
یک ماهی از آن روز گذشته بود.
هوای لسآنجلس در اواسط دسامبر، نه سرد بود و نه گرم—فقط همان خنکیِ همیشگی، با نسیمی از سمت اقیانوس، از لای پنجرهی نیمهبازِ کتابخانه به داخل میخزید و میانِ قفسههای بلند، پرسه میزد.
نورِ کمرنگِ عصر، روی کاغذهای پراکندهی میز میافتاد. لبههای بعضی از آنها، با گذشتِ زمان، کمی خمیده شده بودند.
اما سؤال، هنوز همانجا مانده بود.
روی نتهایی که نیمهکاره رها شده بودند و میان فایلهایی که نُوآ باز کرده و بسته بود، یک جمله مدام برمیگشت:
اگر صدا در فضا حرکت میکند، پس چرا بعضی صداها انگار بیشتر از آنچه باید، در یک نقطه میمانند؟
چند لحظه به صفحه خیره ماند؛ انگار که کلمهها، خودشان، داشتند از او میپرسیدند: «خب، حالا چه؟»
انگشتش را روی موس کشید و پنجرهی دیگری باز کرد.
این بار، جستوجویش را از خودِ صدا شروع نکرد.
از ساز شروع کرد.
از چیزی که بهتر میشناخت—چیزی که میتوانست زیرِ انگشتانش، آن را حس کند:
رزونانس در سازهای زهی.
مقالههای مختلف را یکییکی باز میکرد؛ بعضی را فقط نگاه میانداخت و بعضی را تا انتها میخواند.
یکی دربارهی ارتعاش سیمها بود؛ دربارهی همان لرزشی که زیرِ انگشتانش، هر بار که گیتار مینواخت، حس میکرد.
یکی دربارهی انتقال ارتعاش از سیم به بدنهی ساز—همان مسیری که صدا، قبل از اینکه به گوش برسد، طی میکند.
یکی دربارهی سیمهایی که بدون اینکه مستقیماً نواخته شوند، در پاسخ به صدای سیم دیگری به ارتعاش درمیآیند—انگار که صدا، یک «پاسخ» را، از جایی دیگر، طلب میکند.
در یکی از مقالهها، جملهای بود که نُوآ را، برای چند ثانیه، بیحرکت کرد.
بعد، در حالی که قلم را زیرِ تکتک کلمهها میگذاشت، واژهبهواژه میخواند:
«رزونانس زمانی رخ میدهد که یک سیستمِ نوسانکننده، تحریکِ نزدیک به فرکانس طبیعی خود دریافت کند.»
چند ثانیه به کلمهها خیره شد.
قلم را برداشت و زیرش نوشت:
«پس هر جسم، صدای خودش را دارد.»
مکث کرد.
کلمهی «صدا» را خط زد. «فرکانس» دقیقتر بود.
نوشت:
«فرکانس خودش.»
چند ثانیه به آن نگاه کرد.
و بعد اضافه کرد:
«و اگر تحریک مناسب باشد، پاسخ میدهد.»
مداد را روی میز گذاشت.
نگاهش به کتابهایی افتاد که روی میز، کنار دستش، تلنبار شده بودند—چند جلد دربارهی آکوستیک و فیزیک صدا.
هنوز چیزی برای آزمایش نداشت.
فقط یک سؤال داشت.
هوا تاریک شده بود.
نُوآ از پلههای کتابخانه پایین آمد و راهِ خانه را در پیش گرفت، اما ذهنش، هنوز در میانِ همان کلمات، گم بود.
حالا در آشپزخانهاش نشسته بود.
سرش را به سمت ساعت دیواری چرخاند.
۸:۳۰.
دستش را به سمت فنجان قهوهاش برد، اما سرد شده بود.
دفترش را دوباره باز کرد.
روی صفحه، با همان خطِ تندِ خودش، نوشته بود:
«رزونانس در سازهای زهی»
و زیرش:
یک سیم میتواند بدون نواخته شدن، در پاسخ به ارتعاش مناسب شروع به لرزیدن کند.
بعد چند کلمهی دیگر:
فرکانس طبیعی — دامنه — انرژی — پاسخ
مداد را میان انگشتهایش چرخاند.
به جملهی آخر خیره شد.
«اگر دو سیستم بتوانند روی یک فرکانس مشترک قرار بگیرند...»
ادامهی جمله را ننوشته بود.
صدای یکنواختِ یخچال، در سکوتِ آشپزخانه، میپیچید.
نُوآ سرش را بلند کرد.
بیاختیار به سمت اتاقش نگاه کرد.
درب اتاق باز بود و آینه، در نیمهتاریکی، پیدا بود.
چیزی نبود.
فقط انعکاسِ آشپزخانه، با همان نورِ سردِ شب.
چند ثانیه همانطور ماند.
بعد نگاهش را پایین انداخت و نوشت:
«فاصله، الزاماً مانع نیست.»
مکث کرد.
این جمله را هم خط زد. زیادی قطعی بود.
کنارش نوشت:
«فاصله شاید مانع نباشد.»
این یکی را نگه داشت.
یک ساعت بعد، هنوز درگیر همان سؤال بود.
اینبار در اتاقش.
گیتار را برنداشته بود—فقط به شکل موجِ صداها، روی صفحه، نگاه میکرد.
فایلها را یکییکی پخش میکرد و بعد، متوقف.
هدفون را از گوشش برداشت.
سکوت، ناگهان سنگینتر شد.
آینه روشن شد.
نه با آن وضوحِ همیشگی—تصویر، لرزان بود.
بعد، آرام گرفت.
«لیا.»
در اتاقش بود.
اول فقط نگاهش کرد.
لیا کنار قفسه ایستاد و دستش را بالا برد—داشت کتابی را از طبقهی بالاتر میکشید.
چشمِ نُوآ به جعبه افتاد.
جعبهای مقوایی، درست بالای سرِ لیا، نزدیکِ لبهی قفسه.
نفسش را حبس کرد.
یک قدم جلو رفت.
«لیا!»
جعبه، برای لحظهای، لرزید.
نُوآ دوباره جلو رفت:
«نکُن...»
دستش، بیاختیار، به سمتِ آینه رفت.
تصویر لرزید.
چیزی در آن تغییر کرد.
خیلی کوچک.
آنقدر کوچک که نُوآ ابتدا فکر کرد خطای دید است.
جعبه...
حرکت کرده بود؟
نه—شاید فقط لرزشِ تصویر بود.
نزدیکتر رفت.
چشمهایش را ریز کرد.
همان لحظه، لیا دستهایش را بالا آورد.
جعبه، در آستانهی افتادن بود.
«نه، لیا!»
این بار، فریاد زد.
اما آینه خاموش شد.
ناگهان.
تصویر رفت.
اتاق، دوباره همان اتاق بود.
نُوآ چند ثانیه، بیحرکت، به آینه نگاه کرد.
نفسش، تند و کوتاه، از گلویش بالا میآمد.
بعد، آرام، گفت:
«نه...»
نزدیکتر رفت.
کف دستش را روی سطحِ سردِ آینه گذاشت.
هیچچیز.
اما ذهنش، هنوز، همان تصویر را نگه داشته بود:
جعبه، قبل از خاموش شدنِ تصویر—یک تغییر.
دفترش را برداشت.
صفحهای را که یک ساعت قبل نوشته بود، باز کرد.
چشمش روی چهار کلمه ماند:
فرکانس طبیعی — دامنه — انرژی — پاسخ
ناگهان، چیزی در ذهنش، به هم رسید.
گیتار.
آن را از گوشهی اتاق برداشت و روی صندلی نشست.
مدتی به سیمها نگاه کرد.
بعد، یکی را آرام نواخت.
صدا، در اتاق، پخش شد.
چند ثانیه گوش داد.
دوباره همان نت.
این بار، آهستهتر.
سیم را با انگشت گرفت—صدا قطع شد.
سکوت.
سرش را بلند کرد و به آینه نگاه کرد.
هیچ تصویری نبود.
گفت:
«اگر درست دیده باشم...»
جمله را نیمهکاره رها کرد.
چند ثانیه به آینه خیره ماند.
دفتر را باز کرد.
یک عدد نوشت.
فرکانسی که در لحظهی آخر، از میانِ لرزشِ تصویر و صدایِ محیط، برداشته بود.
همان فرکانس را روی گیتار امتحان کرد.
سیم لرزید.
دستش را روی بدنهی گیتار گذاشت.
ارتعاش را زیرِ انگشتانش حس کرد.
چند لحظه همانطور ماند.
دوباره نواخت.
و دوباره.
نه برای ساختن موسیقی.
برای پیدا کردن چیزی که نمیدانست وجود دارد یا نه.
یک ارتعاش.
یک پاسخ.
یک جابهجاییِ کوچک—در جایی که دیگر نمیتوانست ببیند.
آخرین نت را نواخت و دستش را روی سیم گذاشت.
صدا قطع شد.
اما ارتعاش، برای کسری از ثانیه، هنوز زیرِ انگشتش مانده بود.
به آینه نگاه کرد.
آرام گفت:
«صدای جامانده...»
و برای اولین بار، این عبارت، دیگر فقط دربارهی صدا نبود.
شاید چیزی از صدا—در جایی دیگر—جامانده باشد.
دوباره همان نت را نواخت.
این بار، دستش را روی سیم نگذاشت.
منتظر ماند.
چند ثانیه بعد، مدادِ کنار دفتر، آرام غلتید.
نُوآ نفسش را حبس کرد.
مداد ایستاد.
به آن خیره ماند.
بعد نگاهش را به گیتار برگرداند.
لبخند نزد.
فقط آرام گفت:
«دوباره.»
و این بار مدار از کنار میز غلتید و بر روی زمین افتاد...
قسمت قبلی » » » » » سقوطِ ناتمام
قسمت بعدی » » » » » بلیطِ فردا