
یک سال از آن روز گذشته بود.
درختهایِ بیرونِ پنجره، یک بار دیگر، برگهایشان را ریخته بودند و دوباره، پوشیده بودند.
و لیا، هنوز، همان پروژه را، با همان دقت، پیش میبرد—اما این بار، با نگاهی متفاوت.
روی میز، دیگر اسمها در مرکز صفحه نبودند.
وارز، در بیابان، همان کاری را کرده بود که او حالا در آزمایش خودش دنبال میکرد: جدا کردن صدا از منبع، و رها کردنش در فضا.
اما این بار، نُوآ به خودِ اثر نگاه نمیکرد.
به چیزی نگاه میکرد که پشت آن مانده بود.
شاید بیابان وارز، از ابتدا فقط یک قطعه نبود.
اما حالا دیگر مهم نبود چه کسی زودتر دیده بود.
اینکه چرا آدمهایی که از هم فاصله داشتند، در زمانهای متفاوت و از زوایای مختلف، به یک مسئله نزدیک شده بودند، اهمیت داشت.
لیا خطی را که میان چند یادداشت کشیده بود، با نوک مداد دنبال کرد.
«فکر میکنم اینجا اشتباه کردم.»
نیکل که روبهرویش نشسته بود، سرش را از روی لپتاپ بلند کرد.
«کجا؟»
لیا به نمودار اشاره کرد.
«اینجا که خواستم بین همهشون یک مسیر مستقیم پیدا کنم.»
نیکل چند ثانیه به صفحه نگاه کرد.
«چرا فکر میکنی باید مستقیم باشه؟»
لیا لبخند کوتاهی زد.
«چون ذهنم دوست داره برای هر چیزی مسیر پیدا کنه.»
نیکل دستش را زیر چانهاش برد.
«و واقعیت؟»
لیا مکث کرد.
«همیشه مسیر نمیکشه.»
نیکل چیزی نگفت.
لیا آن چند خط را از روی کاغذ پاک نکرد. فقط کنارشان نوشت:
«مسیرهای متفاوت.
مسئلهی مشترک.»
بعد مداد را روی میز گذاشت.
«اول فکر میکردم باید بفهمم کدوم ایده، ادامهی کدوم ایده بوده.»
نیکل نگاهش را به نگاه لیا دوخت.
«و حالا؟»
«حالا فکر میکنم شاید سؤال اشتباه بوده.»
نیکل کمی به جلو خم شد.
«پس سؤال درست چیه؟»
لیا به صفحه نگاه کرد.
«اگر یک ایده میتونه بدون اینکه از نقطهی قبلی خبر داشته باشه، دوباره متولد بشه... شاید چیزی که بین این آدمها مشترکه، خودِ ایده نباشه.»
نیکل ابروی چپش را کمی بالا برد.
«بلکه؟»
لیا نفسی را که حبس کرده بود بیرون داد.
«مسئلهای که ایده میخواد حلش کنه.»
نیکل لبخند خیلی کمرنگی زد.
«بهتر شد.»
لیا نگاهش کرد.
«فقط بهتر؟»
نیکل به صندلیاش تکیه داد.
«اگر بگم کامل شده، احتمالاً فردا خودت پیدا میکنی که کجاش ایراد داره.»
این بار لیا خندید.
«درست میگین.»
نیکل دوباره به صفحه نگاه کرد.
اسمها هنوز آنجا بودند، اما دیگر وزن سابق را نداشتند.
آنها دیگر قهرمانهای داستان نبودند.
ردپا بودند.
چند نفر، در چند نقطهی جدا از هم، چیزی را دیده بودند که شاید خودشان هم تمامش را نمیدیدند.
یکی مرز را دیده بود.
یکی امکان را.
یکی ساختار را.
و هرچه لیا بیشتر به آنها نگاه میکرد، کمتر به تفاوتهایشان فکر میکرد.
چیزی زیر همهی این تفاوتها بود.
چیزی که نمیخواست واقعیت را فقط به «بله» و «خیر» محدود کند.
نه لزوماً یک پاسخ.
بلکه امکانِ وجودِ چیزی میان پاسخها.
لیا آهسته گفت:
«شاید این تمام چیزی بوده که دنبالش میگشتم.»
نیکل پرسید:
«چی؟»
لیا نگاهش را از صفحه برنداشت.
«نه یک نفر. نه یک مقاله. نه حتی یک مسیر تاریخی.»
مکث کرد.
«یک شکل متفاوت از دیدن.»
نیکل چیزی نگفت.
این سکوت دیگر مثل سکوت روزهای اولشان نبود.
بینشان جا افتاده بود.
لیا دیگر لازم نداشت هر فکر ناتمامی را کامل توضیح بدهد تا نیکل بفهمد کجای ذهنش ایستاده.
و نیکل هم دیگر فقط کسی نبود که خطاهای منطقی کارش را پیدا کند.
گاهی فقط نگاه میکرد.
گاهی مخالفت میکرد.
گاهی سؤال میپرسید و اجازه میداد خودِ لیا به جواب برسد.
رابطهشان، بیآنکه دربارهاش حرف زده باشند، از «استاد و دانشجو» کمی فاصله گرفته بود.
نه آنقدر که مرزشان محو شود.
فقط آنقدر که شناختنِ آدمِ پشتِ آن مرز، دیگر برای هیچکدام عجیب نباشد.
نیکل لپتاپش را بست.
«یه چیز دیگه هم هست.»
لیا سر بلند کرد.
«چی؟»
«دربارهی مادرم جنیفر.»
مداد در دست لیا متوقف شد.
نیکل با اشارهی انگشتش ادامه داد:
«همین عکسی که یه بار گفتی چشماش برات آشناست...»
لیا چند لحظه چیزی نگفت.
خاطرهی آن روز و آن عکس هنوز جایی در ذهنش مانده بود.
چهرهای قدیمی.
نگاهی که نمیدانست چرا برایش غریبه نبود.
اما هرچه بیشتر به آن فکر کرده بود، کمتر چیزی پیدا کرده بود.
نه اسم آشنایی.
نه تاریخ مشترکی.
نه نشانی که بتواند آن حس مبهم را به چیزی واقعی وصل کند.
«آره.»
نیکل در حالی که انگشترش را میچرخاند، مکثی کرد.
«به جایی رسیدی؟»
لیا سرش را به آرامی تکان داد.
«نه.»
نیکل منتظر ماند.
لیا ادامه داد:
«من بارها و بارها به اون عکس نگاه کردم.»
لبخند کوتاهی زد.
«ولی چیزی پیدا نکردم که بشه بهش تکیه کرد.»
نیکل گفت:
«پس احتمالاً فقط یه شباهت بوده.»
لیا به او نگاه کرد.
«احتمالاً.»
اما این بار، خودش هم این کلمه را با اطمینان نگفت.
چشمهای مادر نیکل هنوز برایش آشنا بودند.
نه مثل چیزی که قبلاً دیده باشد.
مثل چیزی که باید جایی دیده باشد.
و همین تفاوت، اذیتش میکرد.
نیکل از جا بلند شد و چند قدم دور شد.
چند پرونده را از روی میز برداشت و داخل کشوی فلزی گذاشت. کشو با صدای کوتاهی بسته شد.
«امروز آخرین جلسهی قبل تعطیلات بود.»
لیا سرش را بلند کرد.
«پس پروژه...»
نیکل عینکش را کمی جابهجا کرد.
«بعد از تعطیلات ادامه میدیم.»
لیا لپتاپش را بست و آن را در کیفش گذاشت.
«یعنی تقریباً تمومه؟»
نیکل به قفسهی کتابها نگاه کرد؛ نه به لیا.
«تقریباً.»
لیا لبخند کوتاهی زد.
«این «تقریباً» رو دوست دارم.»
نیکل برگشت. عینکش را برداشت و با آستینش پاک کرد.
«چون هنوز کار داره؟»
لیا ابروهایش را بالا برد.
«نه، چون هنوز زندهست.»
نیکل چند لحظه به او نگاه کرد. بعد چیزی شبیه رضایت، در گوشهی چشمهایش نشست.
لیا کیفش را روی دوشش انداخت.
نیکل دستش را به سمت در برد، اما قبل از باز کردنش، ایستاد.
«تعطیلات کجا میری؟»
لیا شانه بالا انداخت.
«شاید چند روز برم پیش پدربزرگم.»
نیکل سر تکان داد.
«خوبه. استراحت کن. ذهنت بهش نیاز داره.»
لیا به سمت در رفت. دستش روی دستگیره بود که مکث کرد.
«استاد...»
نیکل سرش را برگرداند.
«ممنون. برای همهچیز.»
نیکل چند لحظه سکوت کرد.
«تعطیلات خوبی داشته باشی، لیا.»
لیا لبخند زد.
«شما هم.»
در را باز کرد و بیرون رفت.
نیکل چند ثانیه به در نگاه کرد.
بعد به سمت میزش برگشت و پروندهای را که هنوز روی میز مانده بود، برداشت.
عصر، وقتی لیا به خانه رسید، هنوز بوی باران روی شانههایش مانده بود.
در را پشت سرش بست و کیفش را روی صندلی انداخت.
اتاق ساکت بود. همان سکوتی که همیشه بعد از یک روز طولانی، مثل پتو روی همهچیز میافتاد.
چراغ مطالعه را روشن کرد.
نور زرد، آرام روی میز پخش شد.
نشست.
لپتاپ را باز کرد.
چند ثانیه به صفحهی خالی خیره ماند. بعد انگشتانش شروع به حرکت کردند.
«بلیط قطار. سیاتل ـ پورتلند.»
صفحهی رزرو باز شد.
تاریخها کنار هم ردیف شده بودند.
لیا نگاهی به تقویم انداخت.
یاد تماس چند روز پیشِ پدربزرگش افتاد. صدایش گرفته بود، همانطور که همیشه در روزهای سرد سال میگرفت.
«لیا جان، تعطیلات میآی؟»
و لیا، بیآنکه فکر کند، گفته بود:
«آره. میام.»
حالا باید بلیط میگرفت.
۱۴ دسامبر.
ظهر. قطارِ ساعت ۱۲:۱۰.
یک صندلی خالی بود.
لیا نشانگر را روی آن برد.
انگشتش را روی تاچپد گذاشت.
و درست در همان لحظه، صفحه رفرش شد.
صندلی پر شد.
لیا چند ثانیه به صفحه خیره ماند.
«جدی؟»
دوباره صفحه را بالا و پایین کرد.
نه.
دیگر چیزی نبود.
آهی کشید.
تاریخ را عوض کرد.
۱۵ دسامبر.
همان قطار. همان ساعت. فقط یک روز دیرتر.
روی دکمهی تأیید کلیک کرد.
بلیط صادر شد.
لیا به پشتی صندلی تکیه داد.
چند لحظه به صفحه نگاه کرد.
«خب... یه روز دیرتر. مهم نیست.»
لپتاپ را بست.
از جا بلند شد و به سمت پنجره رفت.
باران نمنم میبارید. نور چراغهای شهر، در قطرات روی شیشه، محو و لرزان به نظر میرسیدند.
لیا پیشانیاش را به شیشهی سرد چسباند.
«پدربزرگ...»
صدایش آنقدر آرام بود که خودش هم به سختی شنید.
چند سالی بود که تام بروکس را ندیده بود. پیرمردی که همیشه بوی چوب و قهوه میداد. کسی که وقتی لیا کوچک بود، او را روی زانویش مینشاند و از روزهای قدیم میگفت.
از مادرش، رز.
از چیزهایی که لیا آن موقع نمیفهمید.
حالا...
شاید وقتش رسیده بود که دوباره به آن حرفها گوش بدهد.
شیشهی پنجره داشت بخار میگرفت.
لیا با انگشتش روی بخار، یک خط کشید.
خط، سریع محو شد.
لبخند کوتاهی زد.
بعد چراغ را خاموش کرد و به سمت تخت رفت.
در تاریکی، به سقف خیره شد.
فردا باید خودش را برای یک سفر چندروزه آماده میکرد.
و بعد...
پورتلند.
دو روز بعد، وقتی ساک را روی تخت گذاشت و زیپش را باز کرد، هنوز بوی باران سیاتل در اتاق میپیچید.
بارانی ضخیمش را از چوبلباسی برداشت. پالتوی زمستانیاش را هم کنارش گذاشت. دو سویشرت، چند شلوار گرم و یک جفت چکمه که سال پیش خریده بود و هنوز نو بود.
لباسها را تا کرد و یکییکی داخل ساک گذاشت.
بعد ایستاد.
چند لحظه به قفسهی کتابها نگاه کرد.
دستش رفت سمت «هندسهی رویاها».
کتاب را برداشت.
وزنش را در دست حس کرد. جلد چرمی کهنه، زیر انگشتانش آشنا بود.
آیا باید با خودش میبرد؟
او هیچوقت دربارهی این کتاب با کسی صحبت نکرده بود.
اما...
حس کرد که باید کتاب را همراه خود ببرد.
لیا چند ثانیه به جلد نگاه کرد. بعد، آرام، کتاب را در ساک گذاشت؛ کنار لباسها.
زیپ را بست.
قسمت قبلی » » » » » انتقالِ ارتعاش
قسمت بعدی » » » » » صدایِ پاسخ