ویرگول
ورودثبت نام
زهره نایبی
زهره نایبیمن زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
زهره نایبی
زهره نایبی
خواندن ۵ دقیقه·۲ ماه پیش

پیمان آینه|فصل۲|قسمت۳۲

شاید فاصله، اصلاً مانع نبود.
شاید فاصله، اصلاً مانع نبود.

صدایِ پاسخ:

یک سال گذشته بود.

نه آن‌قدر که چیزی فراموش شده باشد.

فقط آن‌قدر که بعضی سؤال‌ها، شکلشان عوض شوند.

صبحِ دسامبر در لس‌آنجلس، نه سرد بود و نه گرم. فقط همان خنکیِ خشکِ همیشگی، با نوری که از پنجره می‌آمد و روی میز می‌نشست.

چند صفحه‌ی چاپ‌شده، کنار هم افتاده بودند. بعضی‌ها علامت‌گذاری شده بودند، بعضی خط خورده و بعضی فقط یک گوشه تا خورده داشتند.

لپ‌تاپ روشن بود.

و فایل باز:

انتقال ارتعاش

نُوآ چند لحظه به عنوان نگاه کرد.

بعد صفحه را پایین کشید.

دیگر خبری از جمله‌های ناتمام سال قبل نبود.

نه «اگر».

نه «شاید».

نه سؤال‌هایی که هنوز نمی‌دانست باید با آن‌ها چه کند.

این بار، آنچه روبه‌رویش می‌دید، یک مدل کامل بود.

نه برای اینکه همه‌چیز را توضیح بدهد.

فقط برای اینکه بتواند آنچه را دیده، دقیق‌تر از قبل کنار هم بگذارد.

نُوآ به نمودار نگاه کرد.

دو سیستم.

دو نقطه‌ی جدا.

و میانشان، فاصله.

مداد را برداشت و روی یکی از خطوط کشید.

«انتقال، الزاماً به معنی عبور از مسیر نیست.»

چند ثانیه مکث کرد.

بعد زیرش نوشت:

«گاهی آنچه منتقل می‌شود، خودِ ارتعاش نیست؛ پاسخ است.»

مداد را روی میز گذاشت.

این جمله را دوباره خواند.

این بار پاکش نکرد.

به پشتی صندلی‌اش تکیه داد.

برای مدت زیادی فکر می‌کرد مسئله این است که چطور چیزی می‌تواند از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر برسد.

اما شاید سؤال از اول اشتباه بود.

شاید لازم نبود چیزی از فاصله عبور کند.

شاید کافی بود دو سیستم، در جایی، به اندازه‌ی کافی به هم پاسخ بدهند.

نُوآ آرام گفت:

«دو نقطه... یک پاسخ.»

بعد نگاهش روی جمله ماند.

گوشی‌اش لرزید.

پیامی از شرکتی در ونکوور بود.

قرار اجرای هفته‌ی آینده را تأیید کرده بودند.

گوشی را برداشت.

پیام را خواند.

بعد دوباره آن را روی میز گذاشت.

ونکوور.

قرار بود سیستم صوتی را در محل اجرا راه‌اندازی و تنظیم کند.

چند ساعت کار فنی.

آزمایش.

تنظیم.

اندازه‌گیری.

و در نهایت، اجرا.

کار معمولی‌ای نبود، اما برای نُوآ عجیب هم نبود.

سال‌ها بود که صدا را فقط برای شنیدن دنبال نمی‌کرد.

گاهی باید می‌فهمید صدا در یک فضا چه می‌کند.

کجا می‌ایستد.

چطور برمی‌گردد.

چطور تغییر می‌کند.

و چطور چیزی که در یک نقطه ایجاد می‌شود، می‌تواند در نقطه‌ای دیگر خودش را نشان بدهد.

نگاهش دوباره به فایل روی لپ‌تاپ افتاد.

برای چند لحظه، انگار دو صفحه‌ی متفاوت روی هم افتاده بودند.

پروژه‌ی خودش.

و چیزی که مدت‌ها پیش، در پرونده‌ای قدیمی، ناتمام مانده بود.

بیابان وارِز.

نُوآ فایل دیگری را باز کرد.

پرونده‌ی قدیمی هنوز همان‌جا بود.

همان نام.

همان پوشه.

همان چند صفحه‌ای که ماه‌ها پیش، بارها و بارها دیده بود.

اما این بار، وقتی به آن نگاه کرد، چیزی در آن برایش متفاوت بود.

پرونده را از ابتدا باز نکرد.

مستقیم رفت سراغ آخرین بخش.

جایی که کار متوقف شده بود.

چند خط.

یک نتیجه‌ی ناقص.

و یک سؤال که هیچ‌وقت پاسخ نگرفته بود.

چند لحظه به آن خیره ماند.

بعد فایل انتقال ارتعاش را کنار آن باز کرد.

صفحه‌ها را کنار هم گذاشت.

چشم‌هایش بین دو متن حرکت کرد.

بیابان وارز، آن‌وقت برایش یک مسئله‌ی ناتمام بود.

چیزی که داده‌ها را داشت، اما هنوز نمی‌شد از آن‌ها به یک نتیجه‌ی کامل رسید.

حالا اما دیگر لازم نبود چیزی به گذشته اضافه کند.

فقط باید آنچه را قبلاً دیده بود، از زاویه‌ی دیگری می‌خواند.

وارز، در بیابان، همان کاری را کرده بود که او حالا در آزمایش خودش دنبال می‌کرد: جدا کردن صدا از منبع، و رها کردنش در فضا.

اما این بار، نُوآ به خودِ اثر نگاه نمی‌کرد.

به چیزی نگاه می‌کرد که پشت آن مانده بود.

شاید بیابان وارز، از ابتدا فقط یک قطعه نبود.

دستش را روی موهایش کشید.

بعد صفحه‌ی خالی را باز کرد.

عنوان زد:

بیابان وارز ـ نسخه‌ی نهایی

چند ثانیه دستش روی صفحه‌کلید ماند.

بعد شروع کرد به نوشتن.

این بار، جمله‌ها یکی‌یکی می‌آمدند.

نه با مکث‌های طولانی.

نه با پاک کردن‌های پشت سر هم.

نه مثل کسی که دارد چیزی را حدس می‌زند.

مثل کسی که بالاخره فهمیده مسئله از کجا باید دیده شود.

حدود نیم ساعت بعد، دست از نوشتن کشید.

متن را از بالا تا پایین خواند.

آخرین جمله را دوباره خواند.

و برای اولین بار، هیچ خطی را باز نکرد.

فقط فایل را ذخیره کرد.

Varz Desert — Final

نُوآ به صفحه نگاه کرد.

لبخند نزد.

هیجان‌زده هم نشد.

فقط برای چند لحظه، آرام نشست.

یک پرونده‌ی قدیمی، بالاخره بسته شده بود.

نه چون پاسخ از جایی رسیده بود.

چون سؤال، بالاخره شکل درستش را پیدا کرده بود.

لپ‌تاپ را بست.

اتاق دوباره ساکت شد.

صدای یخچال از آشپزخانه می‌آمد.

صدای دور ماشین‌ها از خیابان.

و بعد، سکوت.

نُوآ دستش را روی دسته‌ی صندلی گذاشت.

یک لحظه گوش داد.

بعد بلند شد.


چمدان روی زمین باز بود.

نُوآ چند لباس داخلش گذاشته بود، اما هنوز نیمی از آن خالی مانده بود.

کنار چمدان، کیف دوربین قرار داشت.

سه بدنه.

چند لنز.

باتری‌های اضافه.

کارت‌های حافظه.

و یک دفترچه‌ی کوچک مشکی.

دفترچه را برداشت.

صفحه‌های قبلی پر از تاریخ و مکان و یادداشت‌های کوتاه بودند.

نه شرح عکس‌ها.

فقط چیزهایی که نمی‌خواست فراموش کند.

«نور ساعت ۶:۴۰.»

«پنجره‌ی طبقه‌ی سوم.»

«مردی که پنج دقیقه به قطار نگاه کرد.»

«باران روی شیشه.»

نُوآ صفحه‌ی تازه‌ای باز کرد.

بالای صفحه نوشت:

ونکوور

زیرش:

عکس‌های نمایشگاه سال نو

چند لحظه فکر کرد.

قرار بود بعد از برگشت، عکس‌ها را انتخاب کند.

نمایشگاه نزدیک بود.

هنوز نمی‌دانست کدام عکس‌ها قرار است روی دیوار بروند.

اما می‌دانست برای پیدا کردنشان نباید فقط در مقصد دنبال چیزی بگردد.

خودِ مسیر، بخشی از نمایشگاه بود.

نُوآ دفترچه را بست.

چمدان را نگاه کرد.

اگر با هواپیما می‌رفت، چند ساعت بعد به ونکوور می‌رسید.

سریع‌تر.

راحت‌تر.

اما چیزی که می‌خواست، رسیدن نبود.

چیزی که می‌خواست، دیدن بود.

قطار را انتخاب کرده بود.

سفر طولانی‌تر می‌شد.

اما پنجره داشت.

ایستگاه داشت.

توقف داشت.

آدم‌هایی که فقط چند ثانیه وارد قاب می‌شدند و بعد برای همیشه از آن خارج می‌شدند.

دوربینش را برداشت.

آن را روشن کرد.

لنز را عوض کرد.

دوباره خاموشش کرد.

آرام گفت:

«هواپیما زودتر می‌رسونه.»

مکث کرد.

«ولی من برای رسیدن نمی‌رم.»

دفترچه را داخل کیف گذاشت.


نُوآ پشت میز نشسته بود.

بلیط کوست استارلایت، روی صفحه‌ی لپ‌تاپ باز بود.

از ایستگاه یونیون لس‌آنجلس تا ونکوور واشینگتن.

مسیر طولانی بود.

چند توقف.

چند ساعت جاده و شهر و کوه.

چند بار پنجره‌ای که باز و دوباره بسته می‌شد.

اما چیزی در آن دوست داشتنی بود.

قطار به او اجازه می‌داد دوربین را روی پاهایش بگذارد و منتظر بماند.

منتظر چیزی که نمی‌دانست چیست.

نُوآ در طول سال‌ها فهمیده بود بعضی عکس‌ها را نمی‌شود جست‌وجو کرد.

باید سر راهشان قرار گرفت.

گوشی‌اش را برداشت.

پیام شرکت را دوباره خواند.

اجرای سیستم صوتی در ونکوور.

صبح روز بعد از رسیدن.

همه‌چیز مشخص بود.

زمان.

مکان.

تجهیزات.

مسئول اجرا.

برای این بخش سفر، تقریباً چیزی برای حدس زدن وجود نداشت.

اما برای دوربینش...

هیچ برنامه‌ای نداشت.

و شاید همین، دلیل انتخاب قطار بود.

نُوآ پنجره‌ی اتاق را باز کرد.

هوای خنک وارد شد.

شهر در نور عصر آرام‌آرام تغییر می‌کرد.

دوربین را برداشت.

از پشت پنجره، یک عکس گرفت.

عکس را نگاه نکرد.

دوربین را پایین آورد.

چمدان را بست.

فردا صبح، لس‌آنجلس را ترک می‌کرد.

برای یک اجرا.

برای چند روز سفر.

برای چند صد عکس احتمالی.

و برای دیدن چیزهایی که هنوز نمی‌دانست قرار است ببیند.

نُوآ چراغ اتاق را خاموش کرد.

کیف دوربین را برداشت.

و قبل از بیرون رفتن، یک بار دیگر به اتاق نگاه کرد.

روی میز، لپ‌تاپ بسته بود.

کنارش، یک برگه باقی مانده بود.

روی آن فقط یک جمله نوشته شده بود:

«فاصله، الزاماً مانع نیست.»

نُوآ در را بست.


قسمت قبلی » » » » » بلیطِ فردا

قسمت بعدی » » » » » ۹ مهر منتشر خواهد شد.

برای دسترسی به فهرست تمام قسمت‌های داستان این‌جا کلیک کنید.

علمی تخیلیسفرقطارعکاسی
۴
۰
زهره نایبی
زهره نایبی
من زهره هستم و می‌نویسم؛ از جهان‌هایی که در خیال می‌سازم، زخم‌هایی که در واقعیت می‌شناسم، آدم‌ها، رابطه‌ها و سؤال‌هایی که ذهنم را رها نمی‌کنند.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید