابش برده بود و سرش آرام روی شانهی مادرش افتاده بود.
دوربین را بالا آورد.
کلیک.
بعد دوربین را پایین آورد.
همین.
نه توضیحی.
نه یادداشتی.
نُوآ همان لحظه برای عکسهایش توضیح نمینوشت. میگذاشت خودشان، روزی، معنایشان را پیدا کنند.
شب که رسید، بیشتر مسافران خوابیده بودند.
چراغهای کوچک بالای صندلیها روشن بود.
صدای یکنواخت قطار، گاهی با تکان ریلها در هم میآمیخت.
نُوآ به پنجره نگاه کرد.
بیرون تقریباً چیزی دیده نمیشد.
فقط گاهی چراغی دور، برای چند ثانیه در تاریکی ظاهر میشد و دوباره ناپدید میگشت.
دوربین را کنار گذاشت.
دفترچه را باز کرد.
زیر یادداشتهای روزهای قبل نوشت:
«شب، چیز زیادی برای دیدن ندارد.»
چند لحظه نگاه کرد.
بعد جمله را خط زد.
زیرش نوشت:
«شب، چیز زیادی برای ثبت کردن ندارد.»
دفترچه را بست.
صبح روز بعد، نور از پشت پنجره برگشت.
کوهها دوباره ظاهر شدند.
مه روی بعضی درختها نشسته بود.
نُوآ دوربین را برداشت.
چند عکس گرفت.
یکی از پنجرهای که قطرههای باران روی آن مانده بود.
یکی از ریلهایی که در دوردست میان درختها گم میشدند.
و یکی از دست مردی که کنار پنجره، فنجان قهوهاش را گرفته بود.
بعد دوربین را پایین آورد.
روی صفحهی نمایش، چند تصویر پشت سر هم ظاهر شدند.
یکی را پاک کرد.
یکی را نگه داشت.
برای یکی دیگر فقط چند ثانیه مکث کرد.
هنوز نمیدانست کدامشان روزی روی دیوار خواهند رفت.
شاید هیچکدام.
شاید یکی.
شاید تصویری که هنوز نگرفته بود.
قطار آرام وارد ایستگاه شد.
صدای بلندگو در واگن پیچید:
«...چند دقیقه دیگر وارد ایستگاه پورتلند میشویم. توقف ما حدود بیست دقیقه خواهد بود. لطفاً پیش از ترک قطار، وسایل شخصی خود را همراه داشته باشید...»
نُوآ دوربین را داخل دستش جابهجا کرد.
قطار ایستاد.
درها باز شدند.
پیاده شد.
هوای خنک عصر را نفس کشید.
ایستگاه شلوغ بود.
آدمها با عجله پیاده میشدند، چمدانها روی زمین کشیده میشدند و صداها در سالن ورودی روی هم میافتادند.
نُوآ چند قدم رفت.
بعد ایستاد.
به ساعت نگاه کرد.
بیست دقیقه.
برای یک قهوه کافی بود.
به سمت کافهی ایستگاه رفت.
نُوآ به ساعتش نگاه کرد.
۴:۰۵.
هنوز وقت داشت.
سفارش داد و کنار پیشخوان ایستاد.
دوربین هنوز در دستش بود.
چند نفر از مقابلش رد شدند.
یک کودک به سمت مادرش دوید.
کلیک.
مردی با چمدان قرمز از کنار پنجره گذشت.
کلیک.
نُوآ دوربین را پایین آورد.
فنجان اسپرسو را برداشت.
همان لحظه از کنار زنی گذشت که پشت به او نشسته بود.
چند قدم رفت.
ایستاد.
بویی.
نه از اسپرسو.
نه از ایستگاه.
چیزی دیگر.
آلوی تلخ.
چرم کهنه.
چوب.
آشنا.
سرش برگشت.
قبل از اینکه حتی فکرش را بکند.
زن هنوز پشت به او بود و داشت قهوهاش را مینوشید.
چیزی در ذهنش تکان خورد.
فقط یک حس مبهم.
مثل صدایی که یک بار شنیده باشی و سالها بعد، ناگهان در میان همهمه دوباره پیدایش کنی.
نُوآ چند ثانیه نگاه کرد.
بعد از کافه بیرون رفت.
ساعت از چهار و بیست دقیقه گذشته بود.
نُوآ دوباره به سالن اصلی برگشت.
قطار برای ادامهی مسیر آماده میشد.
صدای بلندگو در سالن پیچید:
«...مسافران محترم، حرکت قطار کوست استارلایت به سمت سیاتل، با چند دقیقه تأخیر انجام خواهد شد...»
دوربین در دستش بود.
آدمها میآمدند و میرفتند.
نُوآ گاهی قاب میگرفت.
یک پیرمرد کنار ستون.
دختری که بند کیفش را روی شانه جابهجا میکرد.
نور عصر که از شیشههای بلند ایستگاه روی کف افتاده بود.
کلیک.
کلیک.
دوربین پایین آمد.
بعد صدایی از میان همهمه بلند شد.
«پدربزرگ!»
نُوآ ایستاد.
سرش را به سمت صدا برگرداند.
دختری را دید که ساکش را کنار گذاشته و به سمت پیرمردی میدوید.
کاپشن قهوهای.
کلاه پشمی خاکستری.
و شالگردنی دستباف.
دختر به او رسید.
در همان لحظه خودش را در آغوشش انداخت.
نُوآ بیاختیار دوربین را بالا آورد.
قاب را تنظیم کرد.
دختر، هنوز در آغوش پیرمرد بود.
کلیک.
و بعد، یک عکس دیگر.
بدون اینکه بداند چرا.
کلیک.
دختر سرش را روی شانهی او گذاشته بود.
پیرمرد آرام پشتش را فشرد.
دوربین را پایین نیاورد.
صدا...
همان صدا.
این بار نزدیکتر.
واضحتر.
آشنا.
چند ثانیه نگاهش روی دختر ماند.
نُوآ یک قدم برداشت.
بعد یک قدم دیگر.
شاید اگر نزدیکتر میشد، میفهمید این صدا را کجا شنیده است.
صدای اعلام سوار شدن مسافران در سالن پیچید.
نُوآ ایستاد.
نگاهش هنوز روی دختر و پیرمرد بود.
یک لحظه مردد ماند.
بعد به ساعت نگاه کرد.
اعلام دوباره تکرار شد.
دوربین را پایین آورد.
برگشت.
به سمت سکو رفت.
چند قدم بعد، دوباره صدای همهمهی سالن پشت سرش گم شد.
اما آن صدا هنوز در ذهنش مانده بود.
داخل قطار، نُوآ کنار پنجره نشست.
دوربین را روی پاهایش گذاشت.
قطار دوباره حرکت کرد.
چند دقیقه بعد، عکسها را روی صفحه مرور کرد.
یکی.
دومی.
سومی.
بعد به همان عکس رسید.
پیرمرد و دختری که در آغوشش بود.
دختر از پشت دیده میشد.
نُوآ چند ثانیه بیشتر روی عکس ماند.
دکمهی بزرگنمایی را زد.
دستهای پیرمرد.
شانههای دختر.
بخشی از سالن در پسزمینه.
عکس را بست.
اسم فایل را تغییر نداد.
فقط دوربین را خاموش کرد.
قطار از پورتلند دور میشد.
نُوآ سرش را به شیشه تکیه داد.
فنجان خالی اسپرسو هنوز کنار دستش بود.
دستش را داخل جیب برد و دفترچهی مشکی را بیرون آورد.
صفحهی تازهای باز کرد.
چند لحظه فکر کرد.
بعد نوشت:
«پورتلند ـ ۱۵ دسامبر»
مکث کرد.
زیرش نوشت:
«یک صدا.»
بعد مداد را پایین گذاشت.
چند ثانیه بعد، دوباره برداشت.
و زیر «یک صدا»، نوشت:
«آشنا.»
دفترچه را بست.
قطار به سمت ایستگاه بعدی، ونکوور واشینگتن ادامه داد.
قسمت قبلی » » » » » بویِ آشنا
قسمت بعدی » » » » » فعلاً وقفهای در انتشار بوجود آمده و در صورت انتشار قسمت جدید اعلام خواهد شد.