ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۶ دقیقه·۲ ماه پیش

پیمان آینه|فصل۲|قسمت۳۳

بو، راهِ خودش را پیدا می‌کند.
بو، راهِ خودش را پیدا می‌کند.

بویِ آشنا:

صبح روز بعد، هوا سردتر از همیشه بود.

لیا ساعت ۱۱:۵۰ به ایستگاه کینگ استریت رسید.

باید سوار قطارِ آمتراک کَسکیدز می‌شد؛ قطاری که قرار بود او را از سیاتل به پورتلند برساند.

قطار آماده‌ی حرکت بود.

ساک را روی شانه‌اش جابه‌جا کرد و به سمت سکو رفت.

چند مسافر دیگر هم آنجا بودند؛ پیرمردی با کلاه پشمی، زنی جوان با کوله‌پشتی و کودکی که دست مادرش را گرفته بود.

بلیت را دوباره نگاه کرد.

ساعت حرکت، شماره‌ی قطار، مقصد.

همه‌چیز سر جای خودش بود.

لیا بلیطش را نشان داد و سوار شد.

واگن تقریباً خالی بود و صندلی‌اش کنار پنجره.

ساک را در جای مخصوص گذاشت و نشست.

پیشانی‌اش را به شیشه چسباند.

قطار آرام شروع به حرکت کرد.

سیاتل، با آن بارانِ نم‌نم و چراغ‌های محو، آرام‌آرام عقب رفت.

لیا نفس عمیقی کشید.

پورتلند.

و بعد...

پدربزرگ.


قطار، پس از چند ساعت، با صدای کوتاهی ایستاد.

لیا چند ثانیه همان‌طور نشست. نگاهش به شیشه‌ی پنجره بود، اما چیزی نمی‌دید.

فقط فهمید که به مقصد رسیده.

ساک را از جای مخصوصش برداشت و از قطار پیاده شد.

هوای پورتلند، همان‌طور که انتظار داشت، نمناک و سرد بود و بوی باران و برگ‌های خیس، از همان لحظه‌ی پیاده شدن، به استقبالش آمد.

لیا شال‌گردنش را کمی بالاتر کشید و به سمت سالن اصلی ایستگاه رفت.

ایستگاه یونیون پورتلند، بزرگ‌تر از آن بود که در نگاه اول بشود اندازه‌اش گرفت.

سقف بلند، ستون‌های قدیمی و نور زردی که از چراغ‌های سقفی روی سنگ‌فرش می‌ریخت.

آدم‌ها می‌رفتند و می‌آمدند.

چند مسافر با چمدان‌های سنگین. زنی که کودکش را بغل کرده بود. پیرمردی که روی نیمکت نشسته بود و روزنامه می‌خواند.

لیا نگاهی به ساعت ایستگاه کرد.

۳:۳۵.

پدربزرگ گفته بود:

«من ساعت چهار راه می‌افتم. تو توی کافه‌ی ایستگاه بشین تا برسم. حدود بیست دقیقه‌ای طول می‌کشه.»

پس هنوز یک ساعتی زمان داشت.

به سمت کافه‌ی گوشه‌ی سالن رفت.

کافه کوچک بود.

چند میز چوبی، چند صندلی کنار پنجره و بوی قهوه‌ی تازه که در هوا پیچیده بود.

لیا یک قهوه سفارش داد و به سمت یکی از میزهای کنار پنجره رفت.

ساک را کنار صندلی‌اش روی زمین گذاشت و روبه‌روی پنجره نشست.

پنجره رو به سالن اصلی ایستگاه بود.

آدم‌ها از این سو به آن سو می‌رفتند. بعضی عجله داشتند. بعضی آرام قدم می‌زدند. بعضی فقط ایستاده بودند و به تابلوهای حرکت قطار نگاه می‌کردند.

لیا فنجان را برداشت و جرعه‌ای نوشید.

قهوه گرم بود.

تلخ، اما خوب.

چند دقیقه گذشت.

لیا فنجان را پایین گذاشت و نگاهش را به بیرون از پنجره دوخت.

کودکی کنار مادرش ایستاده بود؛ پسر کوچکی با کاپشن قرمز.

مدام بالا و پایین می‌پرید و دست مادرش را می‌کشید.

مادرش چیزی می‌گفت و پسرک می‌خندید.

لیا لبخند کوتاهی زد.

خاطره‌ای دور، از کودکی خودش، در گوشه‌ی ذهنش تکان خورد.

روزی که پدربزرگ او را به ایستگاه آورده بود.

آن موقع هم همین‌قدر شلوغ بود.

و او هم مثل همین پسرک، مدام بالا و پایین می‌پرید.

لیا فنجان را دوباره برداشت.

و درست در همان لحظه...

بویی.

بویی آشنا.

مرکبات تلخ.

چوب کهنه.

چرم.

فنجان در دستش ماند.

چند ثانیه تکان نخورد.

بو، درست از پشت سرش می‌آمد.

آن‌قدر نزدیک که انگار کسی همان لحظه از کنارش رد شده باشد.

لیا سرش را برگرداند.

هیچ‌کس نبود.

فقط چند مسافر که به سمت درهای خروجی می‌رفتند؛ زنی با کوله‌پشتی، مردی با چمدان، پیرمردی با کلاه پشمی.

هیچ‌کدام آن بو را نداشتند.

لیا چند ثانیه به اطراف نگاه کرد.

بو، آرام‌آرام محو می‌شد.

مثل چیزی که از پنجره‌ای باز وارد شده و دوباره بیرون رفته باشد.

لیا فنجان را روی میز گذاشت.

نگاهش را به پنجره برگرداند.

کودک هنوز آنجا بود.

اما لیا دیگر او را نمی‌دید.

به بویی فکر می‌کرد که نمی‌دانست از کجا آمده.

نه از قهوه بود. نه از باران. نه از شال‌گردن خودش.

فقط آشنا بود.

خیلی آشنا.

اما نه از جنس چیزهایی که در حافظه‌اش جا داشته باشند.

مثل چیزی بود که در خواب دیده باشد.

یا در جای دیگری.

جای دیگری که نمی‌توانست به خاطر بیاورد.

لیا چند لحظه به فنجانش خیره ماند.

بعد، آرام، با خودش گفت:

«...عجیبه.»

و دوباره جرعه‌ای نوشید.

اما قهوه، دیگر مزه‌ی قبل را نداشت.


لیا فنجان خالی را روی میز گذاشت.

چند لحظه به ساعت ایستگاه نگاه کرد.

۴:۲۸.

باید الان می‌رسید.

از پنجره‌ی کافه، ورودی اصلی ایستگاه دیده می‌شد.

مسافران می‌آمدند و می‌رفتند. چمدان‌ها روی زمین کشیده می‌شدند. آدم‌ها همدیگر را بغل می‌کردند و خوش‌آمد می‌گفتند.

لیا ساکش را از کنار صندلی برداشت و از کافه بیرون آمد.

در سالن اصلی، کمی نزدیک‌تر به در ورودی ایستاد.

نگاهش میان آدم‌ها می‌گشت.

چند مرد مسن.

چند زن.

یک خانواده با دو بچه.

و بعد...

پیرمردی از در ورودی وارد شد.

کاپشن قهوه‌ای، کلاه پشمی خاکستری و شال‌گردن دستباف.

و آن راه رفتن آرام و کمی خمیده که سال‌ها بود در ذهنش حک شده بود.

تام بروکس.

لیا چند ثانیه فقط ایستاد.

بعد ساکش را روی زمین انداخت و به سمتش دوید.

«پدربزرگ!»

پیرمرد سرش را بلند کرد.

لبخندی روی صورتش نشست؛ همان لبخندی که چین‌های دور چشمش را عمیق‌تر می‌کرد.

لیا خودش را در آغوشش انداخت.

«چقدر دلم برات تنگ شده بود.»

پدربزرگ دستش را بر پشت لیا گذاشت و آرام فشرد.

«خوب شد اومدی دخترم.»

لیا سرش را از شانه‌ی او برداشت و به صورتش نگاه کرد.

«چقدر موهات سفید شده.»

پدربزرگ خندید.

خنده‌ای آرام و خش‌دار.

«پیری همین‌طوره.»

ماشینش کمی آن‌طرف‌تر پارک بود.

او خواست ساک لیا را بردارد، اما لیا خودش آن را برداشت.

«خودم می‌برم.»

پدربزرگ سر تکان داد.

هر دو به سمت ماشین رفتند.


ماشین از پارکینگ ایستگاه بیرون آمد و در خیابان‌های خیس پورتلند راه افتاد.

چند دقیقه هر دو ساکت بودند.

لیا سرش را به شیشه تکیه داده بود و خیابان‌ها را نگاه می‌کرد.

پدربزرگ پرسید:

«راه رو خوب اومدی؟»

لیا سرش را به سمت او چرخاند.

«آره. قطار آروم بود. فقط...»

مکث کرد.

«فقط چی؟»

لیا چند ثانیه به بیرون نگاه کرد.

«هیچی.»

پدربزرگ چیزی نگفت.

فقط دستش را لحظه‌ای روی دست لیا گذاشت.

لیا دست دیگرش را روی دست پدربزرگ گذاشت و آن را فشرد.

دستش زبر بود.

همان دست‌هایی که زمانی او را بغل می‌کردند.

همان دست‌هایی که برایش چوب تراشیده بودند.

ماشین از خیابان‌های اصلی گذشت.

از مرکز شهر که بیرون آمدند، جاده به سمت تپه‌ها پیچید.

درخت‌ها بلندتر شدند. خانه‌ها فاصله گرفتند.

و بعد، دریاچه‌ی اوس‌وِگو پیدا شد.

آب، آرام و تیره، زیر نور خاکستری عصر کشیده شده بود.

چند قایق کوچک، بسته به اسکله، تکان‌های آرامی می‌خوردند.

پدربزرگ گفت:

«اینجا آروم‌تره. برای پیرمردی مثل من بهتره.»

لیا از پنجره به دریاچه نگاه کرد.

«قشنگه.»

ماشین از جاده‌ی کنار دریاچه گذشت و به یک کوچه‌ی باریک پیچید.

چند خانه‌ی چوبی، با ایوان‌های کوچک و باغچه‌های پاییزی.

ماشین جلوی یکی از آن‌ها ایستاد.

خانه‌ی پدربزرگ.

همان‌طور که به یاد داشت.

چوبی، با ایوانی کوچک، با همان دو صندلی قدیمی.

بوی چوب و باران و برگ‌های خیس، از همان لحظه‌ی پیاده شدن، به استقبالش آمد.

پدربزرگ ماشین را خاموش کرد.

«بریم تو. چای آماده‌ست.»

لیا ساکش را برداشت و از ماشین پیاده شد.

پدربزرگ کلید را از جیبش درآورد و در را باز کرد.

بوی خانه، همان بویی بود که از کودکی به یاد داشت.

بوی چوب. بوی قهوه. بوی نعنا. و چیزی کهنه—مثل کتابی که سال‌ها در قفسه مانده، اما هنوز، بویِ کاغذش، زنده است.

لیا در آستانه‌ی در ایستاد.

پدربزرگ گفت:

«بیا تو. سردت می‌شه.»

لیا وارد شد.

خانه، همان‌طور که به یاد داشت، گرم و آرام بود.

پدربزرگ در را بست و به سمت آشپزخانه رفت.

«چای می‌ریزم.»

لیا ساکش را کنار در گذاشت و به اطراف نگاه کرد.

دیوارها پر از قاب عکس بود.

عکس‌های قدیمی.

عکس‌های سیاه و سفید.

و در میان آن‌ها، عکسی بود که لیا به یاد نمی‌آورد قبلاً دیده باشد.

زنی جوان.

لیا چند ثانیه به عکس نگاه کرد.

زنی جوان.

نگاهش آرام بود. انگار که از جایی دور، به چیزی خیره شده بود که فقط خودش می‌توانست ببیند.

و لبخندش...

لیا ابروهایش را کمی در هم کشید.

چیزی در آن لبخند بود که... نه. نمی‌توانست بگوید چه.

فقط حس کرد که برای چند لحظه، جایی در سینه‌اش، سنگین شد.

مثل وقتی که آدم، اسمی را روی نوکِ زبانش دارد، اما نمی‌تواند به یاد بیاورد.

یا مثل بویی که سال‌ها پیش، در خانه‌ی مادربزرگش، به مشامش خورده باشد—بی‌آنکه بداند از چه گلی بوده.

چند ثانیه به عکس خیره ماند.

بعد، بی‌آنکه چیزی بگوید، نگاهش را از عکس گرفت.

پدربزرگ از آشپزخانه صدایش زد:

«لیا؟ چای آماده‌ست.»

لیا برگشت.

«اومدم.»

و به سمت آشپزخانه رفت.

اما در ذهنش، آن لبخند، آن نگاه، آن «چیزِ نگفته»—برای لحظه‌ای، جا ماند.


قسمت قبلی » » » » » صدایِ پاسخ

قسمت بعدی » » » » » ۱۶ مهر منتشر خواهد شد.

برای دسترسی به فهرست تمام قسمت‌های داستان این‌جا کلیک کنید.


علمی تخیلیحافظهعکسسفرخاطره
۲۱
۲
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید